Kabanata 05

Lumakad pasulong si Trina, suot ang isang mamahaling business suit na perpektong tinahi upang idiin ang kanyang balingkinitang pangangatawan. Ang mahaba niyang buhok na kulay cool-toned brown ay marahang bumabagsak sa kanyang mga balikat sa malalambot na alon, bahagyang umiindayog sa bawat kumpiyansang hakbang niya sa matataas na takong. May likas na elegante sa kanyang tindig—maayos, kontrolado, at punong-puno ng tiwala sa sarili.

Habang naglalakad, bahagya niyang ikiniling ang ulo at kalmadong nagbibigay ng mga tagubilin sa batang babaeng assistant na sumusunod sa kanya, ang tono ay hindi mataas ngunit may bigat at awtoridad. Sa bawat galaw at bawat salita, malinaw ang presensya ng isang makapangyarihang babae na sanay mamuno.

Walang duda, si Trina ang tipo ng babaeng kayang magpalingon ng mga ulo at magpabilis ng tibok ng puso.

Matapos niyang ibigay ang mga utos, kaswal niyang ibinaling ang kanyang ulo, ngunit biglang nagsalubong ang kanilang mga tingin ni Katreese, na tahimik na nakatayo sa entrada ng kumpanya.

Bigla siyang napatigil. Bahagyang kumunot ang kanyang noo.

Hindi niya inaasahan na pupunta mismo si Katreese sa kumpanya, lalo na’t kikilos ito ng ganun kabilis at kaprangka. Ngunit panandalian lamang ang pagkagulat niya.

Sa loob ng ilang segundo, muli niyang inayos ang sarili, bumalik ang kanyang ekspresyon sa malamig at kontroladong kawalang-interes.

Sa nakalipas na limang taon, nilamon si Katreese ng dalamhati sa pagkawala ng kanyang anak, unti-unting lumayo sa buhay at sa trabaho. Matagal na nitong pinabayaan ang kumpanya. Sa paningin ni Trina, matagal nang wala puwang si Katreese sa Xior Jewelry.

Sa isip na iyon, bahagyang tinaas ni Trina ang kanyang baba at tuloy-tuloy na naglakad papunta sa entrada.

Pagkakita pa lamang sa kanya, agad nagbago ang anyo ng dalawang guwardiya. Bahagya silang yumuko. “Ms. President.”

Halos hindi man lang sila nilingon ni Trina nang malamig niyang itanong, “Anong nangyayari rito?”

Agad lumapit ang isa sa mga guwardiya, pilit na ngumiti kahit halatang alanganin. “President, ganito po kasi… pinipilit ng babaeng ito na pumasok sa kumpanya, kaya bine-verify lang po namin ang kanyang pagkakakilanlan…”

Nang marinig iyon, hindi agad sumagot si Trina. Sa halip, ibinaling niya ang tingin sa assistant niyang si Janine Benitez.

Si Janine, na matagal nang kanang-kamay ni Trina, ay agad nakaunawa kahit sa isang sulyap lang.

Humakbang siya pasulong, pinagkrus ang mga braso, at sinuri si Katreese mula ulo hanggang paa nang walang pagtatago ng pangmamaliit. Halos lantad ang kanyang pangmamata.

“Hindi ka mukhang kabilang sa industriyang ito,” malamig niyang sabi. “Ma’am, isa ito sa pinakamalalaking jewelry companies sa bansa. Sigurado ka bang hindi ka naliligaw?”

Hindi natinag si Katreese. Tinapatan niya ang tingin nito, malamig at walang emosyon ang kanyang mukha.

Iniisip ba talaga ni Trina na kaya siyang paalisin ng ganito kababaw?

Hindi niya pinansin si Janine. Sa halip, ibinaling niya ang tingin lampas dito at deretsong sinalubong ang mga mata ni Trina. Bahagyang umangat ang gilid ng kanyang labi sa isang mapanuyang ngiti.

“Trina,” dahan-dahan niyang wika, matalim ang tinig na parang talim ng kutsilyo, “ang asong kumakagat sa amo nito… laging may kapalit.”

Nanigas ang mukha ni Trina. Sa mismong sandaling iyon, dalawang mamahaling sasakyan ang huminto sa harap ng gusali.

Bumukas ang mga pinto, at isa-isang bumaba ang tatlo pang shareholders ng kumpanya.

Sa sandaling makita sila ni Trina, tila nawala ang kulay ng kanyang mukha.

Tahimik lamang na pinanood ni Katreese ang kanyang reaksyon, kalmado at halos walang pakialam ang kanyang ekspresyon.

“Bilang founder at pinakamalaking shareholder ng kumpanyang ito,” mahinahon niyang sabi, “nagpapatawag ako ng isang extraordinary shareholders’ meeting. Trina… para ito sa’yo.”

Bago pa makapag-react sina Trina at Janine, nakatalikod na si Katreese at pinangunahan ang tatlong shareholders patungo sa pribadong elevator ng presidente.

Napako sa kinatatayuan ang dalawang guwardiya, tila hindi makapaniwala. Pati ang mga empleyadong nasa likod ni Trina ay natigilan, sabay-sabay na tumingin sa kanya sa direksyon.

Napangiti si Trina, isang malamig at walang bahid na saya. Bahagya siyang lumapit kay Janine at bumulong, “Tawagan mo agad si Assistant Florez. Sabihin mong nagdala ng mga tao si Katreese para manggulo sa kumpanya.”

Agad tumango si Janine. “Sige po, tatawag na ako—ngayon din.”

Bilang pinakamalaking shareholder, may buong karapatan si Katreese, kasama ang tatlong iba pa na patalsikin si Trina mula sa kumpanya.

Ngunit nagkamali siya sa pagtantya kung hanggang saan kayang umabot ang pagtatanggol ni Travis kay Trina.

Limang taon na ang nakalipas nang ilipat nito ang sampung porsyento ng kanyang shares kay Trina.

Isang desisyong tuluyang nagbago sa lahat. Hindi lamang naging shareholder si Trina sa loob ng limang taon, ginamit niya ang pabor ni Travis upang isa-isang alisin ang mga taong si Katreese mismo ang pumili at nagpalawak ng kakayahan.

Ang kumpanyang pinaghirapan at itinayo ni Katreese mula sa wala ay unti-unting naging tropeo ni Trina.

Humigpit ang hawak ni Katreese sa share certificate hanggang sa mamuti ang kanyang mga daliri.

Tahimik ang conference room, isang nakakasakal na katahimikan ang bumalot sa buong silid.

Ang tatlong shareholders ay nakaupo lamang, nagkakatinginan, halatang hindi maunawaan ang sitwasyon.

Tumayo si Trina, relaks ang tindig, at bakas sa mukha ang malinaw na kumpiyansa ng isang nagwagi.

“Ate Kat,” mahinahon niyang simula, ngunit may nakatagong talim ang kanyang tono, “alam kong galit ka dahil binigay sa akin ni Kuya Travis ang shares. Pero ginawa niya iyon dahil walang sinuman sa mga taong iniwan mo ang gustong sumunod sa akin. Natatakot siyang maapi ako, kaya ibinigay niya ang shares para mas maayos kong mapamahalaan ang kumpanya.”

Saglit siyang tumigil at bahagyang ngumiti.

“Limang taon kang nanatili sa bahay n’yo, umaasa lang kay Kuya Travis. Naiintindihan kong baka hindi mo alam ang hirap ng mga babaeng nagtatrabaho, pero wala kang karapatang tanggalin ako. At hinding-hindi ka papayagan ni Kuya Travis na gawin iyon.”

Bawat salita ay puno ng pang-uuyam at tahasang panghahamon.

Walang sinabi si Katreese. Tinitigan lamang niya si Trina—malamig, matatag, at hindi mabasa.

Pagkatapos, bigla niyang ibinaba ang hawak na share certificate.

Tumayo siya at dahan-dahang lumapit kay Trina.

At sa harap ng lahat, itinaas niya ang kanyang kamay. Umalingawngaw ang malutong na tunog ng sampal sa buong silid, na sinundan ng nakakabinging katahimikan.

Napako ang lahat. Bahagyang napaatras si Trina, lubos na nabigla. Napahawak siya sa kanyang pisngi, nag-aalab ang kanyang mga mata sa galit, ngunit saglit lamang iyon.

Sa isang iglap, nagbago ang kanyang ekspresyon. Kumunot ang kanyang noo, at tila kusang pumatak ang mga luha sa kanyang mga mata.

“Ate Katreese…” nanginginig ang kanyang boses, “kung ang pagsampal mo sa ‘kin ang magpapagaan ng loob mo, tatanggapin ko. Pero kumpanya ito, sa harap talaga ng mga shareholders? Kapag nalaman ito ni Kuya Travis, siguradong magagalit na naman siya.”

“Trina,” malamig na putol ni Katreese, tila nagyeyelo ang kanyang tinig, “ang pagiging kabit ay katumbas ng bigamy. ‘Wag mong isipin na dahil pinoprotektahan ka ni Travis, wala na akong magagawa sa’yo.”

Dumilim ang mukha ni Trina, naging matalim ang kanyang tingin.

Sa gilid, nag-alangan si Assistant Florez bago lumapit. “Madam, please calm down. Tungkol po sa bagay na ito, si Mr. Ruscav po ang—”

“Sabihin mo kay Travis ito,” mariing putol ni Katreese, habang tumitingin sa kanya nang may matibay na pasya. “Ang shares na binigay niya—ibabalik niya nang buo.”

Malamig at buo ang kanyang desisyon. “Kung ipagpapatuloy niyang protektahan si Trina… hindi ako aatras, kahit umabot pa ito sa sukdulan.”

Natigilan si Assistant Florez, tila nawalan ng masasabi.

Ngunit hindi na siya binigyan ng pagkakataon ni Katreese. Tumalikod siya at diretsong lumabas ng meeting room nang hindi man lang lumilingon.

Natapos ang meeting sa magulong paraan.

*****

Pagkalabas ng kumpanya, agad na tinawagan ni Assistant Florez si Travis.

“Boss, galit na galit ang asawa mo nang makita ang share certificate. Si Ms. Trina naman ay nakatanggap ng malutong na sampal. Sinubukan ko pong magpaliwanag, pero umalis agad si Mrs. Ruscav.”

*****

Diretsong umuwi si Katreese. Pagdating niya, agad siyang nagkulong sa kanyang kwarto at tumawag sa isang pamilyar na numero.

“Ako ito,” mahina niyang sabi. “Maghanda ka. Kailangan kita… babalik ka rito sa Pinas. Kailangan na kailangan ko ang tulong mo ngayon.”

Pagsapit ng gabi, naghanda ng hapunan si Manang Linda at umakyat upang tawagin siya.

Pagpasok ni Katreese sa dining room, agad niyang nakita si Travis na nakaupo sa mesa.

Nakasuot ito ng simpleng itim na polo, nakarolyo ang manggas na nagpapakita ng matipuno at maputing bisig. May hawak itong mangkok at kutsara, dahan-dahang sumasandok ng sabaw ng isda, tila walang nagbago sa mundo nito.

The warm glow of the crystal chandelier cast soft light across his sharply defined features.

Limang taon na ang lumipas, ngunit tila hindi siya tinablan ng panahon—gwapo pa rin, ngunit mas lalong lumalim at naging mahirap basahin ang kanyang mga mata.

Nang marinig ang mga yabag, nag-angat siya ng tingin. Tahimik na pinagmasdan ang buong anyo ni Katreese, kalmado at walang bahid ng pagkabahala ang kanyang ekspresyon.

“Paborito mong sabaw ng isda ang niluto ni Manang Linda,” mahina niyang sabi. “Kumain ka habang mainit pa.”

Natigilan si Katreese. Halos mapatawa siya, hindi dahil sa saya, kundi sa di-makapaniwalang sitwasyon.

“TJ,” pigil ang galit sa kanyang boses, “sa tingin mo ba maaari pa tayong maupo at kumain na parang walang nangyari?”

Dahan-dahang inilapag ni Travis ang mangkok sa harap niya.

Kumuha siya ng napkin at pinunasan ang kanyang mga kamay bago muling tumingin sa kanya, kalmado pa rin ang mukha.

“Katreese,” mahinahon niyang sabi, “kumain ka muna. Pagkatapos, saka tayo mag-uusap.”