LOGINHindi ako pumunta sa condo ni Zep nang gabing iyon.
Kahit ilang beses kong tiningnan ang mga mensahe niya, hindi ko pa rin nagawang sagutin ang mga iyon. Hindi dahil wala akong gustong sabihin, kundi dahil napakarami kong gustong ilabas at hindi ko alam kung saan ako magsisimula.
Minsan, mas nakakapagod pa ang magpaliwanag sa taong ayaw umunawa kaysa ang manahimik na lan
Hindi ko alam kung ilang beses kong ni-refresh ang social media account ko nang gabing iyon.Sa una, akala ko ordinaryong post lang ang kumakalat. Isang video na pinag-uusapan ng mga tao, may kung anong kontrobersiyang hindi ko naman kailangang pakialaman. Pero nang makita ko ang pangalan ko sa mga comments, biglang nanlamig ang mga kamay ko.Ako iyon. O mas tamang sabihin, mukha ko ang nasa video.Nasa isang kwarto ang babaeng nakikita roon. Malabo ang kuha, pero sapat ang linaw ng mukha para makilala ako. May kasama siyang lalaki, at malinaw sa paraan ng pagkakakuha ng video kung ano ang gustong palabasin ng nag-upload.Hindi ko na kailangang panoorin hanggang dulo. Alam kong hindi ako iyon. Hindi ko ginawa ang mga bagay na ipinapakita roon. Hindi ako pumunta sa lugar
May mga taong dumarating sa buhay mo nang hindi mo inaasahan. Hindi mo alam kung bakit sila naging bahagi ng araw-araw mo. Hindi mo rin alam kung kailan nagsimulang maging natural ang presensya nila.Ganoon si Ralph sa akin. Hindi naman kami araw-araw nagkikita. May mga araw na puro trabaho lang ang pinag-uusapan namin. May mga pagkakataon ding ilang araw kaming hindi nagkakausap dahil pareho kaming busy.Pero kahit ganoon, naging madali na para sa akin ang mag-message sa kanya kapag may gusto akong ikuwento. Minsan, tungkol sa trabaho. Minsan, tungkol sa pagkain na gusto kong subukan. At minsan, tungkol sa mga bagay na hindi ko kayang sabihin sa ibang tao.Hindi ko siya tinuring na kapalit ni Zephyr. Hindi rin ako naghahanap ng panibagong lalaki na magbibigay sa akin ng atensyon. Kaibigan lang talaga. At marahil iy
Hindi ko naman intensyong makialam sa personal na buhay ni Ralph. Kaibigan ko siya, oo. Pero alam kong may sarili siyang mundo, may mga taong mahalaga sa kanya, at may relasyon siyang dapat kong respetuhin. Kaya nang yayain niya akong dumalo sa isang small gathering ng Valemont Group, hindi ko naisip na magiging awkward ang gabing iyon.“It's just a small event,” paliwanag niya sa phone. “Some business partners and close friends will be there.”“Why do you need me?”“Because you're part of the project.”“Ah. So work-related.”“Partly.”Napatawa ako.“Fine. I'
May mga araw talagang kahit anong pilit mong maging okay, may mga bagay na hindi mo kayang itago. Ganoon ang nangyari sa akin noong Huwebes.Maaga akong pumasok dahil kailangan kong ayusin ang ilang reports para sa upcoming project evaluation. Akala ko magiging ordinaryong araw lang iyon, pero bago mag-alas-diyes ay sunod-sunod na ang problema sa department.May supplier na hindi nakapag-deliver sa oras. May isang team na hindi nasunod ang schedule. At may documents pang kailangang i-review bago maipasa sa management.Hindi ko alam kung ilang beses akong napabuntong-hininga.“Ma’am, may problema po sa revised schedule,” sabi ng isang staff.“Send it to me. I'll check.”
Hindi ko napansing naging regular na pala ang pag-uusap namin ni Ralph.Nagsimula lang iyon sa project meetings. Minsan, magtatanong siya tungkol sa progress ng operations team. Minsan naman, ako ang tatawag sa kanya kapag may kailangang i-confirm sa Valemont Group.Hanggang sa dumating ang araw na hindi na lang tungkol sa trabaho ang pinag-uusapan namin.“Zaraiah, are you free?”Napatingin ako sa cellphone ko nang mabasa ang pangalan niya. Nasa opisina ako noon at katatapos ko lang mag-review ng weekly reports.“Depends. Why?”“Lunch. I'm nearby.”Napatingin ako sa orasan. Alas-dose na pala.
Hindi ko akalaing magiging ganito kahirap ang bumalik sa normal pagkatapos ng lahat ng nangyari sa buhay ko.Ilang linggo na rin mula nang tuluyan kong itigil ang kung anuman ang mayroon kami ni Zephyr. Hindi ko naman sinasabing madali na akong naka-move on. May mga pagkakataon pa ring hinahanap ko ang presensya niya, lalo na kapag pagod ako o kapag may magandang nangyayari sa trabaho na gusto kong ikuwento sa kanya.Pero natutunan kong hindi lahat ng taong gusto mong makasama ay dapat mong habulin.Minsan, kailangan mo ring piliin ang sarili mo.“Ma’am Zaraiah, nasa conference room na po ang mga representatives ng Valemont Group.”Napatingin ako kay Marco na nakatayo sa pintuan.







