Kabanata 2

It been 3 days pagkatapos nang nag-aalab na gabing iyon. And now, I need to wait again kung kailan niya ako tatawagin para gamutin ang pagnanasa niya. Minsan napapaisip ako bakit hindi ang gf niya ang kasalo niya sa kama. Why need me? Why me? Kamusta na sila ng gf niya kasi it’s been years na hindi ko na nakikita na magkasama sila at in-stalk ko rin yung babae sa f* account niya pero wala na rin akong makita na post niya about sa kanila. Kaya baka nag-low-key na sila sa social media.

“Mali!” nagulat ako nang tapikin ako ni ate Ros. “Ano na naman iniisip mo! Naku naman Zaraiahhh!” napangiwi ako dahil mali ang tinitimpla ko.

“Ang lalim ng iniisip mo. Ang dami nating customer babae ha, huwag kang aanga-anga diyaan.” Sabi pa niya. Ganyan talaga siyang siya magsalita dahil na rin minsan sa pagod kaya minsan tumataas ang boses kaya hinahayaan ko dahil nasanay naman na ako. Tsaka hindi ko siya masasabing toxic na katrabaho, dahil from day one, siya na ang nagtiis sa akin na turuan ako sa mga bagay.

“Sorry ate, masyadong lumilipad ang utak ko ngayon. Hindi ako nakatulog ng maayos kagabi.” Paghingi ko ng tawad dahil sa nasayang ko.

“Hm. Family problem na naman ba? Ilan ba kailangan ng magulang mo?” tanong niya. Napangiwi na lang ako dahil alam na alam na niya kung anong mga bumabagabag sa akin. At alam na rin niya na sa tuwing ganito ako ay alam niyang nanghihingi na naman ang parents ko ng padala.

“Okay lang yun ate, meron naman yung naipon ko this month.” sabi ko.

“eh paano ka makakaipon niyan para sa future mo kung lahat ay ipapadala mo sa kanila.” Concerned na sabi niya. Sa paraan ng pagkakasabi niya ay hindi patanong, kundi pa sermon. Sesermonan na naman ako nito dahil daw sa pagiging selfless ko. Totoo naman, pati nga sa pag-ibig eh, peste.

Habang tinitimpla ko ang isang order ay umingay ang selpon ko. Pareho kaming napatingin ni ate Ros doon. Kita kong napag-roll eyes si ate ng makita kung sino tumatawag. Si mama.

“sagutin mo! Sabihin mong wala kang pera! Ako nabubuwisit diyan, pasensya ka na ha pero sumosobra na sila sayo, babae. Hindi ka ba marunong tumanggi? Bakit lahat na lang binibigay mo?” napakagat labi ako sa sinabi niya. Bakit para ang lalim ng ibig sabihin. Parang hindi lang about sa problema ko sa parents eh.

Sinagot ko yung tawag. “Hello ma, nasa work ako ngayon----“ hindi na niya ako pinatapos pa na magsalita.

“Padalhan mo yung kapatid mo ng pera. May field trip daw sila ngayon, pupunta daw silang Japan at required silang pumuntang lahat.” Napahigpit ang hawak ko sa phone.

Field trip? Tapos sa Japan? Ako ba’y ginagago nila?

“Ma, field trip ba talaga yang pupuntahan nila? Anog gagawin nila doon, eh Grade 12 pa lang siya.” Mababang boses na halos tunog nagmamakaawa na tanong ko.

Kulang pa nga ang sweldo ko para buhayin ang sarili ko, tapos ganito pa. Gustong-gusto kong magreklamo pero wala akong magawa. Kasi buong buhay ko ay utang na loob ko sa kanila.

I am just adopted. Nakita lang nila ako sa basurahan. Ironic right? Yung joke-joke lang ng isang pamilya na nakita lang nila yung anak or yung kapatid nila sa basurahan, ay siyang reality ko.

“Bakit ba ng dami mong tanong? Ikaw itong nagt-trabaho. Ibigay mo na lang kung anong meron ka, huwag mong pagdamutan ang kapatid mo dahil hindi ka namin pinagdamotan noon. Wala ka diyan ngayon kung hindi dahil sa amin!” talak niya sa kabilang linya.

Bumuntong-hininga at nanghihinang napaupo ako. Napahawak ako sa noo ko dahil hindi ko na alam kung paano ito solusyunan. Simula kasi nang makagraduate ako ay wala na silang bukambibig kundi ang magtrabaho ako at ako na ang mangtustos sa pamilya. Sa city ako nakahanap ng work, at ang alam nila ay malaki ang sinasahod ko rito dahil nga city. Pero hindi nila alam na mahal din ang mga gastos.

“Kailan ba nila kailangan, ma” tanong ko sa nanghihinang boses.

“Sa sabado na. Dapat makapagbayad silang lahat sa Sabado at sa Lunes na sila lilipad.”

“Magkano ang kailangan.” Malamig na tanong ko ulit.

“80k,” maikli at mabilis na sagot niya. Maikli lang pero siyang dahilan para mahulog ako sa kinauupuan ko pagkarinig ko.

“80k? Ma naman. Limang buwan na sahod ko iyan at konti lang ang naiipon ko kada buwan. Saan ko kukunin ‘yan?” nanghihina at halos paiyak na ang pagkasabi ko.

“Aba, iremedyo mo ah!? Ano, inaasahan mo kami ang magre-remedyo? Eh alam mo nga ang buhay namin dito! Kung sana yung program din ng kapatid mo ang kinuha mo di sana----”

I ended the call.

Napaupo ako sa sahig habang mahigpit ang hawak ko sa phone. Hindi muna ako tumayo. I waited 5 minutes to think. Huminga ako ng malalim at nag-facepalm ako sabay buga ng hangin na kanina ko pa pinipigilan.

At sa sandaling iyon ay pati mga luha ko ay trinaydor ako. Kusa na silang lumabas kahit ayaw ko. Siguro pati sila ay ramdam din ang kahinaan ko ngayon. Siguro ramdam din ng mga luha kong ito ang init sa loob ng mga mata ko kaya pilit nila tumakas at lumabas.

After 5 minutes ay sinubukan kong tumayo. Pero sobrang nanghihina ang mga tuhod ko kaya hinayaan ko muna itong kumalma. Nasa stock room lang ako at busy si Ate Ross sa counter.

Tulala ako sa hangin ng muling tumunog ang cp ko. Si Zephyr. Demonyong nilalang. In-open ko ang message, “come to my office later at 1 p.m. sharp.”

Napakunot-noo ako. Office? Opisina niya? First time in history ‘to ah. Dati sa condo niya lang ako pinapapunta, ngayon sa office na niya. Huwag mong sabihin na gusto niya ng office romance ngayon.

And then naalala ko ulit ang problema ko. Tumayo ako at sinampal-sampal ang sarili ko. “Tanging ina naman Zara! Uunahin mo pa ang kalandian kaysa sa problema mo!?” pagsesermon ko sa sarili ko.