LOGINHindi ko alam kung ilang segundo akong nakapikit.Basta nang dumilat ako, wala na ang labi niya sa labi ko.Pero nakatitig lang siya sa akin.Walang ngiti. Walang kislap ang mga mata niya.Mapait akong napangiti. Naisip ko. Pinaglalaruan niya ba ako?Kung totoo man ‘yon, mabuti na lang at hindi ako tumugon. Oo, hinayaan ko siyang halikan niya ako. Damhin ang labi niya sa labi ko.Isipin na totoong gusto niya ako. Pero ‘yong alinlangan ko… ‘yong takot na masaktan ulit… mas nangingibabaw kaysa sa sandaling saya na ‘yon.“Nahimasmasan ka na? Tapos ka na ba sa laro mo?”Hindi siya sumagot. Nanatili lang nakatutok ang mata niya sa akin.Mapait akong napangiti. Saka bumuga ng hangin. “Sabi ko naman sa’yo, kaya kong sakyan ang laro mo. Hindi na kailangan ang practice.”“Practice?” mahinang sagot niya. At saka pahapyaw na tumawa. “You let me kiss you because you thought it was just practice?”“Ano pa nga ba?”“Calessia… that wasn’t practice. I kissed you because I want you.”Parang may sumabo
“Buksan mo…” sabi niya nang makarating kami sa kwarto.Walang salitang pinihit ang doorknob. Nang mabuksan, agad niya akong dinala sa kama.Maingat niya akong ibinaba na parang takot siyang masaktan ako.Nang lumayo siya, agad akong umayos sa pag-upo, sumandal sa headboard. Kinuha ko rin ang isang unan at niyakap ko.Nasa paanan siya ng kama. Nakatalikod. Inaalis ang necktie niya. At ngayon, ina-unbutton na yata ang polo niya.Puso ko, grabe. Ang lakas ng kabog. Paulit-ulit akong napapamura. Paulit-ulit na napapatanong.Ano ba ang pumapasok sa utak niya? Bakit ba nag-iba siya?Maya-maya ay humarap siya. Ibinilandra ang katawan niya. Katawang… ang hirap na hindi tingnan. Kulang na lang, pihitin ko ang leeg ko; hindi lang siya matingnan.Pero talagang sira-ulo ‘to siya ngayon. Sinumpong yata ‘to ng kabaliwan. Ngumiti siya. Initsa ang polo niya sa paanan ko.Habang mabagal na naglakad papunta sa kabilang side ng kama.Umupo siya. Ngumiti na naman at sumandal din sa headboard.Maya-maya a
CalessiaHalos ma-stretch ang buto sa leeg ko sa bilis ng paglingon ko kay Marc, na para bang may hinabol akong sagot sa mukha niya.Hindi ko kasi alam kung alin ang paniniwalaan.Sa parte ng utak ko, paulit-ulit na sinasabi na palabas lang ang lahat. Katulad lang ito ng mga ginawa niya noon, isang paraan para gawing kapani-paniwala ang papel ko sa buhay niya. Wala itong ibig sabihin. Wala itong lalim.Pero sa kabilang parte, magulo. Hindi ako mapakali. Kung palabas lang, bakit ganito ang mga sinasabi niya?Bakit parang nilalandi niya ako? Bakit parang nagpaparamdam siya?’Tsaka, kung pagiging close lang naman ang gusto niya, kung para lang mas maging natural sa paningin ng iba ang relasyon namin, hindi niya kailangang dalhin ako rito sa villa.Walang ibang tao rito kundi mga kasambahay lang na takot sa kanya, mga taong hindi naman magsasalita kahit ano pa ang makita nila.Itong chef lang talaga ang hindi natatakot.Nagawa pa niyang idiin ang dibdib niya kay Marc, halos ilabas na para
Hindi gumagalaw si Calessia. Para siyang dumikit sa kinauupuan niya.Hindi rin siya nakapagsalita. Bahagya lang nakabuka ang labi niya, pero walang lumalabas na boses.Sandali ko siyang pinagmasdan. Baka nag-iisip pa siya. Baka nahihirapan siyang buuin ang mga salitang gusto niyang sabihin.Pero wala.Napabuntong-hininga na lang ako nang mahina.“Sir… handa na po ang pagkain,” magalang, maingat na sabi ng kasambahay.Tumayo ako na parang walang nangyari. Parang hindi nadidismaya sa naging reaksyon ni Calessia.“Come on,” sabi ko, sabay abot ng kamay ko sa kanya.Napatingin siya roon. May pag-aalinlangan na hindi niya kayang itago.Hindi ko binawi ang kamay ko.Hinintay ko siya.At gaya ng nakasanayan, pinili niyang sumunod.Dahan-dahan niyang inilagay ang kamay niya sa palad ko.Magaan. Halos hindi ko maramdaman ang kamay niya.Bahagya kong hinigpitan ang hawak ko. Hinila ko siya patayo at nginitian. Isang bagay na hindi ko naman ginagawa.At kitang-kita ang agad na pagbilog ng mga mat
Marc Hawak ko pa rin ang kamay ni Calessia hanggang makalabas kami ng elevator. Hindi man lang siya nagtanong kung saan kami pupunta. Sumasabay lang siya sa paglalakad ko. Tumingin ako sa kanya, pero siya, diretso lang ang lakad na para bang sanay na sanay na siya sa ganito. Hindi niya ba napapansin? Sawang-sawa na ako sa ganito. Daig niya pa ang robot na hindi makaramdam. Dinaig niya pa ako. Sa bagay, ito ang gusto ko. Susunod lang siya sa lahat ng gusto ko nang walang reklamo, pero ako rin pala ang unang magsasawa sa setup na ganito. “Where do you want to go?” Awtomatikong pumihit ang leeg niya sa direksyon ko. “Ako po ang tinatanong mo?” Turo niya ang sarili. Mukha niya, hindi makapaniwala. Kitang-kita ko paano saglit na nawala ang composure niya. Tumingin-tingin ako sa paligid, saka ibinalik ang tingin ko sa kanya. “There’s no one else here. Of course I’m asking you.” Lumunok siya. Inilihis ang tingin sa akin. “You said you had something important to do—” “I do… you—”
MarcNakasandal ako sa swivel chair ko, habang ang tingin ko ay nakatuon lang sa kisame. Pero kahit anong tagal kong tumitig doon, wala naman akong ibang nakikita kundi puro eksena lang sa party.Ang sinabi ko kay Calessia. Hindi ko dapat ‘yon sinabi. Pero huli na. Naibulalas ko na.Hindi ko makakalimutan kung paano niya ako tiningnan. Naguguluhan. Nagtataka. At ako… Para mabura ang sinabi kong ‘yon.Hinila ko siya. Mabilis na lumabas sa hotel na ‘yon.Hindi ako nagsalita hanggang makauwi kami. Hanggang sa oras ng pagtulog.Bumuga ako ng hangin.Ipinikit ang mga mata. Pinilit kong alisin ang eksenang ‘yon sa isip ko.Kaya lang, hindi ko maalis. Maging ang mukha ni Giselle na alam kong napahiya, hindi ko makakalimutan.Hindi ko rin ‘yon intensyon. Ang intensyon ko lang, dumalo sa party na ‘yon para makita nilang lahat si Calessia. Maging maingay ang pangalan niya. Ang relasyon namin.Pero sa ginawa niya kay Calessia na pamamahiya, umakyat agad ang init sa ulo ko.Wala siyang karapatang







