Mag-log inNang gabing iyon, si Dr. Torres mismo ang nag-ayos ng maliit na kama sa loob ng ward ni Ranran at nanatili sa tabi nito buong magdamag upang bantayan siya.Si Katreese naman ay natulog sa resting room ng katabing silid dahil sa kanyang pagbubuntis at upang mas makapagpahinga nang maayos.Tungkol naman kay Travis, walang nakakaalam kung kailan ito umalis ng ospital, at wala ring pakialam si Katreese dito.Sa kabutihang-palad, mahimbing ang naging tulog ni Ranran nang gabing iyon at hindi na muli pang nilagnat.Alas otso ng sumunod na umaga, dumating ang doktor upang suriin siya. Matapos ang masusing pagsusuri, kinumpirma nitong halos stable na ang kondisyon ni Ranran at maaari na siyang ma-discharge upang magpagaling sa bahay.Balak sana ni Katreese na tawagan si Kylie upang sunduin sila, ngunit alas otso y medya pa lamang ay dumating na si Travis sa ospital.Pagdating nito, katatapos lamang ng check-up ni Ranran at kasalukuyan silang naglalaro ni Katreese sa loob ng ward.Nakaupo si K
Matapos matanggap ni Kylie ang tawag ni Katreese, agad siyang nagtungo sa silid nito upang ihanda at ipunin ang mga gamit na kailangan nito sa ospital.Habang pababa siya ng hagdan matapos mag-empake, bigla siyang tinawag ni Bella.“Kylie, sandali! Hintayin mo ako.”Huminto si Kylie at nilingon siya. “Ano’ng nangyari?”Tumayo si Bella mula sa sofa at mabilis na inayos ang kanyang damit.“Pinagluto ko si Uncle ng millet porridge at ilang magagaan na putahe. Siguradong mahirap bumili ng maayos na pagkain sa ospital, kaya dadalhin ko na roon. Pwedeng kainin nina Katreese at Ranran.”Pagkarinig niyon ngumiti si Kylie nang bahagya. “Bella… ang thoughtful mo talaga.”Agad siyang pinandilatan ni Bella. “Ano ka ba, maliit na bagay lang ‘yon.”Pagkatapos ay mabilis itong lumiko papuntang kusina.“Hintayin mo lang ako sandali. Kukunin ko lang.”Natatawang tumango si Kylie. “Sige, hindi naman ako nagmamadali.”Ilang minuto lang ang lumipas bago muling lumabas si Bella mula sa kusina, bitbit ang
Matapos tuluyang kumalma ang emosyon ni Ranran, mabilis ding bumuti ang kanyang pisikal na kondisyon.Hindi na ganoon kataas ang lagnat niya at mas maayos na rin ang kanyang kulay.Samantala, si Katreese naman ay halatang pagod na pagod. Halos hindi siya nakatulog noong nakaraang gabi dahil sa pag-aalala kay Ranran kaya mabigat na mabigat na ang kanyang mga mata ngayon.Mahigpit pa ring hawak ni Ranran ang kanyang kamay, tila natatakot na baka bigla siyang mawala.Ngumiti si Katreese. “Ranran, matulog ka muna,” malambing niyang paalala.Bahagyang kumurap si Ranran bago marahang nagtanong, “Ninang… sasabay po ba kayong matulog sa’kin?”Napahikab si Katreese. Talagang inaantok na siya. Hindi na rin niya tinanggihan ang hiling ng bata.“Sige,” mahina niyang sagot.Magkatabing humiga sina Katreese at Ranran sa kama ng ospital.Mula sa bintana ay pumapasok ang mainit na sinag ng hapon, nagbibigay ng tahimik at komportableng pakiramdam sa buong silid.Magkahawak pa rin sila ng kamay habang
Sa labas ng ward, tahimik na nakaupo si Kaori sa upuang nasa gilid ng pasilyo.Paminsan-minsan ay kinakabahan siyang sumusulyap sa pinto ng silid, halatang hindi mapakali habang hinihintay ang balita tungkol kay Ranran.Nang biglang bumukas ang pinto ng ward, agad na lumiwanag ang kanyang mukha. Mabilis siyang tumayo at halos patakbong lumapit.Sunod na lumabas sina Travis at Dr. Torres.“Travis!”Huminto si Travis sa kanyang paglalakad.Tumingin naman si Dr. Torres kay Kaori bago seryosong nagsalita, “Travis, dahil nandito rin si Kaori, mas mabuti sigurong pag-usapan natin ng harapan ang kalagayan ni Ranran.”Bahagyang tumango si Travis bilang pagsang-ayon.Samantalang si Kaori ay bahagyang kinabahan, ngunit tahimik pa rin silang sinundan patungo sa katabing lounge.Pagkapasok nila sa lounge, mahinahong ipinaliwanag ni Dr. Torres ang kasalukuyang kondisyon ni Ranran.“Bagama’t kumalma na ang emosyon ni Ranran at pansamantalang naging stable ang kanyang kondisyon, kailangan pa rin ng
Mula pagkabata pa lamang ay kapansin-pansin na ang pambihirang talento ni Katreese sa pagpipinta.Sa ilalim ng istrikto at halos perpektong pagpapalaki ng kanyang ina, lalo pang nahasa ang kanyang kakayahan hanggang sa maabot nito ang sukdulan ng kanyang potensyal sa sining.Kaya naman sa loob lamang ng ilang minuto, mabilis niyang natapos ang isang simpleng portrait sketch.“Okay na.” Ibinaba ni Katreese ang hawak niyang paintbrush bago marahang iniangat ang papel.Ngumiti siya kay Ranran. “Ranran, tingnan mo nga… hindi ba kamukhang-kamukha mo itong drawing ni Ninang?”Dahan-dahang tumingala si Ranran. Pagkakita niya sa drawing ay bahagyang bumuka ang kanyang bibig sa pagkabigla habang kumislap ang kanyang mga mata sa paghanga.Sobrang kamukha niya iyon. Parang totoong siya mismo ang nasa papel.Napakurap siya nang ilang beses, tila hindi makapaniwala.“Ranran?” natatawang tanong ni Katreese. “Bakit hindi ka nagsasalita? Pangit ba ang drawing ni Ninang?”“A-Ah… hindi po…” nagmamadali
“Gising na si Ranran.”Pagkababa ni Katreese ng tawag ay agad niyang nilingon si Attorney Ramirez. Bahagyang humupa ang tensyon sa mukha niya, ngunit nanatiling mabigat ang kanyang mga mata.“Aakyat muna ako para silipin siya,” mahina ngunit determinado niyang sabi.Bahagyang umangat ang kilay ni Attorney Ramirez. “Kailangan mo bang samahan kita?”Umiling si Katreese habang tumatayo mula sa upuan. “Hindi na. Hindi makatwiran si Travis kapag emosyonal. Mas mabuting dito ka na lang maghintay.”Sandaling natahimik si Attorney Ramirez bago tumango. “Sige. Tawagan mo agad ako kapag may kailangan ka.”“Okay,” maikling tugon niya.Pagkabukas ng elevator, agad na bumungad kay Katreese ang mahabang pasilyo ng ospital.Sa di-kalayuan ay nakita niya si Kaori na nakatayo sa labas ng ward, halatang balisa at hindi mapakali.Hinarangan ito ni Marco sa pintuan.Dahan-dahang naglakad si Katreese palapit.Pagkakita pa lamang sa kanya ni Kaori ay agad na tumalim ang tingin nito. Namumula ang mga mata n







