Chapter 02

Hapong-hapo at kabado ang puso ko nang makarating ako sa Sandstorm Enterprises bandang ala-una ng hapon. Mahigpit kong hawak ang envelope na naglalaman ng ultrasound result ng aming anak, isang lihim na regalo na sana ay magpapabago sa aming bukas.

Hindi ko na hinintay ang secretary niya na ihatid ako dahil sanay naman akong pumasok sa kaniyang opisina. Pero nang dahan-dahan kong itulak ang pìnto, tila ba huminto ang pag-ikot ng mundo ko.

Sa ibabaw ng kaniyang malawak na mesa, ang mismong mesa kung saan niya ako marahas na ipinapatong at inaangkin tuwing gusto niyang may babaeng sasalo sa lìbog niya, ay may iba nang nakaupo. May iba siyang babaeng kasama.

Pero agad kong napansin ang malaking kaibahan ng pakikitungo niya sa babae. Hindi siya marahas sa babaeng kaharap niya. Napakaamo ng mukha ni Valerius. Ang kaniyang malalaking palad na madalas ay marahas na bumabakat sa balat ko ay marahan at maingat na nakahawak sa balingkinitang baywang ng babae. He looked at her with so much devotion, care, and tenderness; mga emosyon na hinding-hindi niya ipinakita sa akin sa loob ng dalawang taon.

Kanina, malinaw kong narinig ang mga bulungan ng mga empleyadong nadaanan ko bago ako pumasok sa opisina niya. Nagbalik na raw ang childhood bestfriend at first love ni Valerius, at iyon ay si Dahlia. Ang kaisa-isang babaeng minahal ni Valerius. Ang kaniyang “true love” na mas piniling iwan siya noon dahil mas pinili nitong mag-aral sa mamahaling eskwelahan sa ibang bansa. At ngayong nakapagtapos na ito, nagbalik ito para balikan si Valerius.

Ang malaking kaibahan ng kaniyang kilos sa babaeng kaharap niya ay isang malupit na sampal sa mukha ko. Ako ang parausan na ginagamit niya lang kapag nanggigigil siya, samantalang si Dahlia naman ang kaniyang banal na santuwaryo.

Naramdaman ni Valerius ang presensya ko kaya agad siyang napalingon. Nabura ang lambing sa kaniyang mukha at napalitan iyon ng kaniyang tipikal na malamig na titig.

“Finally, you’re here,” saad niya habang dahan-dahan niyang ibinababa si Dahlia mula sa ibabaw ng mesa.

Tumingin ako sa divorce papers na nakalatag sa kabilang bahagi ng mesa. Sa gitna ng nagdidilim kong paningin at ng mabilis na pagkadurog ng puso ko, pinilit kong hindi magpakita ng kahit isang patak ng luha.

Ayaw kong kaawaan niya ako.

Buong tapang akong lumapit sa mesa niya, hindi ininda ang matamis na ngiting isinasalubong sa akin ni Dahlia. Kinuha ko ang panulat at marahas na idiniin ang kamay ko sa papel. Wala nang atrasan 'to. Hindi niya naman ako minahal, kaya nararapat lang na huwag na akong umasa pang may pag-asa pa para sa aming dalawa.

Sa nakita kong eksena kanina, malinaw na mahal na mahal niya si Dahlia. Ayaw kong maging balakid sa pagmamahalan nila, kaya isasantabi ko muna ang nararamdaman ko at itatago ko ang pagbubuntis ko. Kung ang diborsiyo ang gusto niya, hindi ko na hahayaang maging dahilan ang anak namin para manatili siya sa isang kasal na ayaw na niya.

“Kung hindi mo kayang pirmahan ang papel na ’yan ngayon, I'll give you time,” malamig na wika ni Valerius sa akin.

Pinilit kong ngumiti kahit napupunit sa sakit at hapdi ang puso ko.

“No need, Valerius. I will sign it—now,” sagot ko habang diretso akong nakatitig sa kaniyang mga mata.

Napansin ko ang mabilis na pag-iba ng emosyon sa kaniyang mga mata, na para bang nagulat siya. Pero baka nagmalikmata lang ako. Bakit naman siya magugulat kung ito naman ang gusto niya? Ang hindi na ako makipagtalo pa kapag umabot na kami sa diborsiyo.

“Then sign it, now,” singit naman ni Dahlia, may matamis na ngiti sa kaniyang mga labi bago siya napaakbay sa katabing lalaki. “Huwag kang umasa na pipigilan ka ni Valerius, Faith. Hindi ka naman diyamante para pigilan niya.”

Muli akong napangiti nang mapait at walang pagdadalawang-isip na pinirmahan ang papel. Habang sinusulat ko ang aking pirma, napansin ko ang paghigpit ng mga kamao ni Valerius sa ibabaw ng kaniyang mesa, pero hindi ko na iyon binigyan ng anumang halaga. He wanted this so badly, kaya ibibigay ko sa kaniya ang kalayaang gusto niya.

“Tapos na. Malaya ka na,” ani ko, pilit na pinatatag ang boses ko. “Malaya ka nang mapakasalan ang first love mo. Congratulations,” dagdag ko, nananatiling malamig ang tinig ko kahit gusto ko nang bumigay.

“Here is the cheque,” iniabot niya sa akin ang kapirasong papel.

“No need. I don't need it,” tanggi ko, na bahagyang ikinaawang ng kanyang labi.

Tinalikuran ko na sila. Walang imik akong lumabas ng silid at nagmamadaling binagtas ang daan patungong elevator.

Pagkababa ko sa ground floor, dire-diretso ang lakad ko habang nag-uunahan ang mga luhang pumatak mula sa mga mata ko. Kahit anong pilit kong huwag humikbi, napapaiyak pa rin ako. Pilit kong pinipigilan ang sarili ko habang naglalakad, pero sa bawat hakbang ko palayo, mas lalo kong nararamdaman kung gaano kasakit ang ginawa kong paglagda sa mga papeles.

Pagkalabas ko ng building, saktong pagliko ko patungo sana sa parking lot kung saan nakaparada ang kotse ko, may bigla akong nabangga. Isang matangkad na lalaki. Nabitawan ko ang envelope, at dumulas mula rito ang ultrasound result.

Balak ko na sanang abutin iyon nang hindi man lang tinitingnan ang mukha ng lalaking nakabunggo sa akin, pero naunahan niya na ako.

Pagtaas ko ng mukha, agad ko siyang nakilala, si Tyrone, ang bodyguard ni Don Hector Sandstorm. Napaawang ang bibig ko nang makita kong iniabot ni Tyrone ang ultrasound result sa matanda na nasa likuran niya.

“You're pregnant, Faith?” agad na tanong ni Don Hector sa akin.

Hindi ako makasagot.

“V-Valerius and I... we're divorced.”

“Hindi iyon ang tanong ko sa’yo. Ito. Itong hawak ko.”

Binalak kong kunin iyon mula sa kamay niya, pero agad niya itong iniwas.

“D-Don Hector... Valerius doesn't love me. He doesn't want me anymore. He loves Dahlia. I witnessed how he loves Dahlia. Ginawa niya lang akong parausan sa loob ng dalawang taon. At itinuloy niya ang pakikipag-divorce sa akin.

Kaya ayaw ko na. Ayaw ko nang makita pa siya. Ang gusto ko na lang mangyari ngayon ay makalayo ako kasama ang batang nasa sinapupunan ko. Please... hayaan n’yo akong umalis...” umiiyak kong pagmamakaawa sa kaniya.

Napangiti naman siya.

“Walang problema.”

Bahagyang nagliwanag ang mukha ko. Sa unang pagkakataon mula nang makalabas ako sa opisina ni Valerius, nakaramdam ako ng kahit kaunting ginhawa.

“My grandson doesn’t want me either. He has never truly regarded me as his grandfather. So, I’ve made my decision... I will disinherit him and name my future great-grandchildren as my new heirs. But in one condition... kailangan mong sumama sa akin. Sa aking malapalasyong mansiyon.”