VI

“Bakit parang mas gusto mong iligtas ang lahat ng problema ko kaysa aminin mong may pakialam ka sa akin?”

Napahinto ako sa paghahalo ng kape sa pantry. Dahan-dahan akong lumingon at nadatnan si Julian na nakasandal sa pintuan, nakatiklop ang mga braso sa dibdib at may pilyong ngiti sa labi.

“Excuse me? Hindi ko alam kung saan mo nakuha ang conclusion na iyan.”

“Sa dami ng beses na nahuhuli kitang nakatingin sa akin.”

Napasinghap ako. “Ang kapal ng mukha mo!”

Tumawa siya. “See? Gising na gising ka na. Hindi mo na kailangan ng kape.”

“Julian, kung wala kang importanteng sasabihin, may trabaho ako.”

“Meron.” Lumapit siya at inilapag sa tabi ko ang isang maliit na paper bag. “Breakfast.”

Napatingin ako roon. Isang croissant at isang maliit na sandwich ang laman nito.

“Para sa akin?”

“Hindi. Para sa multo sa likod mo.”

Napalingon ako sa likuran ko, pero wala naman akong nakita. Pagbalik ko ng tingin sa kanya, halos hindi niya mapigilan ang pagtawa.

“Ang sama mo!”

“Pero kinagat mo na ang pain ko.” Ngumiti siya at bahagyang yumuko para magpantay ang aming mga mata. “Kumain ka muna, Elena. Hindi lahat ng laban kailangang harapin nang walang laman ang tiyan.”

Hindi ko napigilang mapangiti. Nakakainis siya. Masyadong confident, masyadong mapang-asar, at kung minsan ay hindi ko maintindihan kung seryoso ba siya o sadyang mahilig lang mangulit.

Pero sa kabila ng lahat, may kakaibang gaan akong nararamdaman kapag kasama siya.

At iyon ang medyo nakakatakot.

Dahil isang buwan pa lamang ang nakalipas mula nang tuluyan kong putulin ang limang taong relasyon ko kay Mark. Hindi pa ako handang pumasok sa panibagong komplikasyon, lalo na sa isang lalaking katulad ni Julian Vance.

“By the way,” dagdag niya habang kinukuha ang sarili niyang kape, “I saw the revised campaign deck. Ang ganda ng concept mo.”

“Talaga?”

“Hindi ako basta nagbibigay ng compliment.”

“Akala ko ba lahat ng babae sa office sinasabihan mong maganda ang work nila?”

“Work lang ba ang maganda?”

Napatitig ako sa kanya.

Ngumisi siya. “Relax. Kape lang ang pinag-uusapan natin.”

“Julian!”

Muli siyang tumawa bago tuluyang lumabas ng pantry.

Napailing ako, ngunit hindi naitago ang ngiting naiwan sa aking labi.

 

Pagsapit ng alas-diyes, nagsimula ang meeting para sa bagong campaign ng Maison de Belle, isang high-end lifestyle brand na naghahanda para sa kanilang nationwide relaunch.

Isa ito sa pinakamalalaking accounts ng Vanguard PR. Kapag naging matagumpay ang campaign, malaking bagay iyon sa ahensya—at lalo na sa mga taong magiging bahagi ng core team.

Nang pumasok ako sa conference room, nakaupo na roon si Leo Mercer. May hawak siyang tablet at seryosong sinusuri ang mga dokumento. Nang magtama ang aming mga mata, bahagya siyang ngumiti.

“Morning, Elena. Okay ka na?”

Tumango ako. “Yes. Thank you ulit sa kahapon.”

“Good. At least hindi na kita kailangang iligtas sa lobby natin.”

“Leo!”

Napangiti siya. “Joke lang.”

Bago pa ako makasagot, dumating si Julian at umupo sa tabi ko.

“May private joke ba rito na hindi ako invited?”

“Wala,” mabilis kong sagot.

“Good. Ayokong may secret meeting ang partners ko nang hindi ako kasama.”

“Hindi mo ba kayang limang minuto na hindi mo ako tinatawag na partner?”

“Hindi,” sagot niya agad. “Sayang naman ang partnership natin.”

Napailing ako habang pinipigilan ang tawa.

Nagsimula ang presentation. Ipinaliwanag ni Julian ang overall direction ng campaign, habang ipinakita naman ng creative team ang proposed visuals. Nang dumating sa bahagi ng consumer engagement strategy, itinuro niya ako.

“Elena will walk you through this section. Siya ang nag-develop ng concept.”

Bahagya akong kinabahan nang mapunta sa akin ang atensyon ng lahat. Baguhan pa lamang ako sa Vanguard, at alam kong marami pang kailangang patunayan. Ngunit nang makita kong nakatingin sa akin si Julian, bahagya akong nakahinga nang maluwag.

“Thank you, Julian.”

Tumayo ako at sinimulang ipaliwanag ang konsepto.

Ang layunin ng campaign ay hindi lamang ibenta ang produkto, kundi buuin ang emosyonal na koneksiyon ng brand sa mga mamimili. Sa halip na puro mamahaling visual at celebrity endorsements, nais kong ipakita ang mga personal na kuwento ng mga taong may sariling kahulugan ang pagiging maganda at matagumpay.

Habang nagsasalita ako, unti-unting nawala ang kaba ko. Nakita kong nakikinig ang mga client representatives, at may ilan pa sa kanilang nagtatanong tungkol sa implementation.

Nang matapos ako, unang nagsalita ang marketing director ng Maison de Belle.

“I like this approach. It's personal, relatable, and still premium. I think we can work with this.”

Napangiti ako. “Thank you, ma’am.”

“Good job,” bulong ni Julian habang nakaupo ako.

Hindi ko siya nilingon. “Professional feedback lang, please.”

“That's professional. Gusto mo bang personal?”

“Julian, please.”

Napatawa siya nang mahina.

Sa kabilang dulo ng mesa, napansin kong nakatingin sa amin si Leo. Hindi ko matukoy kung natutuwa ba siya o may ibang iniisip.

Pagkatapos ng meeting, isa-isang naglabasan ang mga executives. Naiwan kami ni Julian na inaayos ang presentation materials.

“Proud ako sa 'yo,” sabi niya habang inilalagay ang tablet sa bag.

Napahinto ako. “Hindi mo naman kailangang sabihin 'yan.”

“Hindi ko naman sinabing kailangan. Gusto ko lang.”

Sandali akong natigilan.

Sa loob ng limang taon, nakasanayan kong maghintay ng ganitong klaseng pagkilala mula kay Mark. Kapag may achievement ako, madalas ay may kasunod itong reklamo o pangmamaliit. Kapag may bagong pagkakataon, lagi niyang ipinapaalala na baka hindi ko kayanin.

Ngayon, isang simpleng papuri lamang mula kay Julian ang nagparamdam sa akin na may halaga ang pinaghirapan ko.

“Thank you,” mahina kong sabi.

“See? Mas maganda ka kapag nakangiti.”

“Wala ka talagang preno, ano?”

“Meron. Pero minsan, ayokong gamitin.”

Natawa ako at tuluyang lumabas ng conference room.

Hindi ko alam kung kailan nagsimulang maging mas komportable ang presensya niya sa akin. Ang alam ko lang, sa bawat araw na lumilipas, unti-unti kong nakakalimutang may mga taong minsang nagturo sa akin na mali ang maniwala sa sarili.

 

Ngunit hindi nagtagal ang magandang pakiramdam na iyon.

Pagbalik ko sa workstation, nakita kong may ilang missed calls mula sa Mama ko. Kasunod nito ang isang mensahe.

Mama: Anak, tawagan mo ako kapag break mo. Tungkol kay Mark.

Nawala ang ngiti ko.

Ilang segundo akong nakatitig sa screen bago ko ibinaba ang cellphone. Ayokong masira ang araw ko dahil sa taong matagal ko nang sinusubukang kalimutan. Pero alam kong hindi ko rin puwedeng balewalain ang tawag ng nanay ko.

Nang mag-lunch break, tumawag ako.

“Ma?”

“Elena, bakit hindi mo sinasagot ang tawag ko?”

“Busy ako sa office. May meeting kami kanina. Ano po ba 'yon?”

Huminga muna siya nang malalim. “Pumunta rito si Mark kagabi.”

Naramdaman kong nanlamig ang mga daliri ko.

“Bakit naman?”

“Gustong makipag-usap. Sobrang lungkot niya, anak. Halos hindi na raw siya makatulog mula nang maghiwalay kayo.”

Napapikit ako.

“Ma, sinabi ko na sa inyo. Tapos na kami.”

“Alam ko naman. Pero limang taon din kayo. Hindi ba pwedeng bigyan mo muna siya ng pagkakataon na magpaliwanag?”

“Anong ipapaliwanag niya? Ilang beses ko na siyang binigyan ng pagkakataon. Ilang beses ko na rin siyang hinintay na suportahan ako. Pero sa tuwing may gusto akong gawin para sa sarili ko, lagi niya akong pinipigilan.”

“Baka naman nasaktan lang siya dahil mabilis kang nakahanap ng bagong buhay.”

Napangiwi ako sa narinig.

“Ma, hindi ako nakahanap agad ng bagong buhay. Pinaghirapan ko 'to. Hindi ba puwedeng maging masaya kayo para sa akin?”

“Hindi naman ganoon, anak. Nag-aalala lang kami. Sinabi rin niya na may bago ka na raw agad.”

Napailing ako. Siyempre. Iyon na naman ang kuwento ni Mark—na para bang ang pag-alis ko sa relasyon namin ay may ibang lalaki nang dahilan.

“Wala akong kailangang patunayan sa kanya, Ma.”

“Sinabi ko rin naman sa kanya kung saan ka nakatira para makapag-usap kayo nang maayos. Akala ko makakatulong.”

Parang may malamig na kamay na humawak sa dibdib ko.

“Ma… ano?”

“Sinabi ko ang address mo. Nag-aalala kasi siya. Ayokong isipin niyang wala na siyang lugar sa buhay mo pagkatapos ng lahat ng pinagdaanan ninyo.”

Napahawak ako sa noo.

Kaya pala alam ni Mark kung saan ako nakatira.

Hindi ko alam kung alin ang mas masakit—ang muling pagharap sa lalaking pilit kong iniiwasan o ang malaman na ang sarili kong ina ang nagbigay sa kanya ng impormasyong matagal kong piniling itago.

“Ma, hindi ko po kailangan ng tulong ninyo para makipagbalikan sa kanya. Ang kailangan ko lang ay respetuhin ninyo ang desisyon ko.”

“Elena, nanay mo ako. Alam ko kung ano ang makabubuti sa iyo.”

“Pero hindi po kayo ang mabubuhay sa desisyon na iyan.”

Natigilan siya.

“May meeting pa ako, Ma. Tatawagan ko na lang kayo.”

Ibinaba ko ang tawag bago pa ako tuluyang maiyak.

Minsan, ang pinakamabigat na pagtataksil ay hindi nanggagaling sa taong minahal mo. Minsan, nanggagaling ito sa mga taong inaasahan mong unang magpoprotekta sa iyo.

 

“Hey.”

Napalingon ako.

Nakatayo sa tabi ng desk ko si Julian, hawak ang dalawang paper cup ng kape.

“Coffee?”

Tinanggap ko ang isang cup. “Thank you.”

“Okay ka lang?”

“Bakit?”

“Dahil kanina pa kita nakikitang nakatitig sa computer mo. Hindi ka naman ganoon kapag may deadline.”

Napangiti ako nang pilit. “May family issue lang.”

Hindi na siya nangulit. Umupo siya sa bakanteng upuan sa tabi ko at inilapag ang kape sa desk.

“Gusto mo bang ikuwento?”

“Hindi naman importante.”

“That's not what I asked.”

Napatingin ako sa kanya.

Tahimik siyang naghihintay, walang pamimilit sa kanyang mukha. Parang sinasabi niyang maaari akong magsalita, pero hindi niya ako pipilitin.

“May mga taong kahit alam mong dapat mo nang bitawan, hinahabol ka pa rin,” mahinang sabi ko. “At mas masakit kapag may mga taong mahalaga sa iyo na hindi maintindihan kung bakit kailangan mong lumayo.”

Bahagyang nagbago ang ekspresyon ni Julian.

“May mga taong sanay na ikaw ang nag-a-adjust para sa kanila,” sabi niya. “Kaya kapag pinili mong unahin ang sarili mo, iisipin nilang ikaw ang nagbago.”

Napatingin ako sa kanya. “Parang may experience ka na rin sa ganyan.”

“More than you know.”

Saglit siyang natahimik bago ngumiti.

“But here's one thing, Elena. Hindi mo kailangang magpaliwanag sa lahat para lang patunayan na karapat-dapat kang maging masaya.”

Hindi ko namalayang ilang segundo na pala akong nakatitig sa kanya.

“Bakit ang bait mo sa akin?”

“Baka dahil gusto kitang maging masaya.”

Bumilis ang tibok ng puso ko.

“Julian…”

“Don't worry.” Bahagya siyang tumawa. “Hindi kita pipilitin na sagutin ang isang bagay na hindi mo pa handang sagutin.”

Tumayo siya at inayos ang manggas ng polo niya. Bago tuluyang umalis, bahagya siyang yumuko sa tabi ko.

“Pero kapag dumating ang araw na gusto mong may makasama, sana maalala mong may isang taong handang makinig sa iyo kahit hindi ka nakangiti.”

Naiwan akong nakatitig sa kanya habang naglalakad siya palayo.

Sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon, naramdaman kong hindi pala kailangang makipaglaban para lang pakinggan.

At hindi ko alam kung dapat ba akong matuwa o matakot sa unti-unting paglapit ng loob ko kay Julian.

 

Bandang alas-sais ng gabi, naghahanda na akong umuwi nang makatanggap ako ng mensahe mula sa hindi pamilyar na numero.

Unknown: Akala mo ba talaga kilala mo ang mga taong nakapaligid sa iyo?

Napakunot ang noo ko.

Sumunod ang isa pang mensahe.

Unknown: Mag-ingat ka sa lalaking pinagkakatiwalaan mo ngayon. Hindi lahat ng taong tumutulong sa iyo ay may malinis na intensiyon.

Nanginig ang kamay ko habang binubuksan ang ipinadalang larawan.

Isang litrato iyon mula sa isang restaurant. Nakaupo sa isang sulok si Julian, kaharap ang isang lalaking pamilyar na pamilyar sa akin.

Si Mark.

Hindi ko agad naunawaan ang nakita ko. Ilang beses kong pinalaki ang larawan, umaasang nagkakamali lamang ako. Ngunit walang duda—si Julian iyon. At si Mark.

Hindi ko alam kung kailan o bakit sila nagkita. Hindi ko rin alam kung ano ang pinag-usapan nila.

Ang tanging alam ko, ang lalaking kanina lamang ay nagsabing gusto niya akong maging masaya ay may lihim na koneksiyon sa lalaking dahilan kung bakit ako nasaktan.

Bago pa ako makapag-isip nang maayos, may pumasok na panibagong mensahe.

Unknown: Tanungin mo siya kung bakit ka niya tinulungan noong umaga. At kung kailan talaga niya unang nakilala si Mark.

Parang may kung anong dumagan sa dibdib ko.

“Hindi… imposible.”

“Elena?”

Napalingon ako.

Nakatayo sa likuran ko si Julian, nakangiti habang hawak ang susi ng kotse niya.

“Ready to go, partner?”

Mabilis kong itinago ang cellphone ko. Hindi ko alam kung paano siya titingnan. Hindi ko alam kung paano ko sisimulan ang tanong na biglang gumulo sa isip ko.

“Julian,” mahinang tawag ko.

“Yes?”

Pinilit kong salubungin ang kanyang mga mata.

“Kailan mo unang nakilala si Mark?”

Unti-unting nawala ang ngiti sa kanyang labi.

At sa unang pagkakataon mula nang makilala ko siya, nakita ko ang isang ekspresyon sa kanyang mukha na hindi ko kayang basahin.

Takot.

Gulat.

O marahil… pagkakabunyag.

“Elena,” maingat niyang sabi, “saan mo nalaman ang tungkol doon?”

Nanlamig ang buong katawan ko.

Dahil hindi niya itinanggi.

At sa sandaling iyon, alam kong may isang bahagi ng buhay ko na matagal nang pinag-uusapan ng dalawang lalaking akala ko ay magkaibang-magkaiba.