Chapter 03

KYLER EZEKIEL

“Pwede ba?! Mamaya ka na mangulit! May ginagawa ako!”

Irritado kong pinindot ang end call bago tuluyang pinatay ang cellphone ko. Isinuksok ko iyon sa bulsa ng suot kong jeans at napabuntong-hininga.

Buwisit na lalaki.

Alam nang tatlong taon na akong tumigil sa pambababae, pilit pa ring nagyayaya sa club at kung anu-anong kalokohan.

“Sir, fifteen thousand pesos po.”

Napalingon ako sa cashier at iniabot ang card ko.

Pagkatapos magbayad ay kinuha ko ang paper bag na naglalaman ng dress na pinabili ni Claire. Lalabas na sana ako ng boutique nang mapahinto ako sa mismong pintuan.

Parang huminto ang buong mundo.

Parang nawala ang lahat ng ingay sa paligid.

Dahil naroon siya.

Nakatayo ilang metro ang layo sa akin.

Kasama ang kapatid niyang si Shally.

Shanaia.

Tatlong taon.

Tatlong mahabang taon ko siyang hindi nakita.

At ngayon, nasa harapan ko na siya.

Mas maganda.

Mas elegante.

Mas malamig.

Mas mahirap abutin.

Unti-unti akong lumapit habang pilit kinokontrol ang mabilis na tibok ng puso ko.

“You're back.”

Bahagya akong ngumiti.

Pero wala.

Nanatiling walang emosyon ang mukha niya.

Nanatiling malamig ang tingin niya.

At sa unang pagkakataon matapos ang tatlong taon, muli kong naramdaman kung gaano kasakit ang pagkawala niya.

“Kailan ka pa nakabalik?” maingat kong tanong.

Tumitig lang siya sa akin bago sumagot.

“Let's talk some other time. I'm busy with my sister.”

Malamig.

Diretso.

Walang bakas ng pananabik.

Walang bakas ng saya.

Parang estranghero lang ako.

Tumango na lang ako.

“Ah... okay.”

Lumagpas siya sa akin nang hindi na naghihintay ng karagdagang usapan.

Kasunod niya si Shally.

At katulad ng tatlong taon na ang nakalipas...

Iniwan niya ulit ako.

Tahimik ko silang sinundan ng tingin hanggang sa mawala sila sa isang home decor shop.

Gusto ko siyang sundan.

Gusto ko siyang kausapin.

Gusto kong sabihin na miss na miss ko siya.

Pero alam kong wala akong karapatan.

Hindi pagkatapos ng lahat ng ginawa ko.

Kaya kahit masakit, tumalikod ako at umalis ng mall.

---

Pagdating ko sa bahay, sinalubong agad ako ng busangot na mukha ng kapatid ko.

“At sa wakas naman!” reklamo ni Claire habang nakaakbay sa sofa. “Isang dress lang ang pinabili ko pero halos buong araw kang nawala!”

Inihagis ko sa kanya ang paper bag.

“Kasalanan mo rin. Sana sumama ka para hindi ako nahirapang mamili.”

Kinuha niya ang bag at inilabas ang dress.

“Fifteen thousand pesos 'to,” dagdag ko. “Kaya magpasalamat ka.”

Sinuri niya muna ang damit bago napabuntong-hininga.

“Nami-miss ko na talaga si Ate Shanaia.”

Napahigpit ang hawak ko sa susi ng sasakyan.

“Ano na naman ba?”

Ngumiti siya nang mapait.

“Naalala ko lang. Noon kasi, kapag ganitong dress ang binibili ko, lagi niya akong pinapagalitan.”

Tiningnan niya ang dress.

“Masiyado raw revealing.”

Napahina ang tawa niya.

“Pero ikaw kasi, Kuya.”

Napatingin ako sa kanya.

“Niloko mo siya.”

Tumahimik ako.

“Napakababaero mo kasi noon.”

Masakit.

Pero totoo.

“Kaya nga nagbago na ako,” sagot ko.

“Talaga?”

Tumayo siya at diretsong tumingin sa akin.

“Nagbago ka dahil iniwan ka niya.”

Natigilan ako.

“Nagbago ka dahil na-realize mong si Ate Shanaia lang ang taong minahal mo nang totoo.”

Parang may mabigat na bagay na dumagan sa dibdib ko.

“At na-realize mo lang lahat ng pagkakamali mo nang mawala siya.”

Hindi ako nakasagot.

Dahil tama siya.

Lahat ng sinabi niya ay tama.

Tahimik akong tumalikod at umakyat sa kwarto.

---

Pagkapasok ko, agad kong ni-lock ang pinto.

Dumeretso ako sa mini refrigerator at kumuha ng beer.

Binuksan ko iyon at lumagok nang malalim.

Pagkatapos ay naupo ako sa gilid ng kama.

Awtomatikong napunta ang tingin ko sa picture frame sa bedside table.

Kinuha ko iyon.

Larawan namin ni Shanaia.

Noong masaya pa kami.

Noong hindi pa ako nagkamali.

Noong hindi ko pa siya nasasaktan.

Napangiti ako nang mapait.

“It's been three years.”

At kasabay niyon, bumalik ang pinakamalungkot na araw ng buhay ko.

---

Three Years Ago

“Saan ka pupunta?”

Hingal akong napahinto sa harapan niya sa airport.

May hawak siyang passport at boarding pass.

At sa unang tingin ko pa lang, alam kong desidido na siya.

“Wala ka nang pakialam doon.”

Parang may humawak sa puso ko at marahas na piniga iyon.

“Tapos na tayo, remember?”

“Babe, please...” nanginginig kong sambit.

Sinubukan kong hawakan ang kamay niya.

Pero umatras siya.

Parang ayaw niya akong mahawakan.

Parang marumi ako.

“Wag naman ganito,” pakiusap ko.

“Pag-usapan natin 'to.”

Tumulo ang luha ko.

Wala akong pakialam kung nakakahiya.

Wala akong pakialam kung maraming tao.

Ang mahalaga lang sa akin noon ay huwag siyang mawala.

Pero umiling siya.

May luha rin sa mga mata niya.

“Wala nang aayusin, Kyler.”

Basag ang boses niya.

“Dahil wala na siya.”

Napapikit ako.

Dahil alam ko kung sino ang tinutukoy niya.

Ang batang hindi man lang nabigyan ng pagkakataong mabuhay.

Ang dahilan kung bakit tuluyang nasira ang relasyon namin.

“Please...” bulong ko.

“Stay with me.”

Umiling siya.

“Paano ako mananatili?”

Sunod-sunod na bumagsak ang luha niya.

“Sa tuwing nakikita kita, puro sakit ang nararamdaman ko.”

Parang dinudurog ang puso ko sa bawat salitang lumalabas sa bibig niya.

“How can you ask me to stay when you're one of the reasons why I'm leaving?”

Hindi ako nakasagot.

Dahil tama siya.

Kasalanan ko.

Kasalanan ko ang lahat.

“Babe—”

“Kailangan na nating umalis.”

Naputol ang sasabihin ko nang lapitan siya ng lalaking kasama niya.

Pinunasan niya ang luha niya.

Pagkatapos ay tumalikod.

At naglakad palayo.

“Shanaia!”

Hinabol ko siya.

Pero agad akong hinarang ng dalawang bodyguard.

“Bitawan niyo ako!”

Nagpumiglas ako.

“Shanaia!”

Hindi siya lumingon.

Hindi siya huminto.

Hindi siya bumalik.

“Babe!”

Pero tuluyan siyang nawala.

At kasabay noon...

Tuluyan ring nawala ang mundo ko.

---

Present Time

Mula nang umalis siya, naging impiyerno ang buhay ko.

Walang araw na hindi ko siya naisip.

Walang gabi na hindi ko pinagsisihang sinaktan ko siya.

Unti-unti kong inayos ang sarili ko.

Tumigil sa pambababae.

Nagpakalunod sa trabaho.

At araw-araw kong pinangarap na sana magkaroon ako ng pagkakataong maitama ang lahat.

Ngayon...

Bumalik na siya.

At kahit gaano siya kalamig.

Kahit gaano niya ako kamuhian.

Hindi na ako susuko.

Dahil kung may isang bagay akong natutunan sa pagkawala niya—

hinding-hindi ko na hahayaang mawala ulit si Shanaia Isabelle Villafuerte.