LOGINKatherine After discovering everything about Alexander. I tried hard to move on. Palagi ko naman iyong ginagawa kahit noon pa. Pero iba na ngayon. Dahil alam kong kailangan ko na talagang mag-move on kay Alexander. Ni hindi ko na nga pinangarap na makita pa siya. Kahit sandali lang. Dahil alam ko… alam kong makakagawa ako ng isang maling desisyon na pagsisihan ko sa huli, kaya minabuti kong maging maingat sa bawat kilos ko. Huminga ako nang malalim. Sa pagkakataong ito, hindi na ako puwedeng maging mahina para lang sa pag-ibig. Dahil tama si Cathy… ako ang magiging role model niya. Naligo ako. Inayos ko ang aking sarili at bumalik sa aking trabaho. Kailangan kong maging maayos dahil kung hindi ay baka pagalitan na naman ako ng anak ko dahil sa aking katangahan. Maybe I was such a fool, but not now. Never again. Ngunit hindi nga talaga puwedeng magsalita nang tapos. Abala ako ngayon sa susunod kong gagawing proyekto habang tinitingnan kung ano na naman kaya ang pasok sa
Katherine "What do you want, Katherine?" Diretso niyang tanong. Nag-angat ako ng kilay. "Kapag sinabi ko na ang anak mo ang gusto ko, ibibigay mo?" Nakita ko kung paano dumiin ang kanyang panga. I hit the nerve. Of course, hindi niya gusto na ang kanyang monico hijo ay mapunta lang sa isang babaeng may anak. That's a red flag for him. Pero ano bang magagawa niya kung nagmamahalan kami ng kanyang anak? Kahit pitong taon na ang nakalipas. Hindi ko pa rin siya makalimutan. Siya pa rin ang laman ng puso ko. Siya pa rin ang tinitibok nito. Mahal na mahal ko talaga siya. Huminga ako nang malalim. All my life, ngayon lang ako nagmahal nang ganito. At hindi ko hahayaan na ang matandang ito ang pipigil sa lahat. "Well," he leaned back in the chair. "Hindi rin naman ako ang magre-reject sa'yo kundi ang mismong anak ko." Kumunot ang noo ko. Natigil sa paghiwa ng karne. Ngayon, siya naman ang nakangisi. "You didn't know?" mas lalong lumapad ang
Katherine My head hurts. I deserve a good sleep. Kaya naman, kinabukasan, alas tres ng hapon ako nagising. Kaya mas lalong sumakit ang ulo ko. Hindi ko rin talaga maintindihan ang sarili ko. Kapag matagal akong natutulog tapos maaga akong nagigising, sobrang productive ako. Parang lahat kaya kong gawin. Samantalang kapag alas-otso ng gabi ako natutulog, tapos gigising ako ng alas-otso ng umaga. Parang wala akong ganang gumawa ng kahit ano. Nababaliw na ata ang body clock kong ito. Hindi ko maintindihan. Hay naku. Bumangon pa rin ako. May pangako pa naman ako na mag-iinom kami. Naghilamos lang ako at nag-toothbrush bago ko kinuha ang cellphone ko sa may side table. Pag-open ko pa lang ng wifi. Inulan na agad ako ng message sa group chat namin. Hindi na ako nag-backread. Sapat na sa akin ang makita ang mga emoji nila na halos puro beer glass. "Tsk." At kahit ganyan sila, sobrang kulit. Hindi ko pa rin maiwasang isipin na dahil
Katherine "Is the set ready?" tanong ko sa mga director at cameraman na nasa set kung saan gaganapin ang fashion show ng mga bata. This will be the third time I will release the product. Everyone was excited to see the new design. The director gave me a thumbs-up. "Everything's good here, Miss Salvador." I nod. Lumipat ako sa mga model na nasa backstage. "Stacey, how about the kids? Are they all set?" Ngumiti siya nang malaki. "Of course, ma'am, they all are." Nakangiti niyang sagot. Wala si Cathy ngayon dahil may activity sila sa school nila, kaya iyong anak ng director ang kinuha namin bilang pamalit para sa last item na ipapakita. Iyon ang magiging highlight ng show. Muli kong pinagmasdan ang mga susuotin ng mga bata. Napangiti ako habang pinagmamasdan iyon. Ni hindi ko namalayan na nasa tabi ko pala si Stacey. "For sure this will be sold out once again." "I hope so, Stacey." Ayokong maging kampante; gusto kong makita ang resulta. Inay
Katherine Seven years had passed since we left him. Dalaga na si Cathy. Marami na siyang tanong tungkol sa buhay niya, pero unti-unti ay natutunan niyang huwag na lang isipin ang bagay na iyon. I became a designer at my own company without anyone's help. Umalis ako sa buhay ni Alexander nang hindi alam ni Mr. Beaumont ni kahit sinuman. Nagsimula kami ni Cathy sa sarili kong pera. Iyong savings ko. Iyong emergency fund ko. At pati iyong bahay at kotse na binili ko noon ay ibinenta ko para lang magkaroon kami ng malaking puhunan. I discovered something I'm good at, and I immediately thought of making money from it. Hindi nga ako nagkamali. Maraming pera sa pasyon na napili ko. The United States was a huge place, and I made sure that neither Alexander nor Leon would know where we were. "Mama," tawag sa akin ni Cathy nang dumating siya galing sa eskwela. Ako naman ay abala sa mga susunod kong gagawin. I call my fashion show 'Angel Baby's' dahil mga
Katherine He was going to propose. Hindi ako makatulog. Pero kailangan kong gumawa ng hakbang. At alam ko naman na hindi nga nagbibiro ang ama ni Alexander. Kapag nandito kami ni Cathy, hindi safe si Alexander. Kapag naman pinilit namin ang sarili namin sa kanya… mas lalo lamang gugulo ang lahat. Ngunit masasaktan si Alexander kapag nawala kami. Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko. "I will give you two days to think about it, Katherine Salvador." Naalala ko na naman ang sinabing iyon ng matanda. Fvck! Two days? Pinilit kong matulog kahit nahihirapan na ako. Everything was just a mess for me. Na-realize ko lang na kapag napalapit pa lalo si Leon kay Cathy, masasaktan lang ang anak ko at masasaktan din si Alexander. And if I stay here for a while, I wouldn't grow and would forever be in Alexander's shadow. I know that I am more than this. I know that I could give my daughter the life I wish for her. At hindi si Alexander ang magbibigay







