Kabanata 3

Sa sobrang curiosity ko ay oo, inuna ko ang kalandian kaysa mag-isip ng solusyon sa problema ko. Kaya heto ako. Sa labas ng building. Nakatingala sa sobrang taas. At sa 65th floor ang office niya. Mahihiluin pa naman ako sa elevator. Curious din ako kung bakit ba niya ako pinapunta rito. I know na hindi siya ganoong tao na kung saan-saan aabutan ng kalibugan. If ever he’s hot, gusto niya sa mga high-end na place and room para talaga sa mga aktingan sa kama hindi yung pati office or anywhere like cars.

I wore my corporate attire of course, para naman hindi ako pagkamalan na pulubi. Pagkapasok ko ay dumeretso ako sa elevator. May mga nakapasok na doon. At base sa mga suot nila ay mga business tycoon din or mga bigatin na tao. Payuko akong pumasok kasi nahihiya ako dahil ako lang ang pipitsugi doon.

Pero hindi pa ako nakakapasok nang may humarang sa ulo ko. Ngiting-aso ako na umayos ng tayo para tingnan kung bakit.

“Who are you, ma’am? Are you a private client also?” magalang pa rin na tanong ni ate girl. Nakasuot siya ng corporate attire din pero mas elegante lang ang suot niya. Kaya alam kong isa siyang staff dito.

Umiling ako, “No, no hehe”

Yung malawak na ngiti niya ay nawala at napalitan ng pagtaas ng kilay.

“This is an executive elevator ma’am, para lang sa mga private client. May ibang elevator ang nakalaan para sa inyo and other staff.” Tunog sarkastiko ang boses sabay ng pagtingin niya sa akin mula ulo hanggang paa. Bawat salita niya ay may kasunod na mahinang tawa. Pagkatapos ay sumakay na rin siya sa elevator at muling in-entertain ang mga kliyente. I think she’s an executive secretary. Secretary kaya siya ni Zephyr? Or other high-ranking personnel here?

Hindi ko na rinamdam ang paraan ng pagkakasabi niya, bagkus ay hinanap ko ang elevator na sinasabi niya. At ayun nga, kita ko ang mga sumasakay na mga normal staff lang hindi katulad kanina.

Sumakay ako doon at pinindot nga 65th floor. Alam ko ito dahil siyempre first time man makapunta ay may alam pa rin ako sa buhay ni Zephyr, kahit alam kong marami pa akong hindi alam. We are bestfriend since college of course, at hanggang ngayon hindi nagbago kung ano man ang meron kami.

Napatingin sa akin ang mga kasabayan ko. Para bang nakakita sila ng mutlong lumulutang. Namumutla ang mga mukha nila habang nakatingin sa akin.

“Bakit?” nagtatakang tanong ko. Umiling silang lahat na para bang mali ang ginawa nilang pagtitig sa akin.

May isang nagsalita at nagtanong, “saan kayo pupunta ma’am, pinindot niyo po kasi ang 65th floor. Floor po iyan ng CEO dito si sir Zephyr.” Magalang na sabi nung babaeng nagsalita. Pero may halong pangamba at pag-aalala na baka namali ako ng pindot.

Napakamot ako sa batok. “Oo, miss. Dun talaga ako punta ko, bakit may mali ba miss.” Talagang mahinahon ang boses ko sa pagtanong dahil baka ma ma-misinterpret nila itong nagmamalaki ako.

Nakarinig ako ng mga singhap nila. Napakunot-noo ako sa nangyayari. Bakit parang mali ang ginawa ko? Parang taboo sa kanila.

“ma’am, huwag mo pong mamasamain ha, pero parang mali po kayo ng nasakyan na elevator. Doon po yata kayo sa kabila para sa mga bisita ni sir Zephyr. Kliyente po ba kayo ni sir?” magalang na sabi at tanong niya sa huli.

Yung ibang kasama naman naming ay tahimik lang at parang nagmamasid at naghihintay kung anong mangyayari, nakikinig sa mga sinasabi ko.

“Ahh no, I’m his friend” maikling sagot ko para matapos na ito.

Hindi na siya nagsalita ulit pero ramdam ko na parang may tension sa atmosphere. Ano bang meron.

Pagkalabas ko ng elevator ay hinanap ko agad ang office niya. Hindi naman ako nahirapan dahil mag-isa lang ito dito sa floor na ito.

Dire-diretso sana ako sa p***o pero may humablot sa damit ko. “Miss! Are you nuts!? Hindi ka pwedeng basta pumasok na lang diyan, alam mo bang may bisita ngayon si sir!? Saang department ka ba nagwo-work haa!?” pasigaw sa akin ng babae.

Nang magkaharap kami ay mas lalong nalukot ang mukha niya sa inis na may halong panghuhusga.

“oh! It’s you! Hindi ba naipaalam sa ‘yo na bawal ang mga katulad mo rito?” hindi ko ulit pinansin ang mga mapanghusgang mga salita niya.

“I’m looking for Zephyr.” saad ko.

Tumawa siya ng sarcastically. “You? Anog tingin mo sa sarili mo, mas mataas pa kay sir Zephyr na pwede mong kausapin at puntahan kahit anong oras gusto mo? Huh, gumising ka girl.” Sarcastic na sabi niya.

Hindi na ako nakipagtalo pa or nakipag-asaran. Gumilid muna ako at inilabas ang phone ko. Tinext ko si Zephyr, “sa labas ako. Hindi ako pinapasok ng secretary mo yata ito.”

Ilang minuto pa ako naghintay. Parang busy nga siya. Saktong 1 p.m. sharp na oh. Eh sobrang higpit nun sa oras. Bakit pa niya ako pinapunta here kung busy pala siya. Mamaya ako na naman may kasalanan kung bakit ako late, eh nandito pa ako bago mag 1pm, siya itong busy.

“a second” reply niya. Saying I will wait for a second. Okay. Sino ba ako para magreklamo.

Patingin-tingin pa sa akin ang secretary, tila ba hinihintay niyang umalis ako. Nginitan ko na lang siya ng ngiting clown. Kasi naiinis din ako pero hindi ako pwedeng mag-eskandalo rito. I am protecting his name also hindi lang yung image ko.

Nang marinig namin ang hudyat na pagbubukas ng pintuan ay inayos ko ang sarili ko. Napatingin ako sa babae na inaayos din ang suot niya. Like hinihila niya pababa ang blouse na suot niya para lumabas ang cleavage niya. Napangiwi ako. Lol, ako here inaayos ko ang damit ko para di makita ang anumang skin ng cleavage, while she…never mind.

Bumukas ng tuluyan ang pintuan at niluwa ang mga taong nakasabay ko kanina sa executive elevator. Mabilis na lumapit si secretary sa kanila. Halos magdikit ang dalawa kilay ko nang makita kung paano siya gumalaw, parang nang-aakit or lumalanding nilalang. Eh matatanda naman ang mga yan.

Pero mas lalong nagdikit ang kilay ko at halos makagat ko ang dila ko sa sobrang gigil nang makita kong lumapit siya kay Zephyr.

“Mr. Dawson, your schedule after this meeting is empty, what will you do after thiss..” landing tanong ng hitad.

Hindi siya pinansin ni Zephyr dahil sa akin diretso ang mga mata niya. Sobrang malalim ang tingin na para bang hinuhukay ang pagkatao ko. Shit. Hanggang dito ba naman.