V

“Elena, akala mo ba talaga basta-basta mo na lang akong matatalikuran pagkatapos ng limang taon?”

Napatigil ako sa paghakbang palabas ng glass door ng apartment lobby ko. Ang boses na iyon—mabigat, may bahid ng sigarilyo at pamilyar na panunumbat—ay parang malamig na tubig na ibinuhos sa batok ko.

8:30 ng umaga. Tirik na ang araw sa Bonifacio Global City, at ang simoy ng hangin sa sidewalk ay may kasamang amoy ng sariwang kape at usok ng mga dumaraang shuttle bus. Sa gilid ng plant box sa tapat ng building, nakatayo si Mark. Nakasuot siya ng kupas na jacket na may tatak ng lumang kumpanya niya, gusot ang maong, at malalalim ang itim sa ilalim ng kanyang mga mata. Halatang magdamag siyang hindi natulog—o baka magdamag siyang naghintay sa labas.

Bumilis ang tibok ng puso ko, hindi dahil sa kilig o pangungulila, kundi dahil sa biglaang paninikip ng dibdib. Isang buwan na ang lumipas mula noong gabi sa Tomas Morato kung kailan ko iniwan ang susi at ang limang taong relasyon namin sa ilalim ng baso ng iced tea. Isang buwan kong pinilit buuin ang bagong bersyon ng sarili ko sa Vanguard PR.

“Mark,” mahina ngunit mariin kong sabi habang lumalapit sa kanya, sinisiguradong hindi kami nakaharang sa daanan ng mga residente at security guards. “Anong ginagawa mo rito? Paano mo nalaman kung saan ako nakatira?”

“Gusto mo talagang malaman?” mapait siyang ngumisi, lumapit nang isang hakbang. Naamoy ko ang panis na amoy ng kape sa hininga niya. “Tinanong ko ang nanay mo. Nakiusap ako. Sinabi ko sa kanya na nagkatampuhan lang tayo, na kailangan nating mag-usap. Pero ikaw, Elena? Ni hindi mo sinasagot ang mga tawag ko. Naka-block ako sa F******k mo, sa Viber mo. Ganoon na lang ba kadali sa ’yo ang lahat?”

Huminga ako nang malalim, pilit pinakalma ang panginginig ng mga daliri ko na nakahawak sa strap ng laptop bag ko. “Mark, nag-usap na tayo sa restaurant. Malinaw ang sinabi ko noon. Tapos na tayo.”

“Tapos? Walang natatapos nang ganoon lang kabilis!” bahagyang tumaas ang boses niya, sapat para mapalingon ang isang concierge officer sa loob ng lobby. “Limang taon, Elena! Mula noong wala ka pang alam sa PR na ’yan, mula noong allowance lang sa college ang pinaghahatian natin, ako ang kasama mo! Tapos ngayon, nakatapak ka lang sa BGC, nakatira ka na sa condo, parang dumi na lang ako sa sapatos mo na pwede mong ipagpag?”

“Huwag mong baluktutin ang kwento,” sagot ko, lumalaban ang tingin ko sa kanya. “Hindi kita iniwan dahil nakalipat ako rito. Iniwan kita dahil limang taon kitang hinintay na mangarap kasama ko. Pero ano bang ginawa mo? Sa tuwing may mararating ako, nagagalit ka. Sa tuwing may plano ako para sa atin, sinasabi mong nagmamarunong ako. Napagod ako, Mark. Matagal na akong napagod bago pa man ako nag-apply sa Vanguard.”

“Dahil nagbago ka!” singhal niya, dumukwang paharap, nanlilisik ang mga mata. “Tingnan mo nga ’yang sarili mo ngayon! Ang kapal ng makeup mo, naka-heels ka, amoy mamahaling pabango. Hindi na ikaw ’yung Elena na minahal ko. Nagpapakalunod ka sa mundong puro peke. Akala mo ba may tunay na nagmamalasakit sa ’yo sa opisina mo? Ginagamit ka lang ng mga ’yon!”

Kumuyom ang mga palad ko. Bawat salita niya ay patunay lamang kung gaano kalaki ang agwat sa pagitan namin. Hindi niya kailanman maiintindihan na ang pagsisikap kong ito ay hindi pagiging peke—ito ang aking pangarap, ang aking dignidad, ang buhay na matagal kong ipinagkait sa sarili ko para lamang hindi siya maapakan.

“Kung peke man ang mundong ito para sa ’yo, Mark, desisyon ko ’yon,” matigas kong sabi. “Wala ka nang karapatang manghimasok sa buhay ko. Umalis ka na rito bago pa ako tumawag ng security.”

“Hindi ako aalis hangga’t hindi ka sumasama sa akin pabalik ng Caloocan,” hinawakan niya nang mahigpit ang braso ko, pinipilit akong hilahin palayo sa entrance. “Mag-usap tayo sa bahay. Aayusin natin ’to. Iwan mo na ’tong lintik na trabaho mo—”

“Bitawan mo siya.”

Ang boses ay hindi sumigaw, ngunit may taglay na matinding talas at lamig na agad nagpatahimik sa paligid.

Napalingon kami pareho. Sa gilid ng driveway, nakatigil ang isang itim na SUV. Kabababa lang ni Leo Mercer mula sa driver’s seat. Nakasuot siya ng plantsadong light gray na long-sleeved shirt na nakatupi hanggang siko, bitbit ang isang makapal na portfolio case sa kaliwang kamay. Ang kanyang mukha ay seryoso, madilim ang titig, at ang mga hakbang niya palapit sa amin ay mabibigat at tiyak.

“Sino ka naman?” asik ni Mark, hindi pa rin binibitiwan ang braso ko pero halatang nabigla sa tangkad at tindig ni Leo. “Huwag kang makialam dito, pare. Usapang magjowa ’to.”

“Una sa lahat, hindi mo ako pare,” kalmadong wika ni Leo habang humihinto sa mismong pagitan naming dalawa. Tiningnan niya ang kamay ni Mark na nakakapit sa braso ko. “Pangalawa, sinabi na niyang bitawan mo siya. At pangatlo, may CCTV camera sa tapat mo at dalawang security marshals na naghihintay lang ng senyas ko para i-hold ka. Kaya dahan-dahan mong alisin ang kamay mo sa kanya bago lumala ang sitwasyon mo.”

Naramdaman ko ang pagluwag ng kapit ni Mark. May kislap ng takot sa kanyang mga mata nang mapansin ang dalawang guwardiya ng building na mabilis nang naglalakad patungo sa amin. Marahas niyang binawi ang kanyang kamay at umatras nang dalawang hakbang.

“Ganyan pala, Elena,” mapait na tawa ni Mark, palipat-lipat ang tingin sa akin at kay Leo. “Kaya pala ang bilis mong makipaghiwalay. May bago ka na palang taga-pagtanggol dito. May bago ka nang kapalit.”

“Mark, tumigil ka na!” sigaw ko, nanginginig sa galit at kahihiyan.

“Wala siyang kailangang ipaliwanag sa ’yo,” putol ni Leo, nanatiling matatag ang boses at hindi tinatablan ng pambubuska ni Mark. “Umalis ka na rito. Kung makita ka pa namin sa paligid ng building na ito o sa premises ng Vanguard, personal kong sisiguraduhin na may restraining order na nakasampa laban sa ’yo bago magdilim.”

Tinitigan ni Mark si Leo nang masama, bago muling tumingin sa akin. “Pagsisisihan mo ’to, Elena. Tingnan natin kung hanggang saan ka dadalhin ng mga bagong kaibigan mo.”

Tumalikod si Mark at mabilis na naglakad palayo, lumusot sa kanto ng 7th Avenue hanggang sa tuluyan siyang lamunin ng nagmamadaling pulutong ng mga tao.

Naiwan akong nakatayo sa bangketa, habol ang aking hininga. Nanginginig ang buong katawan ko sa pinaghalong galit, lungkot, at matinding kahihiyan. Limang taon ng buhay ko, nauwi sa isang eksena sa tapat ng condominium.

“Elena?”

Lumingon ako kay Leo. Nawala na ang matigas at mapanganib na anyo sa kanyang mukha. Pinalitan ito ng banayad at tahimik na pag-aalala.

“Nasaktan ka ba niya?” tanong niya nang marahan, tinitingnan ang braso ko kung saan humawak si Mark.

“H-hindi,” pilit kong pinatatag ang boses ko, bagaman may luhang kumawala sa sulok ng aking mata. Mabilis ko iyong pinunasan gamit ang likod ng palad ko. “Medyo nagulat lang. Pasensya ka na, Leo. Hindi mo dapat nakita ’yon. Nakakahiya.”

“Bakit ka hihingi ng pasensya?” kumunot ang noo ni Leo, bahagyang umiling. “Wala kang ginawang masama. At walang nakakahiyang protektahan ang sarili mo.”

Huminga ako nang malalim, pilit pinupuno ng hangin ang naninikip kong dibdib. “Paano ka napunta rito? Malayo ito sa ruta mo papuntang opisina, 'di ba?”

“May dinaanan akong supplier ng mock-up prints sa may kabilang kanto,” paliwanag niya, sabay turo sa SUV niya. “Nakita kita mula sa kotse habang nakatigil sa stoplight. Napansin kong may komprontasyon, kaya bumaba agad ako.”

Napatingin ako sa kanya. Walang bahid ng panunukso sa kanyang mga mata, walang pag-uusisa kung sino ang lalaki, at higit sa lahat, walang panghuhusga. Tanging purong proteksyon lamang ang ibinigay niya sa akin kanina—walang ingay, walang pagpapasikat, kundi isang matibay na pader laban sa multo ng nakaraan ko.

“Salamat, Leo,” taos-puso kong sabi, ramdam ang bigat na bahagyang naibsan sa puso ko. “Kung wala ka kanina, hindi ko alam kung paano ko siya mapapaalis nang hindi gumagawa ng mas malaking gulo.”

“Wala ’yon,” marahan siyang ngumiti, isang bihirang ngiti na nagpalambot sa matatalas niyang katangian. “Halika na. Ihatid na kita sa opisina. Baka ma-traffic ka pa kung maglalakad ka.”

Hindi na ako tumanggi. Sumakay ako sa passenger seat ng kanyang sasakyan. Maayos at malinis ang loob, amoy sariwang kape at katad, at walang kahit anong makalat na gamit maliban sa ilang design swatches sa may likod. Pagpasok niya sa driver’s seat, inabutan niya ako ng isang maliit na bote ng malamig na mineral water.

“Inumin mo muna ’yan. Huminga ka nang malalim,” aniya bago pinaandar ang makina.

Habang binabagtas namin ang maikling distansya patungo sa Vanguard tower, naging tahimik ang biyahe. Ngunit hindi ito yung nakakailang na katahimikan; isa itong payapang pahinga mula sa kaguluhan kanina. Si Leo ang tipo ng taong hindi pumupuwersa ng mga salita kapag alam niyang magulo pa ang isip mo.

Nang makarating kami sa basement parking ng kumpanya at makasakay sa elevator, humarap si Leo sa akin habang umaakyat kami patungo sa ika-28 palapag.

“Elena,” tawag niya.

“Hmm?”

“Huwag mong hahayaang sirain ng mga multo ng nakaraan ang narating mo ngayon,” seryoso ang kanyang tono, nakatitig nang diretso sa aking mga mata habang umaandar ang elevator. “Pinaghirapan mo ang posisyon mo rito sa Vanguard. Karapat-dapat ka rito. Huwag mong kakalimutan ’yon.”

Tumango ako, may bahagyang ngiti na sumilay sa aking mga labi. “Salamat, Leo. Tandaan ko ’yan.”

Pagbukas ng p***o ng elevator sa aming floor, bumungad agad ang karaniwang enerhiya ng ahensya—tunog ng mga telepono, mabilisang usapan, at ang amoy ng kape sa umaga. Sa gitna ng pasilyo, nakatayo si Julian, may hawak na tablet at nakikipag-usap sa isang account director.

Nang makita kami ni Julian na sabay na lumabas ng elevator, agad na nagliwanag ang kanyang mukha. Nagpaalam siya sa kausap niya at mabilis na lumapit sa amin nang may malapad na ngiti.

“Good morning, partner!” bati ni Julian sa akin, sabay tapik sa balikat ni Leo. “Magkasabay kayong pumasok? Ang aga ninyo, ah.”

Bago pa man ako makasagot, mabilis na sumingit si Leo. “Nagkasalubong kami sa lobby. May kailangan akong tapusin sa crisis deck para sa meeting mamayang alas-diyes. Mauna na ako sa Pod Beta.”

Tumingin si Leo sa akin nang may mabilis na tango—isang lihim na kasunduan na mananatiling lihim ang nangyari kanina—bago naglakad patungo sa kabilang dako ng opisina.

Naiwan kaming dalawa ni Julian. Inilapit niya ang kanyang mukha sa akin, may pilyong kislap sa mga mata.

“May problema ba, Elena? Parang medyo maputla ka yata ngayong umaga?” mahinang tanong niya, hinawakan nang marahan ang siko ko.

Tumingin ako kay Julian—sa kanyang maaliwalas na ngiti, sa kanyang kumpiyansa, at sa mundong ipinapangako niyang ibibigay sa akin. Ang takot na iniwan ni Mark kanina ay biglang napalitan ng panibagong init at pananabik.

“Wala,” ngumiti ako, hinawakan ang braso niya sandali bago kami pumasok sa war room. “Medyo kulang lang sa kape. Pero handa na ako sa bagong campaign natin.”

At sa mga oras na iyon, akala ko ay tuluyan ko nang nailibing ang nakaraan—hindi ko namamalayan na ang bagong kabanatang aking sinisimulan ay magdadala sa akin sa isang mas masalimuot na bagyo.