VII

“Hindi mo sinagot ang tanong ko, Julian. Bakit kayo nagkita ni Mark?”

Nawala ang pilyong ngiti sa mukha ni Julian. Ilang segundo siyang nakatitig sa akin, para bang pinag-iisipan kung alin sa mga katotohanan ang dapat niyang sabihin at alin ang mas mabuting itago.

Nasa loob kami ng elevator ng Vanguard. Alas-sais na ng gabi, at halos wala nang tao sa aming palapag. Hawak ko pa rin ang cellphone ko, nakabukas ang larawang ilang minuto pa lamang ang nakalilipas ay tuluyan nang gumulo sa isip ko.

Si Julian. Si Mark. Magkaharap sa iisang mesa. At halatang hindi iyon basta pagkikita lamang.

“Where did you get that picture?” tanong niya.

“Hindi mahalaga kung saan ko nakuha. Ang mahalaga, bakit hindi mo sinabi sa akin na magkakilala kayo?”

Napabuntong-hininga siya. “Elena, hindi ito ang tamang lugar para pag-usapan natin.”

“Then tell me where. Sa kotse mo? Sa restaurant? O baka gusto mong mag-schedule tayo ng meeting para mas maayos mong maipaliwanag ang pagtataksil mo?”

“Elena.”

“Huwag mo akong tawagin nang ganoon na para bang ako ang nagiging unreasonable rito.”

Tumahimik siya. Nang bumukas ang elevator, mabilis akong lumabas. Hindi ko na hinintay na makasunod siya. Ngunit bago pa ako tuluyang makarating sa reception area, narinig ko ang mga yabag niya sa likuran ko.

“Hindi ko siya basta kaibigan,” amin niya. “Pero hindi rin ako kakampi niya.”

Huminto ako. “Then what are you?”

Sandaling nagtagpo ang aming mga mata. “Someone who made a mistake by keeping something from you.”

Napatawa ako nang mapait. “Ang bilis mong umamin na may tinatago ka, pero ang hirap mong sabihin kung ano talaga iyon.”

“Because I know how this will sound.”

“Try me.”

Huminga siya nang malalim bago tuluyang nagsalita. “Mga ilang buwan bago ka nagsimula sa Vanguard, nakilala ko si Mark sa isang professional gathering. May mutual acquaintance kami. Nagkataong napunta sa akin ang pangalan mo habang nag-uusap kami.”

“Bakit?”

“Dahil nalaman niyang nagtatrabaho ako sa Vanguard. Nabanggit niyang girlfriend ka niya noon at naghahanap ka raw ng trabaho sa isang PR agency.”

Nanlamig ang mga daliri ko. “So, kilala mo na ako bago pa tayo magkakilala?”

“Alam ko ang pangalan mo. Pero hindi kita kilala personally.”

“At hindi mo naisip na sabihin sa akin?”

“Hindi ko alam kung paano sisimulan. At noong una kitang makilala, hindi ko naman alam na ikaw pala ang tinutukoy niya. Nalaman ko lang nang makita ko ang pangalan mo sa project assignment.”

Napailing ako. “Ang dami mong pagkakataong sabihin sa akin, Julian.”

“Alam ko.”

“Pero pinili mong manahimik.”

“Dahil ayokong isipin mong may kinalaman siya sa pagkakakuha mo ng trabaho rito. You earned your position, Elena. I know how good you are.”

Napatingin ako sa kanya. Gusto kong maniwala. Gusto kong isipin na maaaring may magandang dahilan ang lahat ng ito. Pero sa dami ng pagkakataong nabigo ako sa pagtitiwala, hindi ganoon kadaling isantabi ang isang katotohanang matagal nang itinago sa akin.

“Paano ko malalaman kung hindi mo lang sinasabi ang gusto kong marinig?”

Hindi siya agad sumagot. At marahil iyon ang pinakamasakit.

 

“May problema ba kayo?”

Napalingon kami. Nakatayo si Leo sa bungad ng hallway, hawak ang kanyang laptop bag. Mabilis niyang sinuri ang mukha ko bago ibinaling ang tingin kay Julian.

“Can we talk?” tanong ko sa kanya.

Bahagyang kumunot ang noo ni Leo. “Of course.”

“Leo, huwag kang makialam,” putol ni Julian.

“Sorry, Julian. Pero mukhang mas kailangan niya ng kausap kaysa kailangan mong magbigay ng instructions.”

Hindi ko inaasahan ang sagot na iyon. Nakita kong kumuyom ang panga ni Julian.

“Fine,” malamig niyang sabi. “Pero hindi lahat ng alam mo kailangan mong sabihin.”

Tumingin ako sa kanya. “Anong ibig mong sabihin?”

Walang sumagot. Si Leo ang unang kumilos. Itinuro niya ang maliit na lounge malapit sa conference rooms. Pumasok kami roon at isinara ang p***o.

“Leo, alam mo rin ba ang tungkol sa kanila?”

Sandali siyang natahimik bago tumango.

“Alam kong nagkaroon sila ng pag-uusap.”

“Since when?”

“Bago ka nagsimula rito.”

Napaupo ako sa sofa.

Parang biglang lumiit ang mundo ko.

“Bakit parang lahat kayo may alam maliban sa akin?”

“Hindi ganoon, Elena.”

“Then explain it to me. Please.”

Umupo si Leo sa kabilang sofa. Hindi siya nagmadaling magsalita.

“Mark approached Julian because he knew someone from the agency. He asked questions about you. Gusto niyang malaman kung talagang seryoso ka sa paglipat ng trabaho at kung may pagkakataon pang maibalik ang relasyon ninyo.”

Napapikit ako.

“Bakit naman sa kanya siya lumapit?”

“Because Julian is one of the senior strategists here. At dahil alam niyang may influence siya sa project assignments.”

Napatingin ako kay Leo.

“Influence?”

Tumango siya.

“Pero hindi ibig sabihin na siya ang nagbigay sa iyo ng trabaho. Your application went through the usual process. Your portfolio was evaluated. Your interview results were considered. You deserved the position.”

“Then bakit kailangan akong italaga ni Julian sa campaign niya?”

Bahagyang nagbago ang ekspresyon ni Leo.

Doon ko naramdaman na may iba pa siyang hindi sinasabi.

“Leo?”

“Julian saw your work and recommended you for the Maison de Belle account. He thought you were the right person for the project.”

“Dahil magaling ako o dahil kilala niya si Mark?”

“Because you're good, Elena.”

“Paano mo nalaman?”

“Because I was there when he defended your proposal during the internal review.”

Napayuko ako.

Bahagi ng sarili ko ang gustong maniwala kay Leo. Hindi naman siya ang tipo ng taong magsasalita nang walang dahilan. Pero hindi pa rin nawawala ang tanong kung bakit kailangang magtagpo ang dalawang lalaking iniwan ko sa magkaibang bahagi ng buhay ko.

“May isa pa akong gustong itanong,” sabi ko. “Bakit parang takot si Julian na malaman ko ang buong kuwento?”

Napabuntong-hininga si Leo.

“Because there's something about your past that he knows, but he doesn't have the right to tell you without your permission.”

Napatayo ako.

“Anong ibig mong sabihin?”

“Elena, I think you should hear the rest from him.”

“Bakit? Dahil kaibigan mo siya?”

Hindi siya sumagot.

At sa katahimikang iyon, mas lalo akong naghinala.

 

Paglabas ko ng lounge, wala na si Julian sa hallway.

May mensahe siya sa cellphone ko.

Julian: I won't force you to talk tonight. But please give me a chance to explain. I don't want a photograph to decide everything between us.

Matagal kong tinitigan ang mensahe.

Hindi ko alam kung anong dapat kong maramdaman. Bahagi sa akin ang gustong tawagan siya, humingi ng paliwanag, at marinig ang buong kuwento mula sa kanya.

Pero mas malakas ang takot na baka sa huli ay isa na naman akong babaeng naniwala sa maling tao.

Nang makauwi ako sa condominium, nagpalit agad ako ng damit at naupo sa sofa. Sinubukan kong manood ng palabas para maibaling ang atensyon ko sa ibang bagay, ngunit hindi ko maintindihan ang mga pangyayari sa screen.

Paulit-ulit kong naaalala ang mga sinabi ni Julian.

Someone who made a mistake by keeping something from you.

Maaari bang maging totoo ang nararamdaman ng isang tao kahit may tinatago siya?

Maaari bang mahalaga ka sa isang tao kahit hindi niya kayang pagkatiwalaan ka ng buong katotohanan?

Napahawak ako sa aking dibdib.

Hindi ko pa alam kung may nararamdaman na talaga ako kay Julian. Pero alam kong unti-unti nang nagiging mahalaga sa akin ang presensya niya.

At iyon ang dahilan kung bakit mas masakit ang lahat.

 

Samantala, ilang kilometro mula sa BGC, nakaupo si Mark sa isang maliit na bar sa Makati.

Nasa harap niya ang cellphone na ginagamit niya sa pagpapadala ng anonymous messages kay Elena. May bagong mensaheng pumasok mula sa parehong taong tumutulong sa kanya.

Unknown: Nakita na niya ang larawan. Kinausap na niya si Julian.

Napangiti si Mark.

Mark: Good. Let's see how long they can keep pretending.

Ilang sandali pa, may sumunod na mensahe.

Unknown: Huwag kang masyadong kampante. Hindi mo alam kung ano ang kayang gawin ni Julian kapag nalaman niya ang tunay mong plano.

Nagbago ang ekspresyon ni Mark.

Mark: He won't do anything. He owes me.

Ibinaba niya ang cellphone at sumandal sa upuan.

Limang taon.

Limang taon niyang nakasama si Elena, at sa loob ng panahong iyon, nasanay siyang siya ang sinusunod nito. Siya ang pinapakinggan. Siya ang unang tinatakbuhan.

Hindi niya matanggap na isang simpleng desisyon lamang ni Elena ang tuluyang nag-alis sa kanya sa buhay nito.

At lalong hindi niya matanggap na may ibang lalaking maaaring pumalit sa kanya.

Pero may isang bagay na hindi alam ni Elena.

Hindi aksidente ang pagkakakilala nina Julian at Mark.

At hindi rin aksidente ang pagkakaroon ni Julian ng pagkakataong maging bahagi ng buhay niya.

 

Kinabukasan, maaga akong pumasok sa opisina.

Umaasa akong hindi ko makikita si Julian agad. Gusto ko munang makapag-isip nang maayos bago ko siya muling kausapin.

Unfortunately, hindi ganoon ang plano ng universe.

Pagpasok ko sa Pod Beta, nakita ko siyang nakatayo sa tabi ng workstation ko, may hawak na dalawang paper cups.

“Good morning, partner.”

Napahinto ako.

“Julian, please. Not today.”

Bahagya siyang ngumiti, pero hindi na iyon ang dating mapang-asar niyang ngiti.

“I brought you coffee.”

“Thank you. Pero hindi ibig sabihin na okay na tayo.”

“I know.”

Inilapag niya ang kape sa mesa ko.

“Hindi kita pipilitin na pagkatiwalaan ako. Pero sana, hayaan mo akong sabihin ang buong kuwento.”

Tumingin ako sa kanya.

“Then tell me.”

Saglit siyang natahimik. Nang magsalita siya, mas mababa na ang kanyang boses.

“May dahilan kung bakit interesado si Mark na malaman ang bawat kilos mo rito sa Vanguard. At may dahilan din kung bakit hindi ako pumayag na makialam siya sa career mo.”

“Ano ang dahilan?”

“Because I saw what he was doing to you long before you finally decided to leave him.”

Napaatras ako nang bahagya.

“Paano mo malalaman iyon? Hindi mo naman ako kilala noon.”

“May mga bagay na hindi ko dapat nalaman, Elena. Pero nang malaman ko ang tungkol sa relasyon ninyo, nakita ko kung gaano niya hinahadlangan ang mga plano mo.”

“Bakit mo ako tinulungan?”

Hindi siya agad sumagot.

Sa halip, tumingin siya nang diretso sa aking mga mata.

“Because I didn't want someone like him to ruin someone like you.”

Hindi ko napigilang mapalunok.

“Julian, hindi ako isang proyekto na kailangan mong iligtas.”

“I know.” Bahagya siyang ngumiti. “And trust me, you're much harder to manage than any of our clients.”

Napailing ako, kahit bahagyang sumilay ang ngiti sa aking labi.

“Ang yabang mo talaga.”

“Pero napangiti kita.”

“Sandali lang 'yon.”

“I'll take it.”

Saglit kaming nagkatitigan. May kung anong gustong sabihin ang kanyang mga mata, ngunit hindi niya tinuloy.

Sa halip, iniabot niya sa akin ang isang maliit na pastry box.

“Breakfast. Just in case.”

“Lagi ka bang may dalang pagkain?”

“Kapag ikaw ang kaharap ko, apparently.”

Napailing ako at tinanggap ang kahon.

Maliit na bagay lamang iyon, ngunit hindi ko maiwasang maramdaman ang init na dala ng kanyang presensya.

At marahil iyon ang pinakamapanganib sa lahat.

Dahil sa kabila ng mga sikretong natuklasan ko, may bahagi pa rin sa aking gustong bigyan siya ng pagkakataon.

 

Pagsapit ng alas-diyes, dumating ang isang email mula sa hindi pamilyar na address.

Nasa gitna ako ng pagre-review ng campaign proposal nang mag-pop up ang notification sa screen.

Subject: BEFORE YOU TRUST JULIAN VANCE

Napakunot ang noo ko.

Wala itong body text. Mayroon lamang isang attachment na pinangalanang Vanguard_Hiring_Record.p*f.

Binuksan ko iyon.

Una kong nakita ang kopya ng application summary ko. Nandoon ang pangalan ko, ang posisyon na inaplayan ko, ang interview schedule, at ang assessment results.

Ngunit may isang bahagi sa ibaba na nagpatigil sa aking paghinga.

Special Assignment Recommendation: Julian Vance

Remarks: For immediate consideration under the Maison de Belle account.

Nanginginig ang mga daliri ko habang ipinagpatuloy ang pagbabasa.

Hindi ko alam kung bakit kailangan kong italaga sa campaign ni Julian. Hindi ko alam kung bakit siya ang nagrekomenda sa akin. At hindi ko alam kung anong kinalaman ni Mark sa lahat ng ito.

Pagkatapos, nakita ko ang isang maikling mensahe sa ibaba ng dokumento.

You think you got your job because of your talent? Ask Julian why he personally requested you. Ask him what Mark told him about you before your first interview.

Para akong binuhusan ng malamig na tubig.

Mabilis kong isinara ang file at kinuha ang cellphone ko.

Hindi ko na kayang maghintay.

Tinawagan ko si Julian.

Isang ring.

Dalawa.

Tatlo.

“Elena?”

“Julian, may kailangan akong malaman.”

Tahimik siya sa kabilang linya.

“About what?”

“About my application. About Mark. About why you specifically requested me for your campaign.”

Ilang segundo siyang hindi sumagot.

“Where did you get that information?”

“Hindi 'yon ang tanong ko.”

Narinig ko ang malalim niyang paghinga.

“Elena, listen to me. Hindi lahat ng nakasulat sa dokumentong iyan ay totoo.”

“Then tell me what is true.”

Muli siyang natahimik.

At nang sa wakas ay nagsalita siya, halos hindi ko makilala ang bigat ng kanyang tinig.

“Elena, bago ka magalit sa akin, kailangan mong malaman kung sino talaga ang dahilan kung bakit ka napunta sa Vanguard.”

Napalunok ako.

“Who?”

“Your ex-boyfriend.”

Parang huminto ang mundo ko.

“Mark?”

“Yes.”

“Anong kinalaman niya sa trabaho ko?”

Nakarinig ako ng mahinang buntong-hininga mula sa kabilang linya.

“Mark was the one who first brought your name to my attention. But what he asked me to do…”

Sandali siyang huminto.

“…was something I refused to do.”

Napahawak ako sa gilid ng mesa.

“Ano ang ipinakiusap niya sa iyo?”

Bago pa siya makasagot, biglang may pumasok na tawag sa kabilang linya. MARK REYES.

Kasabay nito, nag-pop up sa aking computer ang panibagong email. May bagong attachment.

Isang screenshot ng mensahe mula kay Mark, na ipinadala kay Julian ilang buwan bago ako nagsimula sa Vanguard. At ang nakasulat dito ay sapat para tuluyang manlamig ang buong katawan ko.

“Julian, gawin mo ang pabor na hinihingi ko. Ipasok mo siya sa Vanguard. Gusto kong makita kung hanggang saan siya makakarating kapag wala ako. At kapag handa na siyang bumalik, siguraduhin mong wala na siyang ibang malalapitan.”

Napahawak ako sa bibig ko. Hindi pala basta nais ni Mark na malaman kung ano ang ginagawa ko sa bagong trabaho.

May plano siya. At ang mas nakakatakot…

Maaaring mula pa sa simula, ginamit niya ang lalaking unti-unti kong pinagkakatiwalaan upang muling kontrolin ang buhay ko.