Chapter 2:

Exactly 10 pm nang matapos ko ang aking ginagawa. Bumaba na ako at naroon ang guard na tila ay kanina pa ako hinihintay. 

“Good evening, ma'am. Mukhang marami kayong tinapos kaya kayo ay natagalan”. Ang kanyang turan kaya naman tumango ako.

“Ganoon na nga po. Pasensya sa abala”. Ang aking turan sa kanya, tumango lamang siya kaya naman agad narin akong lumabas. 

Nagsimula na akong maghanap ng taxi at sumakay para makauwi na.

Matapos ang byahe, agad naman akong nakarating sa apartment ko, dahil hindi naman iyon sobrang layo sa company.

Ang apartment na ito ay bigay sa amin ng company, para ito sa mga nagtatrabaho doon. They provide this para doon sa mga malalayo ang bahay at kailangan pang mag-byahe ng matagal. 

Nasa 4th floor ang aking apartment, at nang makarating nga agad akong pumasok sa loob at agad na ibinagsak ang aking katawan sa sofa. 

Agad kong naramdaman ang pagod nang sandaling makaupo ako. Pakiramdam ko ay bawat parte ng aking katawan ay sumasakit, lalo na ang aking ulo. 

Natapos ko ang brochure, ngunit hindi ko parin alam kung magugustuhan iyon ni Mr.Sinclair. Ngunit umaasa ako, dahil kung hindi niya magugustuhan iyon baka tuluyan akong mawalan ng control at ipakain sa kanya iyon. 

Grabing pagod at hirap ang ginawa ko para ayusin iyon, kaya talagang kapag pinaulit niya pa iyon baka mag resign ako ng wala sa oras. 

But the question is....

Could I really afford to?

The company paid well—too well. That was the reason many of us stayed, enduring the pressure and the stress. People didn’t leave unless they were fired.

Everything about the company was great.

Everything… except the CEO.

When I first started working there, everyone described Anthony Sinclair as if he were the devil himself. 

They used to joke that he was the spawn of darkness. According to them, just seeing Mr. Sinclair was enough to make knees tremble and spines stiffen in fear.

At first, I thought they were exaggerating.

But after meeting him—after working under him—I realized they hadn’t exaggerated at all.

They had described him perfectly.

Ilang minuto akong nakaupo, then maya-maya ay pumunta ako sa kusina para maghanap ng makakain since hindi pa ako kumakain ng dinner. 

Yung binigay sa akin ni Anne kanina, inutay-utay kong kainin iyon habang ginagawa ang brochure. 

Wala akong nakitang pwedeng kainin sa refrigerator, kaya kumuha na lamang ako ng cup noodles at nilagyan ito ng mainit. After halt minutes, sinimulan ko na itong kainin dahil kumakalam na talaga ang aking sikmura.

While eating, biglang tumunog ang aking cellphone at nagpop out ang pangalan ni Mr Sinclair. Agad kong binuksan ang kanyang message, at halos umusok ang aking ilong sa kanyang sinabi. 

“Make sure the brochures are properly done. If not, start packing your things and prepare to leave the company.”

I read the message out loud, my voice shaking with anger.

Dahil sa inis ko, hindi ko na nagawang maubos ang kinakain ko dahil nawalan ako bigla ng gana. 

“F*ck him!”. Yamot na turan ko at itinapon ang cup noodles sa basurahan.

Kung sisisantehin niya ako, then be it!. Akala ba niya ay siya lang ay may kompanya dito sa Pilipinas.

***

Hindi ko macontrol ang panginginig ng aking tuhod. Kahit ang pag-papawis ng aking palad ay hindi mawala-wala habang nakatayo sa harapan ng table ni Mr. Sinclair. 

Kasalukuyan niyang sinusuri ng mabuti ang mga brochure na ginawa ko kahapon. At sa bawat pag-lipas ng mga segundo, pakiramdam ko ano mang oras ay bigla na lamang akong mawawalan ng malay dahil sa kabang aking nararamdaman.

As you can see, morning came and I was waiting for his reaction about the brochure I made. 

Well, I can say na mas matagal niyang sinusuri ang brochure, kumpara kahapon.

When he placed down the brochure, tila nahigit ko ang aking hininga ng tumingin siya sa akin. 

His eyes were emotionless—dark and unreadable. Staring into them felt like staring into a pitch-black room with no windows, no light, and no way out.

I couldn’t tell if he was angry… or satisfied.

But then, he spoke. “Not bad”. 

It is just two words, ngunit tila tumalon sa tuwa ang aking puso dahil sa kanyang sinabi. 

“But still not enough to satisfy me”. Ang dugtong niya, kaya ang kasiyahang naramdaman ko ay muling napalitan ng kaba. 

“W-What do you mean, Sir?. Babaguhin ko ba ulit?”. Ang tanong ko sa kanya. 

Pinag-siklop niya ang kanyang mga palad, at ipinatong niya ang kanyang mga siko sa table, habang seryusong nakatingin sa akin. 

“Wala na tayong sapat na oras para baguhin mo ang mga iyan. So, kahit hindi parin maganda ang pagkakagawa mo sa brochure, wala akong magagawa kundi tanggapin iyan dahil kailangan na natin yan within 15 minutes”. He said. 

Lihim na kumuyom ang aking mga kamay dahil sa kanyang sinabi. His words ay hindi kasing harsh ng mga sinabi niya sa akin kahapon, ngunit sapat parin ito para manginig ang aking laman dahil sa inis. 

“Thank you, Sir” ang aking turan, at pilit na ngumiti sa kanya, bago marahang kinuha ang mga brochure. 

Tumalikod na ako at ready ng lumabas ng kanyang office ng marinig ko ang kanyang boses. “Sa susunod, mas galingan mo pa Ms.Castillo, dahil ang mga katulad mo ay hindi nagtatagal sa kompanya ko” 

“I will do my best in the future, Mr.Sinclair” Turan ko at tuluyan ng lumabas ng kanyang office, at doon ko na siya sunod-sunod na minura sa aking isipan. 

Napapikit ako, at ilang beses na bumuntong hininga upang ikalma ang aking puso at isipan, sapagkat kailangan kong maging kalmado para maprocess ng aking utak ang mga pag-memeetingan mamaya. 

“Gianna, kamusta?. Natanggap ba ni, Sir?”. Tanong ni Anne na tila ay kakarating lang galing kung saan man siya nagpunta. 

Tumango ako sa kanya, kaya naman malaking ngiti ang umukit sa kanyang labi. 

“Ngunit not enough parin para masatisfy ang lalaking iyon. Ngunit wala daw siyang magagawa kundi tanggapin, dahil kailangan na mamaya ang mga brochure”. Turan ko na agad na naging dahilan para ngumiwi siya.

“Ngunit, ayos narin iyon. At least, hindi muna ulit ito gagawin” Ang turan na lamang niya, kaya tumango ako at tumungo na sa table ko. 

“Saan ka pala nagpunta?” Tanong ko ng makaupo sa swevil chair ko, at marahang ibinaba ang mga brochure. 

“Galing ako sa Project Development Department, para itanong kung ready na ba sila para sa meeting mamaya. Naroon din ang architect at designer para tulungan magpresent sa meeting sa harap ng board members at investor” Ang kanyang turan kaya naman tumango na lamang ako. 

Habang hindi pa nagsisimula ang meeting, itinuon ko ang aking attention sa mga susunod na schedule ni Mr.Sinclair sa oras na matapos ang meeting.