Chapter 7

Nang makita ni Clarisse ang mga bata, agad niyang pinaghandaan ang gulong mangyayari. Nakita niya ang dalawa sa lounge area sa first floor, nakatayo sa harap ni Rachelle. Nakapamewang ang mga ito at galit na galit.

“Sinasabi ko na nga ba.” 

“Old witch!” sigaw ni Andrei. “Tatawag kami ng pulis. This is kidnapping.”

“Who is your mother?” tanong pabalik ni Rachelle. Inikot pa ang mga nito sa paligid, inaasahan ang pagdating ng ina.

“Ano ba ang pakialam mo?” singhal ni Andrei.

“Bitawan niyo ang kuya ko.” Habang ayaw bitawan ni Rachelle si Andrei, nakahawak naman ang mga daliri ni Lia sa damit ng kuya niya. 

“Hindi kayo aalis hangga’t hindi kayo nagsasabi. Kabata-bata n’yo pa marunong na kayo mag-trespass.”

Habang tinitigan ni Andrei si Rachelle nang madiin, mas nakikita ni Rachelle ang pagkakahawig nito kay Lucas. Bigla siyang natigilan. Mula sa hugis at kulay ng mata hanggang sa linya ng panga. Maging ang pagkapilyo nito.

“Kailangan ko silang ilayo kay Lucas,” isip niya. 

Subalit matalino ang mga bata. Hahablutin na sana ni Rachelle si Lia nang hinarang ito ni Andrei.

“Hindi mo puwede galawin ang kapatid ko,” banta nito. “Magka-count ako ng three. Kapag hindi mo kami binitawan, tatawag kami ng pulis.”

Humahalakhak si Rachelle sa narinig.

“Kahit tumawag ka pa ng pulis, walang tutulong sa inyo. Wala kayong mapapala. Hindi ito playground sa mga batang paslit na tulad niyo. Little beggars.”

Napasinghap si Lia sa tinuran ni Rachelle.

“Fine. Then, I’ll call my Dad. He is—”

“Andrei! Lia!”

Lumapit si Clarisse sa nagsasagutan at hinila niya ang dalawa palayo kay Rachelle. Matalim ang titig niya kay Rachelle.

“Pati ba naman mga bata, Rachelle? Wala ka talagang sinasanto, no?” malamig niyang sabi. 

Nanlilisik ang mata ni Rachelle. “Why are you everywhere?” singhal niya. “Dr. Navarro, ano ba talaga ang balak mo dito? Isa ka ba talagang doktor o baka ginagamit mo lang ang posisyon mo para makalandi kay Lucas?”

Napailing si Clarisse. “Wala akong interest sa lalaki mo. Not everyone thinks like you.”

“Hindi ako naniniwala,” umiling siya. “Kung wala ka talagang balak, then stop treating Grandma and leave the Montenegro family.”

Hindi makapaniwala si Clarisse sa narinig. “Doctor ako. I don’t abandon my patients for your pettiness.”

Lumapit si Clarisse kay Rachelle. “Pero kung threatened ka sa presence ko, maybe ask yourself why he hasn’t married you after five years of lurking in the mansion like a gecko.”

Parang sinampal si Rachelle sa katotohanang matagal na niyang iniiwasan. Samantala, hinila ni Clarisse ang dalawang bata at aalis na sana.

“Who is their mother? Nagkakalat sila dito sa mansyon. Kailangan ko silang makausap.”

Hindi pa man makapagsalita si Clarisse, pumagitna na si Andrei.

“Hey, Old Grethel, stop lying. We didn’t touch anything.”

"Old Grethel?"

Nakangitngit ang dalawang bata, masama ang tingin kay Rachelle na para bang kalaban nila sa giyera.

Tumango si Lia. “You can check the CCTV. Kuya, artista siya. You should be careful kaya.”

“Kapag nagpupumilit ka pa, ipo-post kita sa internet. Bleee!” dagdag pa ni Andrei.

Lalong umasim ang mukha ni Rachelle.

Hindi na napigilian ni Clarisse ang tawa. Walang preno ang mga bibig.

“Mag-alala ka na lang kapag Mrs. Montenegro ka na. Feeling Donya ka rito, eh wala ka namang karapatan.”

Hinila niya ang mga bata palabas ng main hall at hindi na lumingon pa. Samantala, nakatitig lamang si Rachelle na tila pinapatay na sila nito sa isipan. 

“She is so familiar to me. I need to know if those kids are connected to Lucas.”

***

Nakahinga nang maluwag si Clarisse nang makasakay sila sa kotse. Walang anu-ano ay bumaling siya sa dalawa.

“Why did you two skip your classes?”

Agad na nagsalita si Andrei. “Sorry, Mama. Gusto ko lang naman awayin si Dad, eh. Dinamay ko lang si Lia.”

Umiling si Lia. “Ako rin may gusto no’n, Mama. Kasi nga ang gwapo niya…” ngumisi si Lia, “baka mapatawad mo po kapag nagsorry siya.”

Naantig ang puso ni Clarisse sa narinig. Alam niyang nangungulila ang mga ito sa kanilang ama at hindi niya rin masisisi kung gusto nila itong makita sa ganitong paraan.

Kahit magalit pa siya, ang puso lang niya ang magdudusa. Pero kailangan niyang ilayo ang mga ito sa kanilang ama. Natatakot si Clarisse sa puwedeng mangyari.

“Sige, this time palalagpasin ko ‘to. Pero promise hinding-hindi na kayo lalapit sa lalakeng ‘yon, maliwanag?

Tumango ang dalawa.

“Kapag umulit kayo, doon na kayo titira sa kan’ya. Babalik ako ng UK mag-isa.”

“No!” sabay sigaw ng dalawa. Alam na alam ni Clarisse paano kunin ang simpatya ng anak. 

“Mama, sasama kami sa inyo kahit saan.”

“Hinding-hindi na namin hahanapin si Daddy. Promise.”

Sabay-sabay pa ang mga ito na nagtaas ng kamay na parang nanunumpa. Saka lang pinaandar ni Clarisse ang sasakyan at humaharurot ito palayo.

Sa kabilang dako, malapit sa isang park, nakasakay si Lucas sa kaniyang Lexus kagaya noong isang araw. Sa loob nito, nakasandal lamang siya sa passenger seat habang inaaliw ang sarili sa ganda ng paligid. 

“That car…” biglang bulalas niya. “Block them.”

Biglang naipit ang sasakyan nina Clarisse sa pagitan ng Lexus at flower bed. 

“Ayos lang kayo? Andrei? Lia?” 

“Mama…” maingat na sabi ni Andrei. Dahil sa pagka-usyoso ng bata, sinilip nito ang nangyari sa labas. “Parang kotse ni Daddy ‘yan.”

Kumislap ang mga mata ni Lia sa narinig. “Talaga?”

Subalit nanlamig naman si Clarisse. “Sit properly. Don’t show your faces.”

Akala ni Clarisse ay susugurin siya nito. Pero sinenyasan siya na kunin ang cellphone kahit na hindi siya kita sa loob. Iyon pala ay tumawag ito. Doon lamang niya napagtanto. Nahuli siya.

“Sir Lucas…” 

“Hit and run,” malamig ang boses ni Lucas. “Are you going to run again, Dr. Navarro?”

Huminga siya nang malalim. “Pasensya na, sir Lucas. I was rushing to the hospital that day. I’m sorry. Deduct the repair from Senior Grandma’s medical fees.”

Tahimik si Lucas, tila nag-iisip. Something is off for him. Ngunit niya nga lang mapagtanto kung ano.

Interesting. Claire Navarro. Who are you really?

“Hindi na kailangan.” Muli itong nagsalita, “It’s just a minor scratch.”

Hindi na nagpatumpik-tumpik pa si Clarisse at binaba na ang tawag. It was as if she needed something urgent.

“Thank you. I need to go.” Mabilis siyang umatras, at umalis na parang may humahabol sa kaniya.

Hindi siya pinigilan ni Lucas. 

Sa loob ng sasakyan ni Clarisse, galit na galit si Andrei. 

“Mama, kotse pala ng Daddy ‘yon. Ang sama niya. Pinabayad ka pa.”

Ngumiti lamang si Clarisse dahil sa napaka-overprotective ng panganay niya. “Ayos lang ‘yon. It’s supposed to be like that. We don’t run from our responsibility.”

Napakunot ng noo si Lia. 

“Mama…”

Tumingin siya kay Clarisse.

“Ginagamot mo ba ‘yong kamag-anak ng scumbag dad?”

Napahinto ng kotse si Clarisse at hindi alam kung ano ang isasagot.