Chapter 1

“Then base your judgment on my performance. Hire me, and I will give you an authentic performance that is meaningful,” sabi ko.

Hindi siya umimik at wala man lang ginawang tugon sa sinabi ko. Ni emosyon ng pagkagulat man lang ay hindi ko nakita sa kanya. Nang bumukas ang elevator ay agad siyang lumabas nang hindi man lang ako tinitingnan. Hindi rin naman ako nagpakabog; sinundan ko rin siya kahit hindi naman niya sinasabi.

Ganito naman talaga, ’di ba, kapag may kailangan ka? Dapat desperado kang makitaan at masubukan ang potential mo.

Patuloy pa rin akong nakasunod sa kanya. Alam naman niyang nakabuntot ako pero wala naman siyang sinasabi na huwag akong sumunod. Based on the way that we’re taking, I think we’re heading to the parking lot. Ito rin naman ang dinaanan namin ni Owen kanina bago kami pumasok sa bar.

On our way to the parking lot, his phone made a sound. Hindi na rin ako nag-abalang usisain kung kaninong cellphone iyon dahil wala rin naman akong cellphone at kaming dalawa lang naman ang nandito. Nakita kong sinagot niya iyon kaya nauna na lang akong maglakad para na rin sa privacy niya.

Baka akalain pa niyang wala akong pakialam no’n.

Hindi rin naman ako bahagyang lumayo sa kanya. Medyo nauna lang ako ng mga sampung hakbang, gano’n. I looked at him and saw how his forehead creased while looking at me. I think he’s annoyed based on his reaction. Hindi ko mawari kung ang caller ba ang dahilan ng pagka-ganyan niya o ako.

Ilang segundo lang ang itinagal ng tawag at agad niya itong ibinaba. His eyes met mine. I shrugged and ignored his stares at me. Kinuha niya ang key fob sa kaniyang bulsa at agad namang tumunog ang kotseng nasa gilid ko lang, na ikinagulat ko.

I scanned the exterior design of the car. Based on the logo engraved on it, it’s an Aston Martin. I don’t know what model it is, pero halatang mamahalin.

Nang makarating siya sa kaniyang kotse na nasa tabi ko lang, agad siyang nagtungo sa pintuan ng driver’s seat at binuksan iyon nang walang salitang sinabi sa akin. Hindi man lang ba siya nagtaka kung bakit sinundan ko siya rito where, in fact, he didn’t say that he was hiring me to be his side chick?

Nang binuksan niya iyon ay agad ko ring binuksan ang passenger seat.

“What the...” I heard him whisper.

I ignored his reaction. I sat comfortably and fastened my seatbelt. Lahat ng kamanhidan tactics na alam ko ay ginamit ko para lang labanan ang nagtatakang tingin niya sa ginagawa ko.

Nang hindi na niya napigilan ang pagtakha niya, “What are you doing?” Sa wakas, nakaraos din siya sa tanong niya.

I cleared the lump in my throat. “I’m here to offer you good deeds.”

I saw how he swiftly moved his hand to fasten his seatbelt and turn the engine on.

“I already said no to your offer. Now, you can go out,” he said coldly.

I rolled my eyes and faced him. Kahit bumuga ka pa ng yelo, hindi mo ako mapapaalis without getting what I needed to get. I am not easily affected by your cold paraverbal expression. Sanay na ako sa cold treatment.

“Afraid you’ll like my performance?” nanunuyang ani ko.

Hindi siya nakasagot nang umingay na naman ang cellphone niya. Nang makita niya ang caller ID ay halos ihampas na niya sa manibela ang cellphone niya.

After he answered the call and threw his cellphone onto the dashboard, he did not waste any seconds and maneuvered his car away from the parking lot. Bago pa ako makapagsalita kung bakit ang bilis niyang magmaneho ay agad kong nakita sa likuran ang mga taong tumatakbo, pilit hinahabol ang kotseng nakalayo na.

Is he that famous? Ang OA naman na pati nightlife niya, sinusundan.

“Where can I drop you off?” he asked.

Halos matigilan ako sa sinabi niya nang ma-realize ko na malayo na pala kami sa bar kung saan naiwan ko si Owen. Fvck! How could I forget?! Nakasakay lang ako ng Aston Martin, nablangko na?

Dahan-dahan akong pumihit para pakiusapan ulit siya.

“Basically, we can’t go back to the bar. Marami nang media doon at hindi nila pwedeng makita na nakasakay ka sa kotse ko,” aniya.

Napabuntong-hininga ako at napatingin sa harapan. Banayad ang pagpapatakbo niya ng kotse pero sobrang kinabahan ako. Saan ako pupulutin kung magda-drop off ako? I can’t call Owen because I don’t have a phone, and for sure, hindi na ’yon tutulong sa akin.

Inipon ko ang lahat ng lakas ko at agad sinabi sa kanya na wala akong matutuluyan. Hindi siya nakapagsalita at mukhang prinoseso pa ang sinabi ko. I slowly bit my lower lip to ease my nervousness. Para akong isang bagong kuting na nakasuksok sa isang gilid, naghihintay ng pagkain mula sa kaniyang amo.

“Maybe I can just stay in your condo?” agapang sabi ko. Ni hindi na ako nakaramdam ng hiya dahil lang sa pangangailangan.

This is the consequence of what I have done these past few months. I lived a carefree life where I thought easily of how things worked. Nakalimutan ko na hindi pala lahat ng bagay na gusto mo ay makukuha mo. Hindi pala sa lahat ng pagkakataon ay sasang-ayunan ka ng panahon. There are times when you need to get slapped in order to understand the world.

Kung hindi lang siguro ako naging pasaway sa dati kong work, hindi sana ako nagkaganito ngayon.

“You can’t stay in my condo.”

Mas lalo akong nawalan ng imik sa sinabi niya. Of course, Anya. Sino ba naman ang nasa tamang pag-iisip na papasukin ang stranger na kagaya mo sa condo niya? Ngayon lang kayo nagkakilala at nagkita, tapos mag-e-expect ka na i-we-welcome ka niya sa unit niya?

“Or I can drop you off at the nearest hotel. I will be the one to pay for it,” offer niya na mas mabilis pa sa alas kuwatro kong tinanggihan.

“That is not possible to happen, Mr. Valenser! I can’t accept that offer,” giit ko.

Kapag tinanggap ko ’yan, anong ibabayad ko sa kanya? Hindi pa nga siya umiimik sa in-offer ko, may utang kaagad ako?!

He looked at me suspiciously. “Pero sa condo ko, okay lang sa ’yo?”

“I don’t have a choice. Anong ibabayad ko sa ’yo kung tatanggapin ko ’yan? At isa pa, I need to convince you about my offer.”

“What makes you think that I will accept your offer? I told you, I am not interested—”

I cut him off. “I will do everything to keep you interested. I am this desperate. You’re the only one who can help keep me alive.”

Hindi na siya sumagot sa sinabi ko. Hindi na rin siya nagsalita o nagtanong. He continued driving without minding me. Mas okay na rin ’tong hindi siya mausisa dahil ayaw ko rin naman itong pag-usapan.

Ilang minuto pa ang dumaan nang humina na ang takbo ng sasakyan. Hindi na ako nag-abalang magtanong pa kung nasaan kami dahil baka makulitan na siya sa akin. All I know is that this is not a hotel and this is not his condo unit. Alam ko kung saan naka-locate ang condo niya dahil nakalagay ’yon sa profile na binasa ko kanina.

Based sa hitsura nito, para itong isang rest house. May perimeter fencing at pulido ang pagkagawa ng gate. Pagpasok mo ay may nakalaang parking space para sa mga sasakyan. Bumaba ako sa kotse niya at hinintay siyang makababa rin.

Nang makababa na siya ay nakasunod lang ako sa kanya habang binabaybay namin ang daan patungo sa entrance ng bahay niya. Sa may pathway kami dumaan at sa gilid nito ay ang mga naggagandahang landscape na may mga lamp post.

“Just wait here. Let’s talk about the contract,” sabi niya at iniwan ako rito sa sala.

Modern style at malaki rin ang bahay niya. Sa sala pa lang nito ay halos kasing laki na ng inuupahan kong dorm dati. Naka-dim lights lang na tumatama sa malaking glass windows niya. May gray sofa rin na nagko-compliment sa kulay ng pinturang ginamit sa loob. Nakaharap ito sa malaking flatscreen.

The space was simple, with a glass coffee table and a few clean decorations that made the room feel elegant but not crowded. Everything looked calm, organized, and expensive in a quiet way.

Ilang minuto ang lumipas at bumalik siya na nakabihis at bagong ligo. He’s wearing a white sweatshirt and gray jogging pants. In his hand was a bottle of hard liquor and a shot glass. Nilapag niya ito sa coffee table at umupo sa harap ko. Umayos naman ako ng upo at pinagmasdan siyang uminom ng alak.

“Thank you for allowing me here,” unang salita ko.

Tumango lang naman siya at patuloy sa pag-inom. Mukhang wala siyang balak na kausapin ako.

“About the contract, have you changed your mind?” tanong ko.

He looked at me wearily. Napalunok na lang ako at napakagat sa pang-ibabang labi ko.

“Are you really sure about offering me that kind of contract? Do you want to be my whore?” tanong niya na agad ko rin namang sinagot.

“Yes, I am sure and serious. But if you have a vacant job position aside from the work I’m applying for, I would gladly accept it.”

Napatango siya at inilagay ang shot glass sa coffee table. “Apply as my cook. I don’t have any work to offer you aside from being my personal cook.”

Hindi ko pinahalata na nagulat ako. Mabilis kong sinang-ayunan ang sinabi niya.

“Oo naman! Kung tatanggapin mo, willing akong mag-start ngayon!” maligayang sabi ko.

He did not confirm that I should start, but he also did not reject me. He continued to drink his liquor but this time, tinungga na niya sa mismong bote nito. That means I am hired, right? I do have work? Hindi na magiging bangkay kinabukasan?!

Sa sobrang galak ko ay lumapit ako sa pwesto niya at niyakap siya. I let my happiness burst out and I shamelessly kissed his cheek without his permission. Halatang nagulat siya at bahagyang natigilan sa ginawa ko. Nagulat din naman ako sa sarili ko pero agad din naman akong nakabawi.

I witnessed how his reaction changed.

Nanatili siyang nakatingin sa akin, tila ba pinoproseso ang nangyari. Wala siyang sinabing kahit ano ngunit mas lalong bumigat ang atmosphere sa pagitan naming dalawa. Hindi ko mawari kung bakit bigla akong nailang sa paraan ng pagtitig niya sa akin.

Unti-unti akong bumitaw sa pagkakayakap sa kaniya. “S-Sorry… nadala lang ako,” nahihiyang sabi ko habang umiiwas ng tingin.

Ngunit bago pa ako tuluyang makalayo ay bigla niyang hinawakan ang pulsuhan ko.

Napatigil ako.

Mabagal siyang tumayo mula sa sofa habang hindi inaalis ang tingin sa akin. Mas lalo akong kinabahan nang ilang pulgada na lang ang layo naming dalawa sa isa’t isa. Naamoy ko pa ang halo ng alak at mamahaling pabango mula sa kaniya.

“Do you always kiss strangers that easily?” mababa niyang tanong.

Napakurap ako at agad umiwas ng tingin. “I was just thankful—”

“Thankful? Ganyan ka ba magpasalamat?” Bahagya siyang natawa ngunit hindi mo mahimigan ang tuwa sa mukha niya. “You’re strange.”

Hindi ko alam kung maiinis ba ako o matatakot sa paraan ng pagsasalita niya. Ngunit mas lalong bumilis ang tibok ng puso ko nang marahan niyang itaas ang baba ko para mapaharap ako sa kaniya.

“You keep offering yourself to me,” mahina ngunit malamig niyang saad. “Do you even understand what you’re doing?”

Napalunok ako.

Hindi ko alam kung bakit parang nawalan ako ng maayos na sagot habang nakatingin siya sa akin nang ganoon.

Dapat alam ko na dahil praktisado na ako ni Owen!

For a moment, neither of us moved.

Then slowly, he leaned closer.

Halos mawalan ako ng hininga nang maramdaman ko ang marahan ngunit mainit niyang halik. Hindi iyon marahas o mapang-angkin—ngunit sapat na iyon para tuluyang magulo ang isip ko.