Chapter 3

Kahit kilala si Rachelle sa entertainment industry at sa marangyang pamilya, hindi makakapayag si Professor Martin na bastusin niya ang isang haligi sa larangan ng medisina.

“Miss Rivera, watch your words. Wala kang karapatang laitin ang sinuman dito lalong-lalo na ang bisita ko.”

Dating estudyante ni Professor Martin si Claire sa UK at alam niya ang kakayahan nito. Ilang beses niya itong kinumbinsi na bumalik na ng Pilipinas at magtrabaho sa Medical Center, pero laging bigo siya. Kaya nagtaka siya nang pumayag ito na bumalik ngayon. Gayumpaman, masaya siyang nandito ito ngayon. 

Bahagyang napahiya si Rachelle pero taas-noo pa rin siya.

“I will hire you,” malamig na sabi nito. “Masama ang pakiramdam ng Mommy ko nitong mga nakaraang araw. Sakto, ikaw na ang tumingin—”

“No!” sagot ni Clarisse ng diretso. “Wala akong oras sa mga walang kwentang bagay.”

Nginitian niya si Rachelle nang nakakaloko. 

Natigilan si Rachelle sa sagot nito. Nagngingitngit sa galit at tinaas niya ang kan’yang kamay.

“You’re a fake. Akala mo kung sino ka—”

Hindi na umabot ang sampal sa pisngi ni Clarisse. Isang kamay ang humawak sa pulso nito. Mahigpit ang kapit nito.

“Anong ginagawa mo?” baritonong boses ang pumukaw sa kanila.

Lahat napalingon. Lucas Montenegro.

“Rachelle, nananakit ka na ngayon? Everyone’s looking. Hindi mo naman siguro gustong makita ang mukha mo sa TV this evening.”

Namumutla si Rachelle nang mapagtanto ang nasa paligid. Ngumiti siya nang pilit.

“Lucas, nagbabakasakali lang naman ako na matulungan niya ang Mommy. Mali ba ‘yon? Ang daming doctor pero walang makitang problema—”

Sa gilid, humihikab si Clarisse sa nasaksihan. Still the old, manipulative bitch Rachelle. Pero ang ikanatataka niya kung bakit hanggang ngayon hindi pa rin Mrs. Montenegro si Rachelle. 

Malamig ang titig ni Lucas kay Rachelle, saka lumingon kay Clarisse.

“Dr. Claire Navarro.” Inabot niya ang kan’yang business card. “Lucas Montenegro.”

Hindi ito kinuha ni Clarisse. Masiyadong mataas ang pride niya para sa small introductions nila.

“Kilala na kita. Let’s just go to business. Anong kailangan mo?”

Bahagyang humigpit ang ekspresyon ni Lucas.

“Malubha ang kalagayan ng Lola ko ngayon. She’s refusing any treatment. Umaasa ako na matutulungan mo ako. You can name your price.”

Tumaas ang kilay ni Clarisse. “At paano kung tumanggi ako?”

Bumuga nang mabigat na hininga si Lucas. 

“I can do anything. Pumayag ka lang. My company can help you with anything you want.” Halos magmakaawa na si Lucas sa kan’ya.

Maya-maya pa, ngumiti si Clarisse.

“Joke lang. Siyempre, gusto ko ring kumita sa Montenegro family.”

“Name your price,” malamig na sagot ni Lucas. 

“Hindi na muna. Tingnan na muna natin ang pasyente.”

Kung tutuusin, kahit hindi humingi ng tulong si Lucas, tutulong pa rin siya. Ang matandang ginang na ‘yon ang nag-iisang tao na nagtrato sa kan’ya nang maayos.

*** 

HALOS walang nagbago sa bahay ng mga Montenegro. Sanay pa rin sila sa katahimikan kaysa tawanan. Mataas ang bakod na bakal na may classic design, tugma sa gusto ng Senior Grandma noon pa man.

Malalapad ang haligi, malalaking bintana, at kisameng mataas pa sa simbahan. Sa labas pa lamang, dama na ng kung sinuman ang bigat at impluwensya ng nakatira roon. Sa loob naman, ang karangyaan ay sumisilaw sa bawat ilaw na naroroon.

Subalit pagbukas pa lamang ng pinto, naiingayan na naman siya.

“Tita, galit ba sa akin si Lucas?” umiiyak si Rina. 

Sa sala, makintab ang sahig na gawa sa marmol. Sa dingding nakasabit ang mga painting at lumang larawan ng mga Montenegro. Subalit napansin niya na wala na roon ang wedding pictures nila ni Lucas.

“Don’t worry, Rich,” awang-awa si Mrs. Montenegro, “Iyang si Dr. Navarro, puro yabang lang ‘yan. Ni wala nga ‘yang media exposure. Kung totoong doctor ‘yan, malamang naglipana na ang mukha niyan sa TV.”

“Huwag niyo na po akong ipagtanggal. Kasalan ko naman talaga ‘yon. Handa naman akong humingi ng tawad.”

“Okay.” Isang tamad na boses ang sumingit. “Ngayon na mismo. Sana sincere. Gusto ko sana ‘yong ginawa mo sa eksena mo. 90 degrees bow ba ‘yon?”

“Dr. Navarro?” Napatalon si Rachelle sa gulat. “Paano ka napunta rito?”

“I was invited. May problema ba? Hindi mo naman siguro bahay to para magalit, di ba?”

Nanigas ang mukha ni Rachelle. Parang tinamaan siya ng kutsilyo sa lalamunan.

Umubo si Mrs. Montenegro at sinipat si Clarisse mula ulo hanggang paa.

“Ito na ba ang nahanap mong doktor, Lucas? Bakit probinsyana?”

Ngumiti si Clarisse sa tinuran ng ina ni Lucas. “Oo nga po, eh. Hindi karapat-dapat.” 

Mas lalong nainis ang ina. Natapon ang konting laman ng tasa sa glass table. “Manloloko ang babaeng ‘to, Lucas. Palayasin mo ‘to!”

Hindi gumalaw ang kasambahay. Tumingin ito kay Lucas ngunit tahimik lang ito. 

“Wala na bang puwang ang boses ko rito?” Nagngingitngit sa galit ang ina.

Bahagyang inobserbahan ni Clarisse si Mrs. Montenegro.

“Huwag ho kayo masyadong highblood. Mahirap na po at baka magkaproblema pa. Iwasan niyo rin ho ang kung anu-anong iniinom,” kalmadong turan ni Clarisse na may konting pagbabanta.

Biglang tumahimik ang sala na animoy may dumaang Diyos.

Sa isip ni Mrs. Montenegro, “Paano nangyari ‘yon? Imposibleng alam niya.”

Hindi na nagsalita si Clarisse, sa halip ay hinanap niya ang pasyente. Tumalikod siya at inuna ang pakay niya.

Pumunta siya sa staircase na gawa sa bakal patungo sa ikalawang palapag, kung saan naroon ang mga silid—malalaki, tahimik, at hiwa-hiwalay. Minsan ng nahagip ng kan’yang mata ang dati niyang k’warto, at napansin ‘yon ni Lucas kaya nagkunwari siyang tiningnan ang lahat. 

Sa ikatlong palapag ang k’warto ng Senior Grandma. Tahimik na animoy saradong bahagi ng mundo. 

Kumatok si Lucas. “Grandma, si Lucas ‘to.” 

Isang malakas na baston ang tumama sa pinto. 

“Gago kang bata ka! May lakas ka pang magpakita sa akin? Lumayas ka!”