Chapter 6

“Lia, Andrei, okay na tayo, ha? Will you forgive Mama for lying?”

Pilit kinukuha ni Clarisse ang loob nila Andrei at Lia. Alam niya na nagkamali siya dahil sa paglilihim niya, pero ‘yon ang lang ang paraan para hindi na magkita pa ang mag-ama. 

Kahit hindi maintindihan ng mga bata, tumango lamang ang mga ito. 

“Thank you so much. Mama will wash up lang. Let’s have dinner after, okay?” 

Hinaplos niya ang ulo ng dalawa sabay talikod. Mabigat ang kaniyang loob pero kailangan niyang gawin. Ang namumuong luha ay isa-isang pumatak sa kaniyang pisngi. Bawat hakbang niya papalayo ay siya namang bibigat ng kaniyang mga paa. 

“Hindi puwede,” giit ni Andrei. “Hindi niya puwedeng saktan si Mama.” 

“Kuya, ano ang binabalak mo?” Napalingon si Lia sa kapatid niya umuusok sa galit—nakanguso ito habang diretsong nakatingin sa banyo kung nasaan ang ina nila. 

“Gusto mo bang maglaro ulit tayo ng computer games?” Kumindat pa si Andrei kay Lia. 

“That’s bad, Kuya. Magagalit si Mama. Pinagalitan na ako sa ginawa ko last time.”

“Pero sinaktan niya si Mama,” giit ni Andrei. “Kung ayaw mo, ako nalang.”

Kinuha ni Andrei ang laptop ni Clarisse at nagsimulang mag-code.

Sa kabilang banda, biglang nag-down ang server at nagblack out ang buong Montenegro Group. Lahat ng empleyado ay nagrereklamo dahil sa mga backlogs nila. 

“Uy, anong nangyayari?”

“Oh my God! My files!”

“Hindi ko pa nasi-save ang presentation ko mamaya. Lagot ako ni Mr. Montenegro nito.”

Kahit anong gawin ng mga empleyado, hindi talaga gumagana ang mga computers nila.  Kahit ang  IT department ay naguguluhan kung paano nila aayusin ito.

Makalipas ang limang minutong aligaga ng lahat, biglang umilaw ang lahat maging ang mga screens.  

“Oh! Bumalik na.”

Ngunit mayamaya pa’y lumitaw naman ang isang baboy na kulay pink. Gumiling-giling ito na parang nananadya. 

“What the fuck is happening here?”

Natigilan ang lahat nang sumingaw si Lucas. Halos hindi na maririnig ang mga hininga ng empleyado—sa takot nito. 

“Walang magsasalita?” Nanginginig na ang lahat na nagduduruan ang iba kung sino ang magsasalita. 

“Baka glitch lang—!”

Tinaasan ni Lucas si Sergio ng kilay na parang nagtatanong kung seryoso siya. Hanggang sa tumunog ang mga computers:

“Scumbag Lucas! Scumbag Lucas! Scumbag Lucas!”

Nagkakagulo na ang opisina lalong-lalo na ang IT department. Nasisiguro nilang mawawalan sila ng trabaho kapag hindi ito naayos sa lalong madaling panahon. Wala silang makitang entry point ng virus or breach. 

Pawis na pawis ang technical director na humarap kay Lucas. “Sir Lucas, ginagawa na namin ng paraan. Give us more time.”

Wala silang narinig mula kay Lucas. Ngunit mas nanaisin nilang sumigaw ito o magwala sa harapan nila kaysa ganito na hindi man lang kumibo. 

“Kapag maulit pa ito, magresign na kayong lahat,” malamig niyang sabi habang nakaturo sa staffs niya.

Tinanggal ni Lucas ang coat niya at kinuha iyon ni Sergio. Binigay ni Sergio ang laptop nito at nagmadaling nagtype. Mabilis. Malinis. Alam ang ginagawa. 

Tahimik ang paligid na naghihintay kung ano ang ginagawa ni Lucas. Maging si Sergio ay namangha sa bilis ng kamay ni Lucas na tila sisiw lamang ang ginagawa. 

Makalipas ang limang minuto, tumayo si Lucas at diretsong lumabas ng opisina. Nagulat ang lahat na biglang bumalik ang lahat sa dati at nawala ang “Scumbag Lucas”. 

“I knew it. Magaling pa rin talaga si Sir Lucas kahit matagal na niya itong kinalimutan.” Masiyadong masaya si Sergio sa nasaksihan. Hanggang sa may tumawag sa kan’ya.

“Yes?” Sabay kuha ng laptop. “Everybody get to work.”

“Sir Sergio, may nawawalang pera  sa corporate account. Isang daang milyon,” nginig na sabi ng Chief Finance Officer.

“Ha?” Nanigas si Sergio sa kinatatayuan. Agad niyang hinabol ang kan’yang boss sa opisina nito at ibinalita. “Boss… boss!”

“One hundred million,” Lucas scoffed. Sinilip ni Lucas ang records na binigay ng CFO. “Only one transfer, straight to the donation. And it was Red Cross.”

Napatawa nang mahina si Lucas. Laking pagtataka niya kung bakit napunta ito sa charity at sa Red Cross pa. 

“Si Robin Hood kaya ‘yan, boss?” bulong ni Sergio. 

Hindi sumagot si Lucas subalit sinundan niya kung kanino ang IP address. Hindi pa man niya na-trace biglang lumitaw ang isang pink na Pikachu na nagsasalita.

“Lucas Montenegronyo! This is your punishment for hurting our Mama.”

Biglang napatayo si Lucas sa kinauupuan nang marinig niya ang boses ng bata. Narinig na niya ang boses na ‘yon. Alam niya kung sino pero hindi niya matukoy kung saan niya narinig.  

“Montenegronyo.” Tawang-tawa si Sergio nang marinig niya ‘yon. “Parang demonyo—”

Sinipat siya ni Lucas na siyang ikinatahimik niya. Hinaplos ni Lucas ang kan’yang sentido. 

“Sergio,” mababa ang boses niya. “Kumusta ang pinapagawa ko sa ‘yo?”

“Alin do’n, Boss? Ang dami no’n.” 

Lucas hissed. “Ang dalawang bata. Gusto mo ba ng ibang trabaho?”

“Joke lang, boss.” Binasa ni Sergio ang nasa records niya. “Two days palang sila dito sa Pilipinas and kambal ‘yon. Anak sila Ni Dr. Claire Navarro. Masiyadong malinis ang records nila. Baka dahil hindi sila dito talaga lumaki.”

Tumango si Lucas. “Bilisan mo ang pag-iimbestiga. I want answers immediately or you sign your resignation letter.”

“Yes, boss. On it.”

Tumayo si Lucas mula sa swivel chair patungo sa malawak na bintana, tanaw ang maliliit na buildings. Malalim ang kan’yang iniisip ngunit alam niya na posibleng mangyari ito ngayon. 

Limang taon.

Limang taon na ang nakakaraan nang umalis si Clarisse nang walang paalam. Matapos ang gabing ‘yon, hindi na niya makalimutan ang dating asawa na minsan na niyang inalipusta. 

Hinanap niya si Clarisse nang mga panahong ‘yon pero noong nalaman niyang nasa abroad ito, hindi na niya kinulit pa. Sobrang taas ng pride niya na ayaw niyang siya ang maghabol.

Bumalik si Lucas sa kan’yang ulirat nang maalala si Claire Navarro. Ang napakapamilyar nitong presenya kapag nagtabi sila, at ang dalawang batang kamukhang-kamukha niya. 

Kinabukasan, araw na naman ng klase nina Andrei at Lia. Hindi niya puwede itong isabay sa kan’yang trabaho kaya’t minabuti niyang ibilin ang mga ito sa guro. 

Habang naghahanda siya ng mga gamot ni Senior Grandma, nakatanggap siya ng tawag mula sa kindergarten.

“Maam, si Teacher Alba po ito. Nawawala po sina Andrei at Lia. Hindi po namin mahanap sa school.”

“Ano?” Naninikip ang dibdib ni Clarisse sa narinig. “Sandali. Baka naglaro lang. Na-check niyo ba lahat ng lugar?”

Binuksan ni Clarisse ang tracker na naka-connect sa phone niya.

“Montenegro Group?” gulat na sabi niya. “Teacher, ako na po bahala. Alam ko na kung nasaan sila.”

Matapos ibaba ang phone, agad na kinuha ni Clarisse ang gamit niya at nagbilin sa kasambahay. Pababa na sana siya ng mansyon nang makasabay niya si Lucas. 

“Aalis ka na? Sumabay ka na sa akin,” alok nito. Napansin ni Lucas ang mukha niya. “Dr. Navarro, may problema ba? Paalis na ako. Puwede kang sumabay sa akin.”

Tumulo ang pawis ni Clarisse. Kailangan niya ng dahilan upang hindi magkita ang mag-aama. 

“No need,” mabilis niyang sagot. “I will handle it.”

Nginitian lamang niya ito pero biglang humaplos ang daliri ni Lucas sa noo niya. Parang nakuryente si Clarisse sa haplos nito kaya umatras siya. 

“Sorry,” sabi ni Lucas. “Akala ko may lagnat ka.”

“Ayaw ko ng hinahawakan ako,” may diin niyang tugon. She lied. Alam niya sa sarili niyang nagdadahilan lamang siya. Pero kailangan niyang manindigan. “We’re not in the same direction.”

“Medical Center ang punta ko. Sumabay ka na. Nasa South wing ang sasakyan ko.”

Bahagyang gumaan ang dibdib ni Clarisse. Tumalikod siya at hindi na naghintay pa na makaalis si Lucas. Kahit anong mangyayari, kailangan niyang pigilan ang mga anak niya sa binabalak nito. 

“Sa mainhouse ako.” Malayo ang mainhouse dahil nasa North Wing ‘yon. Masyadong nagmamadali si Lucas para mag-iba ng daanan.

Nanatiling nakatitig si Lucas sa likod niya habang papalayo. May kakakaiba siyang naramdaman nang maglapat ang mga balat nila kanina. Hindi niya maipaliwanag.

That back.

Her reaction.

That feeling of familiarity.

At sa unang pagkakataon, isang tanong ang ayaw lumisan sa kaniyang isipan—

“Hindi kaya si Claire Navarro at si Clarisse Montenegro ay iisa?”