VIII

“Kung hindi mo ako tinulungan dahil kay Mark, bakit pakiramdam ko ngayon ay pareho kayong may hawak sa direksiyon ng buhay ko?”

Natahimik si Julian sa kabilang linya.

Ilang segundo akong nakatayo sa tabi ng aking workstation, hawak ang cellphone habang nakatitig sa email na kakabasa ko lamang. Hindi ko alam kung alin ang mas masakit: ang malaman na may lihim na usapan ang dalawang lalaking naging bahagi ng buhay ko, o ang mapagtantong maaaring hindi pala aksidente ang lahat ng nangyari sa akin.

“Elena, please. Huwag kang magdesisyon batay sa isang mensaheng hindi mo alam ang buong konteksto.”

“Then give me the whole story.”

“Meet me sa conference room. I'll show you everything.”

“Hindi ako pupunta para lang marinig ang isa na namang paliwanag mo, Julian. Gusto kong malaman kung bakit mo ako hinayaang maniwala na nagsimula ang lahat noong unang araw ko sa Vanguard.”

“Because I wanted you to have a fresh start.”

Napatawa ako nang mapait.

“Fresh start? Sa mundong may lihim pala sa likod ng bawat pagkakataong ibinigay sa akin?”

“Elena—”

Ibinaba ko ang tawag.

Hindi ko kayang makipag-usap sa kanya habang nanginginig pa ang mga kamay ko. Kailangan kong huminga. Kailangan kong isipin kung ano ang susunod kong gagawin.

Pero bago ko pa maisara ang email, may isa pang notification na lumitaw sa screen.

Isang mensahe mula kay Mark.

Mark: Now you know. Hindi lahat ng pagkakataong dumarating sa buhay mo ay dahil pinaghirapan mo. Minsan, may taong kailangang magbigay sa iyo ng pagkakataon.

Napapikit ako.

Sapat na.

Hindi na ako papayag na gamitin niya ang mga pinaghirapan ko para muling maliitin ang sarili ko.

 

Makalipas ang ilang minuto, pumasok ako sa conference room kung saan naghihintay si Julian.

Nakatayo siya sa tabi ng mahabang mesa, nakatiklop ang mga manggas ng kanyang puting polo. Wala ang karaniwang ngiti niya. Sa harap niya ay nakabukas ang laptop, at may ilang dokumentong nakahanda.

“Sit down,” mahinahon niyang sabi.

“Hindi ako magtatagal.”

Tumango siya.

“Fair enough.”

Umupo ako sa kabilang dulo ng mesa.

“Show me.”

Iniharap niya ang laptop sa akin. Nakabukas ang isang email conversation. Nakasaad ang pangalan ni Mark, ang petsa, at ang mga mensaheng ipinadala nila ilang buwan bago ako nagsimulang magtrabaho sa Vanguard.

Binasa ko ang unang mensahe.

From: Mark Reyes

Julian, may gusto sana akong i-request sa iyo. Nag-a-apply ng trabaho sa PR agency si Elena. Magaling naman siya, pero alam mo naman kung gaano siya kawalang-kumpiyansa sa sarili. Baka puwede mo siyang matulungan makapasok sa Vanguard.

Sumunod ang isa pang mensahe.

I want her to realize how difficult the real world is without me. Kapag nahirapan siya, baka maintindihan niyang hindi lahat ng pangarap niya ay kayang abutin nang mag-isa.

Naramdaman kong nanikip ang dibdib ko.

Nang sumunod kong basahin ang tugon ni Julian, bahagya akong napahinto.

From: Julian Vance

I'm not going to interfere with her career. If she applies, she'll go through the same process as everyone else. Don't involve me in your relationship problems.

Hindi pa roon nagtapos ang usapan.

From: Mark Reyes

Hindi mo ba kayang gumawa ng simpleng pabor? Ilagay mo siya sa account mo. I know how things work there. Kapag nahirapan siya, huwag mo agad tulungan. Hayaan mong maramdaman niyang kailangan pa rin niya ako.

Napakapit ako sa gilid ng mesa.

Napakalaki ng pagkakaiba ng limang taon naming relasyon sa kung paano niya ako inilalarawan sa ibang tao.

Para bang wala akong sariling kakayahan. Para bang ang lahat ng pangarap ko ay isang bagay na maaari niyang gamitin upang patunayan ang kanyang halaga.

At ang pinakamasakit, may bahagi pala ng buhay ko na pinag-uusapan niya sa ibang tao nang hindi ko nalalaman.

“Anong isinagot mo?” tanong ko.

Itinuro ni Julian ang huling mensahe.

Don't ever ask me to sabotage someone's career again. If Elena gets hired, it will be because she deserves it. And if she's assigned to my team, I'll make sure she gets the same opportunities as everyone else. Whether she comes back to you or not is none of your business.

Matagal akong nakatitig sa mga salita.

“Bakit hindi mo sinabi sa akin?”

Umupo si Julian sa tapat ko.

“Dahil ayokong dalhin ang pangalan niya sa bagong buhay mo. At dahil noong una, akala ko wala nang dahilan para malaman mo ang tungkol sa pag-uusap namin.”

“Pero mayroon. Nang una mo akong makita sa opisina, alam mo na kung sino ako.”

“Yes.”

“At nang italaga mo ako sa Maison de Belle account, alam mo na girlfriend ako ni Mark noon.”

“Yes.”

“Hindi mo ba naisip na dapat mo akong sabihan?”

“Dapat,” diretsahan niyang sagot.

Napatingin ako sa kanya.

Hindi siya nagtangkang magdahilan.

“I'm sorry, Elena. Akala ko mas mabuti kung hindi ko na bubuksan ang isang bagay na pilit mo nang isinasara. Pero mali ako. I should have given you the choice to know.”

“Hindi mo ba naisip na maaaring isipin kong kasabwat ka niya?”

“That's why I'm showing you the entire conversation.”

Tumahimik ako.

May gusto pa akong itanong, pero hindi ko alam kung kaya ko nang marinig ang sagot.

“Did you recommend me because you wanted to help Mark?”

Umiling siya.

“No.”

“Then why?”

“Because I reviewed your portfolio. Your campaign proposal was one of the strongest submissions. You had a good understanding of audience engagement, and your ideas were different from the usual concepts we received.”

“Pero ikaw ang nag-request na italaga ako sa campaign mo.”

“Yes. And I won't pretend that I didn't want to work with you.”

Napatingin ako sa kanya.

Bahagya siyang ngumiti, ngunit hindi na iyon ang pilyong ngiting nakasanayan ko.

“At that point, gusto ko lang makita kung paano ka magtrabaho. I was curious about you. Later on, I realized I wanted to know you beyond the office.”

Hindi ko alam kung bakit biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

“Julian, hindi ito romantic movie.”

“I know.”

“Hindi sapat ang isang magandang ngiti at ilang cups of coffee para burahin ang mga tinatago mo.”

“I know that, too.”

“Then stop making this harder for me.”

Tumango siya at dahan-dahang isinara ang laptop.

“Okay. I won't ask you to trust me today. I just want you to know that I never wanted to be another person who controlled your decisions.”

May kakaibang lungkot sa kanyang mga mata.

At kahit gusto kong magalit, hindi ko maiwasang makita na nasasaktan din siya.

 

Hindi ko namalayang matagal na pala kaming magkausap nang marinig ko ang mahinang katok sa conference room.

Pumasok si Leo.

“Sorry to interrupt. Elena, can I talk to you for a minute?”

Tumango ako.

Nang tumayo ako, napansin kong sumulyap si Julian kay Leo. May mabilis na palitan ng tingin ang dalawa, na para bang may usapang sila lamang ang nakakaalam.

“What's going on?” tanong ko.

“Nothing bad,” sagot ni Leo. “Gusto ko lang siguraduhin na alam mo ang totoong hiring process.”

Napatingin ako sa kanya.

“Please.”

“Your application was evaluated independently. HR handled the recruitment process, and your assessment results were considered before your placement in the account. Julian recommended you for Maison de Belle after reviewing your work. He didn't have the authority to simply give you the position.”

“Alam mo rin ang tungkol sa kanila?”

“About Mark? Yes.”

Napabuntong-hininga ako.

“Bakit parang lahat na lang kayo may alam?”

“Because Julian told me about the situation before you joined. He was concerned that Mark might try to interfere with your work.”

“Then why didn't you tell me?”

Saglit na natahimik si Leo.

“Because it wasn't my story to tell.”

Napailing ako.

“Parang pare-pareho kayong may magandang dahilan para manahimik.”

“I understand.”

Tiningnan niya ako nang seryoso.

“Elena, I want you to remember something. You were hired because you passed the requirements. You were assigned to the account because you had the skills for it. Don't let Mark make you question something you worked hard for.”

Naramdaman kong unti-unting lumuwag ang dibdib ko.

“Thank you, Leo.”

He nodded.

“By the way, Julian has a client call in fifteen minutes. You should probably get back to work. We have a campaign to launch.”

Bahagya akong napangiti.

“Right.”

Paglabas ni Leo, naiwan kaming muli ni Julian.

“See?” sabi niya, pilit ibinabalik ang dating tono. “Even Leo thinks you're good.”

“Hindi mo ba kayang hayaan na lang siyang magbigay ng compliment nang hindi mo isinasali ang sarili mo?”

“Jealous?”

“Of Leo? Never.”

“Good. He's not my type anyway.”

Napatawa ako.

At nang makita kong bumalik ang maliit na ngiti sa mukha niya, bigla kong naisip na napakadaling makalimot kapag may isang taong marunong magpagaan ng loob mo.

Ngunit hindi ibig sabihin noon ay handa na akong magtiwala.

 

Pagkatapos ng trabaho, nagpasya akong maglakad muna sa labas ng building. Kailangan kong maaliwalas ang isip ko bago umuwi.

Malamig ang simoy ng hangin sa BGC. Nasa sidewalk ako nang may humintong kotse sa tabi ko.

Bumaba ang bintana.

“Miss, kailangan mo ba ng sakay?”

Napalingon ako at nakitang si Julian iyon.

Napailing ako.

“Hindi ba bawal sa company policy ang pag-aalok ng libreng ride sa mga subordinate?”

“Hindi ka naman subordinate ko.”

“Technically, nasa account mo ako.”

“Then I'll submit an expense report for your transportation.”

Natawa ako.

“Ang kulit mo.”

“Sumakay ka na. Mukhang uulan.”

Tumingin ako sa langit. Madilim na ang mga ulap, at nagsisimula nang pumatak ang maliliit na patak ng ulan.

Wala na akong ibang pagpipilian.

Pagkaupo ko sa passenger seat, iniabot niya sa akin ang isang maliit na towel.

“Para sa buhok mo.”

“May dala ka talagang lahat?”

“Prepared man ako sa lahat, except sa pagiging suplada mo.”

“Excuse me!”

Tumawa siya habang pinaandar ang sasakyan.

Ilang minuto kaming tahimik. Nasa radyo ang isang mellow na kanta, at ang mga ilaw ng mga gusali ay nagsisimulang magningning sa mga basang kalsada.

“Julian?”

“Hmm?”

“Bakit mo ginagawa ang lahat ng ito?”

“Alin?”

“Yung pag-aalala. Yung pagdala ng pagkain. Yung paghihintay. Hindi naman kita hinihingan ng ganoon.”

Saglit siyang tumingin sa akin bago ibinalik ang pansin sa daan.

“Hindi lahat ng ginagawa ko ay may hinihintay na kapalit.”

“Hindi ka ba natatakot na magkamali ako ng interpretasyon?”

“Honestly? Natatakot ako.”

Napalingon ako sa kanya.

“Bakit?”

“Because I like you, Elena.”

Parang biglang nawala ang tunog ng ulan.

Napatitig ako sa kanya.

Hindi siya ngumiti. Hindi rin siya nagbiro. Seryoso ang mga mata niyang nakatuon sa daan.

“Hindi ko alam kung kailan nagsimula,” patuloy niya. “Maybe when you stood in that conference room and defended your idea. Maybe when you laughed at my stupid jokes. Or maybe when I realized that even after everything you've been through, you still try to be kind.”

Hindi ako nakapagsalita.

“Pero hindi kita minamadali. Alam kong may mga bagay ka pang kailangang ayusin sa sarili mo. And I don't want to be another reason for you to feel trapped.”

Dahan-dahan akong ngumiti.

“Ang dami mong sinasabi, Julian.”

“Sorry. Occupational hazard. PR strategist ako. Sanay akong magpresent ng ideas.”

Napatawa ako.

“Pero hindi ka ba natatakot na baka hindi pa ako handa?”

Tumingin siya sa akin nang bahagya.

“Then I'll be patient.”

Sa unang pagkakataon, hindi ko naramdaman na kailangan kong magbigay ng agarang sagot.

At habang pinagmamasdan ko ang mga ilaw sa labas ng bintana, napagtanto kong may mga pagkakataong hindi mo kailangang piliting kalimutan ang nakaraan para lamang bigyan ng pagkakataon ang kasalukuyan.

Minsan, sapat nang matutong hindi na bumalik sa taong nanakit sa iyo.

 

Kinabukasan, maagang dumating si Mark sa Vanguard.

Wala akong ideya kung paano siya nakapasok sa reception area, ngunit nang lumabas ako mula sa elevator, nakita ko siyang nakatayo sa lobby.

“Elena!”

Napahinto ako.

“Anong ginagawa mo rito?”

“Mag-usap tayo.”

“Wala tayong pag-uusapan.”

“Hindi mo ba ako bibigyan ng pagkakataong magpaliwanag?”

“Limang taon kitang pinakinggan, Mark. Sapat na siguro iyon.”

Bahagya siyang ngumiti, ngunit walang saya sa kanyang mga mata.

“Alam mo bang ako ang nagbigay sa iyo ng pagkakataong makapasok dito?”

Napatingin ako sa kanya.

“Hindi ikaw ang nagbigay sa akin ng trabaho.”

“Talaga? Kung hindi ko nakilala si Julian, sa tingin mo ba mapapansin ka niya?”

“Hindi mo ako kilala.”

“Mas kilala kita kaysa sa iniisip mo.”

“Hindi. Kilala mo lang ang Elena na gusto mong kontrolin.”

Saglit siyang natahimik.

“Julian is not who you think he is.”

Napailing ako.

“Hindi ikaw ang magdidikta kung sino ang pagkakatiwalaan ko.”

“Then ask him why he agreed to put you under his account.”

“Alam ko na ang nangyari.”

“Alam mo ang gusto niyang ipaalam sa iyo.”

Mabilis siyang lumapit at bahagyang yumuko.

“May mga bagay siyang hindi sinabi sa iyo, Elena. At kapag nalaman mo ang lahat, baka ikaw mismo ang lumayo sa kanya.”

“Tumigil ka na, Mark.”

“I'm only trying to protect you.”

Napatawa ako nang mapait.

“Protect me? Ikaw ang dahilan kung bakit kinailangan kong matutong protektahan ang sarili ko.”

Bago pa siya makasagot, may isang boses na narinig namin.

“Is there a problem here?”

Nilingon namin si Julian.

Nasa likuran niya si Leo. Pareho silang seryoso.

“Ah, Julian,” nakangising bati ni Mark. “Perfect timing. Pinag-uusapan ka lang namin.”

“Then I suggest you leave.”

“Don't worry. Aalis din ako. Pero may gusto lang akong sabihin kay Elena.”

Tumingin siya sa akin.

“Tanungin mo si Leo kung bakit alam niyang pupunta ako rito ngayon.”

Napakunot ang noo ko.

Napalingon ako kay Leo.

“What?”

Hindi sumagot si Mark. Sa halip, inilagay niya ang dalawang kamay sa bulsa ng kanyang pantalon at ngumiti.

“See you around, Elena.”

Pagkatapos ay tumalikod siya at naglakad patungo sa exit.

Naiwan kaming tatlo sa lobby.

“Leo?” tawag ko.

“It's not what you think,” mabilis niyang sagot.

“Then what is it?”

Napatingin siya kay Julian, tila naghihintay ng pahintulot.

At iyon ang hindi ko nagustuhan.

“Bakit kailangan mo pang tumingin sa kanya bago ka sumagot?”

“Elena, kalma,” sabi ni Julian.

“Hindi. Ayokong may isa na namang taong magsasabi sa akin kung ano ang dapat kong malaman.”

Huminga nang malalim si Leo.

“Fine. May dahilan kung bakit alam kong pupunta si Mark rito.”

“Ano?”

“Dahil kagabi, tinawagan niya ako.”

Napatingin ako sa kanya.

“Bakit?”

“May gusto siyang ipakiusap sa akin.”

“Ano naman iyon?”

Hindi agad sumagot si Leo. Ngunit bago pa niya mabigkas ang susunod na salita, narinig ko ang pag-ring ng cellphone ko.

Unknown number.

Sinagot ko iyon.

“Elena Montero?”

“Opo. Sino po ito?”

“I'm calling from the office of the company's legal department. We received a complaint this morning concerning your recruitment and assignment to the Maison de Belle account.”

Nawala ang lahat ng kulay sa mukha ko.

“Complaint? Tungkol saan?”

“Allegations of favoritism and improper recruitment procedures. Your name was specifically mentioned.”

Dahan-dahan kong ibinaba ang cellphone.

Napatingin ako kay Julian.

Pagkatapos ay kay Leo.

Pareho silang hindi makapagsalita.

At doon ko naisip na maaaring hindi pa tapos ang plano ni Mark.

Hindi sapat na sirain niya ang tiwala ko kay Julian.

Hindi sapat na guluhin niya ang personal kong buhay.

Ngayon, pati ang trabahong pinaghirapan kong makuha ay gusto niyang agawin sa akin.

Ngunit ang pinakamasakit na bahagi ay hindi ang reklamong isinampa laban sa akin.

Kundi ang huling sinabi ng legal officer bago niya tuluyang ibaba ang tawag.

“Ms. Montero, the complaint was submitted by someone from inside Vanguard PR.”