Chapter 03

Napakapit ako nang mahigpit sa hawakan ng feather duster habang nakatitig sa malaking digital clock sa malawak na foyer ng Sandstorm Mansion.

Mariin kong ipinikit ang mga mata ko at dahan-dahang huminga nang malalim. Limang taon na mula nang pirmahan ko ang divorce papers sa mesa ni Valerius. Limang taon na rin mula nang tuluyan kong tinalikuran ang malamig niyang pakikitungo sa akin. Akala ko, sapat na ang paglayo para magkaroon ako ng tahimik na buhay kasama ang dalawa kong anak.

Pero tila nanadya yata ang tadhana.

“Faith,” humahangos na saad ni Head Butler Ramon nang makalapit siya sa akin. “Hinahanap ka ni Don Hector. May sasabihin daw siya sa’yo.”

Biglang sumiklab ang kaba sa dibdib ko.

“B-Bakit daw? Anong nangyari? Umatake na naman ba ang sakit niya?”

“Hindi. Si Sir Valerius kasi—”

Hindi ko na siya pinatapos sa pagsasalita. Dire-diretso na akong naglakad nang mabilis patungo sa west wing ng mansiyon kung nasaan ang matanda.

Anong tungkol kay Valerius? Pupunta ba siya rito?

Kung dadalaw siya sa kaniyang lolo, kailangan ko na ang mag-impake ngayon din. Ayaw kong magkrus ang landas naming dalawa. Ayaw kong makita siya. Lalo na matapos ang lahat ng nangyari limang taon na ang nakalilipas.

May pahabol pang sinabi sa akin si Ramon habang mabilis akong umaakyat sa mataas na hagdan, pero hindi ko na iyon gaanong naririnig dahil sa sunod-sunod na ideyang gumugulo sa isip ko.

Nang marating ko ang silid ng matanda, pilit kong pinakalma ang aking paghinga. At nang makabawi ako ng lakas, hindi na ako nag-atubiling itulak ang pìnto. Saktong bumukas iyon nang bumungad sa akin ang isang malamig na aura. Pero ang una kong nakita ay hindi ang matanda kundi ang isang pamilyar na mukha. Nakasuot siya ng mamahaling suit, nananatiling gwapo at matipuno, at ang kaniyang bango ay katulad pa rin ng dati... nakaaakit.

Hindi ko napigilang mamutla nang makita ko siya pagkalipas ng limang taon.

Ito ang isa sa mga tagpong pinakakinatatakutan kong mangyari, ang muli kaming magkita ni Valerius after five years.

“My dear ex-wife. How are you?” bungad niya sa akin. Malamig ang kaniyang mga mata, ngunit may ngisi sa mga labi. Ang kaniyang boses ay katulad pa rin ng dati, nakapanghihina ng tuhod. “It's been a long time. After searching for you for years, finally, I found my former bedwarmer at the right time.”

Natataranta kong naidako ang paningin ko kay Don Hector, na nakaupo sa kaniyang kama at nakasandal ang likuran sa pinagpatong-patong na unan. Seryoso siyang nakatingin sa akin habang tila hinihintay kung ano ang magiging reaksiyon ko.

He promised me he wouldn't accept Valerius again after he ignored him for years. Pero bakit naririto ngayon ang kaniyang apo sa harap ko?!

Napatikom nang mahigpit ang mga kamao ko. Ang hukluban. Nilinlang lamang niya ako. Sabi niya sa akin, hindi na niya muling tatanggapin si Valerius at hindi na niya ito papaapakin sa estate niya. Sinabi rin niyang hindi niya ipaaalam kay Valerius na naririto ako sa poder niya. Pero bakit naririto ngayon ang baliw niyang apo?

“Sabi ninyo sa akin, hindi ninyo na tatanggapin pa si Valerius. Hindi ninyo na siya papaapakin sa estate ninyo. Pero bakit naririto siya ngayon?” harap-harapan kong tanong sa matanda. Wala akong pakialam kung naririnig man ni Valerius ang lahat ng sinasabi ko.

“Apo ko pa rin siya, Faith. Malala na ang sakit ko. Wala na akong ibang pagpipilian kundi ang papuntahin ang nag-iisa kong apo na siyang magmamana ng lahat ng kayamanan ko,” seryosong sagot niya.

Mas tumalim ang tingin ko sa kaniya habang mahigpit kong kinakagat ang loob ng aking pisngi.

Akala ko ba, ang kambal na anak namin ni Valerius ang gagawin niyang tagapagmana pero bakit biglang nagbago ang plano niya?

“Kung ganoon... aalis na lang po ako,” tanging sagot ko, bakas ang inis sa boses.

Akmang tatalikuran ko na sila nang mabilis na hinablot ni Valerius ang braso ko at pwersahan akong hinila palapit sa kaniya.

“Sinong nagsabi sa’yo na puwede kang umalis, Faith? Nakita na kita. At sa palagay mo ba, hahayaan pa kitang makalayo sa akin?” may panggigil sa tinig niyang saad.

Matapang ko siyang hinarap at diretso kong tinitigan ang kaniyang mga mata.

“Bitawan mo ako, Valerius. Ayaw ko nang gulo. Mas gugustuhin ko pang umalis sa pamamahay na ito kaysa makita ang pagmumukha mo.”

Nagpumiglas ako sa pagkakahawak niya, ngunit muli niya akong pwersahang hinila, dahilan para magdikit ang aming mga katawan. Napasinghap ako nang maramdaman ang kanyang init, ang init na matagal ko nang pinilit kalimutan.

“Ano ba?! Bitiwan mo nga ako!” Pilit ko siyang itinulak palayo, pero napakatatag niya. Para siyang isang matibay na pader na kahit anong gawin ko ay hindi ko kayang buwalin.

“No. I won't let you go,” bulong niya sa akin, dahilan para mangilabot ang buong katawan ko. “Magsasama tayo sa pamamahay na ito. Pagsisilbihan mo ako kagaya ng pagsisilbi mo sa akin noong kasal pa tayo.”

“Ayaw ko,” pakikipagmatigasan ko habang nasa ilalim pa rin ako ng kaniyang mga bisig. “Hinding-hindi na ako babalik sa impiyernong pinaranas mo sa akin noon, Valerius.”

“Impyerno?” nakangisi niyang tanong bago malakas na humalakhak. Umalingawngaw ang kaniyang tawa sa loob ng malawak na silid. “Langit. Langit ang ipinaranas ko sa’yo noon at hindi impiyerno. At ngayon, itutuloy natin ang langit-langitang nasimulan natin noon, Faith.”

Mabilis siyang humiwalay sa pagkakayakap sa akin at agad akong kinarga sa kaniyang balikat na parang isang sako ng bigas.

“D-Don Hector! Help me!” pagmamakaawa ko sa matanda habang nagsisimula nang humakbang si Valerius palabas ng silid.

Pero imbes na sawayin niya ang kaniyang apo, napaiwas lamang siya ng tingin at nanatiling tahimik sa kaniyang kinaroroonan.

Halos maluha ako sa kataksilan na ginawa niya sa akin.

I have loyally served him as the head housekeeper of this mansion for fucking five years. I worked my ass off to keep everything in order and make sure he was well taken care of, tapos ito lang ang igaganti niya sa akin? Ang ibigay ako sa lalaking limang taon kong pilit na tinatakasan at kinamumuhian

Kung alam ko lang sanang babaliin niya ang napag-usapan namin, hindi na sana ako nagtiwala sa kaniya