Chapter 04

ETHAN GREY

Kulang na lang ihagis ko ang laptop ko sa pader dahil sa sobrang inis.

Halos isang oras nang naka-loading ang hinahanap kong impormasyon, pero wala pa rin akong napapala.

"Nakakabwisit ka talaga!"

Muli kong pinindot ang refresh button.

Loading.

Loading.

Loading.

At nang tuluyan itong matapos, wala pa ring lumabas.

Wala.

Kahit isang impormasyon tungkol kay Shanaia Villafuerte.

Para bang hindi siya nag-eexist.

Ni wala man lang lumalabas na lumang larawan, social media account, o kahit anong koneksiyon sa pamilya nila. Maging sa profile ng mga magulang niya at ni Shally, wala man lang kahit isang bakas ng pangalan niya.

Napahilamos ako sa mukha.

Pagkatapos ay dinampot ang lata ng beer at lumagok nang mahaba.

"Who the hell are you, Shanaia Villafuerte?"

Pakiramdam ko tuloy mas lalo akong naiintriga sa babaeng iyon.

At mas lalo akong naiinis.

Saktong tumunog ang cellphone ko.

Hindi ko man lang tiningnan kung sino ang tumatawag bago sinagot.

"Hello."

"Parang bad mood ka ah."

Napairap ako.

Si Aaron.

"Sakto pala pagtawag ko."

"Ano na naman?"

"Si Kyler. Nag-aaya uminom."

Napakunot ang noo ko.

"Talaga? Inaya ko 'yon kanina, ayaw naman."

"Baka nagbago isip."

Napabuntong-hininga ako.

Sa totoo lang, kailangan ko rin ng alak ngayon.

"Sige. Game."

"That's my boy!" natatawang sabi ni Aaron. "Mamayang seven. Sa usual place."

Pagkatapos ng tawag ay ibinagsak ko ang cellphone sa mesa.

Muli akong sumandal sa swivel chair.

At muling pumasok sa isip ko ang babaeng dahilan ng lahat ng stress ko.

Shanaia Villafuerte.

Hindi ko alam kung bakit.

Pero pakiramdam ko, may tinatago ka.

At sisiguraduhin kong malalaman ko kung ano iyon.

---

Makalipas ang ilang minuto, tuluyan ko nang isinara ang laptop.

Wala rin namang silbi.

Pumasok ako sa banyo at agad pumuwesto sa ilalim ng shower.

Bumuhos ang malamig na tubig sa katawan ko.

Kung babae siguro ako at umiiyak, mukha na akong bidang nasaktan sa teleserye.

Napangisi ako sa sarili kong naiisip.

Pagkalipas ng dalawampung minuto ay lumabas na ako.

Nagbihis ng simpleng puting shirt, denim jacket, maong at rubber shoes.

Pagkatapos ay bumaba na ako.

Nasa kalagitnaan pa lang ako ng hagdan nang makita ko si Mommy.

May hawak siyang brown envelope.

At sa seryoso niyang mukha, alam kong hindi magandang balita ang laman nito.

"Where are you going?" tanong niya.

"Club."

Diretso ang sagot ko.

Alam naman niyang iyon lang ang pinupuntahan ko kapag gabi.

Pero sa halip na daanan ako, humarang siya.

"Sumunod ka sa library."

Napakunot ang noo ko.

Pero sumunod na rin.

---

Pagdating namin sa library ay agad siyang naupo sa sofa.

Pagod.

Problemado.

At halatang kinakabahan.

"We really need the Villafuertes now, Ethan."

Binuksan ko ang envelope at isa-isang tiningnan ang mga dokumento.

Financial reports.

Business reports.

At kung anu-ano pang papel.

At habang tumatagal, lalo akong sumeseryoso.

Mukhang mas malala ang sitwasyon kaysa sa inaakala ko.

"Hindi naman siguro nila uurungan ang kasal," sabi ko.

"Kailangan lang natin maghintay."

"Maghintay?"

Mabilis siyang tumayo.

Halatang nawawala na ang pasensiya niya.

"Ethan, naiintindihan mo ba ang nakikita mo diyan?"

Tinaas niya ang mga papel.

"Hindi natin kayang maghintay nang matagal!"

Napabuntong-hininga ako.

"So what do you want me to do?"

Humarap siya sa akin.

At doon ko nakita ang determinasyon sa mga mata niya.

"Puntahan mo si Shanaia."

Napakunot agad ang noo ko.

"Kausapin mo siya."

Nanlaki ang mata ko.

"At kumbinsihin mong pumayag siya sa kasal."

Bigla akong napatayo.

"No."

Diretso.

Matigas.

Walang pag-aalinlangan.

"Ayokong makipag-usap sa babaeng iyon."

Kung tutuusin, naiisip ko pa lang siya, tumataas na ang presyon ko.

Tapos gusto nilang puntahan ko pa?

No way.

"Ethan—"

"No."

Mas tumigas ang boses ko.

"Kung may kailangan tayong gawin, gagawa ako ng paraan."

Tinuro ko ang mga dokumento.

"Pero hindi ako lalapit kay Shanaia Villafuerte."

Tuluyan kong tinalikuran si Mommy.

"End of discussion."

Narinig ko pa siyang tumawag.

Pero hindi na ako lumingon.

---

Late na akong nakarating sa club dahil sa traffic.

Pagpasok ko pa lang ay sinalubong na ako ng malakas na musika, makukulay na ilaw at amoy ng alak.

Agad kong nakita sina Aaron at Kyler sa paborito naming puwesto.

Nag-fist bump muna kami bago ako naupo.

"So?"

Tumingin ako kay Kyler.

"Anong nangyari at bigla kang nagyayang uminom?"

Ngumiti siya.

At doon ako tuluyang nagtaka.

Dahil hindi iyon pilit.

Hindi iyon peke.

Totoong ngiti iyon.

Pagkatapos ng tatlong taon.

"I just want to celebrate."

Nagkatinginan kami ni Aaron.

"Ano naman ice-celebrate mo?" tanong ni Aaron.

"Huwag mong sabihing magpapakasal ka na?"

Napatawa si Kyler.

At lalo kaming nagtaka.

Pagkatapos ay nagsalin siya ng alak sa baso niya.

"Naalala niyo yung babaeng lagi kong kinukuwento?"

Napataas ang kilay ko.

"Yung ex mo?"

Tumango siya.

At doon ko naintindihan.

"She's back."

Sandaling natahimik ang mesa.

"Nagkita kami kanina sa mall."

Napangiti siyang muli.

Mas malapad.

Mas masaya.

"At magkakausap kami ulit."

Napailing ako.

Grabe talaga kapag in love.

Tatlong taon.

Tatlong taon siyang naghintay.

At hanggang ngayon, hindi pa rin siya sumusuko.

Kaya itinaas ko ang beer ko.

"Para sa paghihintay ni Kyler na hindi nasayang."

Nagtawanan kaming tatlo bago sabay-sabay uminom.

---

Lumipas ang ilang oras.

Pabalik-balik si Aaron sa dance floor.

May hinahanap daw na babae.

Mukhang tinamaan.

"Peste!" reklamo niya pagkabalik. "Nasaan na ba kasi siya?"

"Baka may kasama nang iba."

Sinamaan niya ako ng tingin.

Tumayo naman si Kyler.

"CR lang."

Tumango ako.

At naiwan akong mag-isa sa mesa.

Habang umiinom ay napadako ang tingin ko sa kabilang bahagi ng club.

At doon ako natigilan.

Pamilyar ang babae.

Magulo ang buhok.

Naglalakad kasama ang isang lalaki.

At halatang galing sa isang pribadong silid.

Nang makilala ko kung sino siya, halos mabitawan ko ang beer ko.

"Shanaia?"

Napairap ako.

Tsk.

Akala mo kung sinong santa.

May tinatago rin naman palang kalandian.

Tumayo ako para lapitan sila.

Pero natigil ako.

Dahil nakita ko si Kyler.

Nakatayo siya sa harapan nilang dalawa.

At biglang nag-iba ang ekspresyon niya.

Mula sa masayang lalaki kanina...

Naging parang taong handang makipagsuntukan.

Lalo na nang umakbay ang lalaki kay Shanaia.

Humigpit ang kamao ni Kyler.

Nagdilim ang mukha niya.

At sa unang pagkakataon ngayong gabi, nakaramdam ako ng kakaibang kutob.

Hindi ito simpleng pagkikita.

Hindi ito simpleng away.

At higit sa lahat...

Parang kilala ni Kyler ang babaeng iyon.

Habang pinagmamasdan ko silang tatlo, dahan-dahang lumiko sina Shanaia at ang lalaking kasama niya patungo sa fire exit.

Hindi man lang sila pinigilan ni Kyler.

Nakatayo lang siya roon.

Tahimik.

Galit.

Nasasaktan.

At biglang may pumasok sa isip ko.

Napakunot ako ng noo.

Teka...

Huwag mong sabihing...

Si Shanaia Villafuerte ang babaeng tatlong taon mong hinihintay