Se connecterPagkaalis ni Locke sa kwarto ko ay niyakap ko nang maghigpit ang mga tuhod ko. Isininubsob ko ang mukha ko sa mga ito habang isinusumpa si Locke sa aking isipan.
Dahil sa ginawa niya, binigyan niya ako ng dahilan upang mas lalo pa akong magalit sa kanya at sa kanyang pamilya.
Siya rin ang kinamumuhian kung tao sa buong mundo dahil napakawalanghiya at baboy niya!
Alam kong nasarapan ako sa ginawa niya, pero isa lang akong babae, nahihirapan din pigilan ang tukso. Subalit siya, masahol pa siya sa hayop!
Napakawalanghiya niya! Sa loob ng isang araw na pamamalagi ko dito sa kanilang mansyon ay ganito na ang binungad nito sa akin?!
Isusumpa ko talaga siya na hindi kailanman siya magkakaroon ng masayang pamilya!
Nagpasya akong tumayo kahit na nanghihina ako upang magbihis. At habang nagbibihis ako ay mabilis na sumagi sa aking isapan ang pag-amin ko na may plano nga ako sa mansyon nina Locke!
Fuck!
Paano kung isumbong ako ng isang iyon kay Tita Kelly? Paano kung palayasan agad nila ako rito?!
Hindi pwede iyon!
Mabilis akong nagbihis at pinili kong muli ay shoulder dress. Ang pinagka-iba lang ngayon ay kulay itim ito. Mabilis din ako naghanap ng panty at sa isang higlap ay mabilis ko rin itong isinuot.
Halos lakad takbo ang ginawa ko kahit na masakit ang pagkababae ko dulot sa ginawa kanina ni Locke para lang madatnan sila sa hapagkainan kasama ang mama nito.
Mabilis na nagtama ang mga mata namin ni Locke nang makarating ako sa hapagkainan. Kaya naman kitang kita ko ang paghagod niya ng sa akin na siyang ikinangisi ko, kahit pa na matalim ako nitong tinitignan.
Ano sa tingin niya sa akin? Susunod sa sinabi niya? Magdusa siya!
Narito ako para sirain ang buhay nila. Hindi para maging sunodsunurin sa kahit anong gusto niya.
After what he did to me, magiging maamo na ako tila tuta rito? Huh! Asa siya!
“Hija, come on. Let’s eat,” masayang anyaya sa akin ni Tita Kelly.
Mukhang hindi naman pala ako isinumbong nitong si Locke na baboy sa paraan ng pakikitungo sa akin ng mama niya.
Mabilis akong tumabi kay Tita Kelly, kahit pa na ang mga platong para sa akin at nasa tabi ni Locke.
Kinuha ko ang mga plato para sa akin at itinapat ko ang mga ito sa harapan ko. Nakita ko ang pagtaas ng kilay sa akin ni Locke dahil sa ginawa ko, na ngayon ay nasa aking harapan pero inikot ko lang ang mga mata ko sa kanya.
“Nakatulog ka ba, hija?”
“Opo. Pasensya na po,” sagot ko sa ginang.
“That’s okay, hija. Pinasundo nga kita kay Locke kaya pala natagalan kayo ay dahil nakatulog. Nahirapan ba siyang gisingan ka?”
Nasamid ako dahil kung bakit hinagod ni Tita Kelly ang aking likod. Mabilis niya ring akong inabutan ng tubig nito.
Lintik na buhay! Unang subo ko pa lang ng pagkain iyon, e!
“H-Hindi naman po, Tita Kelly.” Umubo muli ako pagkatapos kong sumagot.
Hindi ako ginising ng anak ninyo dahil minayak niya ako! Gusto kong isagot ito kay Tita Kelly pero pinigilan ko ang sarili ko at baka mapalayas na nga talaga ako ngayon.
“Hindi ba, sabi ko sa ‘yo mabait ang anak ko?” masayang wika ni Tita Kelly.
Hindi ko naman mapigilan mapangiwi.
Gago siya, Tita. Hindi mabait!
“Sobrang bait nga po, Tita Kelly!” sarkastikong sabi ko.
Nangningning ang mga mata ni Tita Kelly taliwas sa madalim na mga mata ni Locke.
“Sa tingin mo ba ay magkakasundo kayo ng anak ko, hija?” makahulugang nitong tanong.
Tumawa ako. Tawang puno ng panunuya.
Kung alam lang ni Tita Kelly ang nangyari kanina sa amin sa aking kwarto ng anak niya, siguro hindi siya magtatanong sa akin ng ganito.
“Opo naman, Tita.” Peke akong ngumiti sa nasa aking harapan—kay Locke.
“Talaga?!”
“Opo.” Tumingin ako sa ginang. Pinalambot ko ang mga mata ko pagkaharap ko sa kanya. “Ewan lang po sa anak ninyo, Tita, kung gusto ako nitong kasundo.”
Gusto kong malakas na tumawa kaya lang ay pinigilan ko ang sarili ko. Paano ba naman, mabilis na bumaling si Tita Kelly at matigas nitong tinawag ang pangalan ng kanyang anak.
“What?” walang buhay na sagot ni Locke sa kanyang mama.
Abala ito ngayon sa pagkain niya, pero hindi naman niya kinakain ito bagkus ay pinaglalaruan niya. Hindi ko tuloy mapigilan ang mapangiwi dahil sa ginagawa niya.
Palibhasa ay pinanganak na mayaman kaya wala siyang pakialam sa pagkaing nasa harapan niya!
“Ayaw mo bang kasundo si Talitha?”
Bumuntonghininga si Locke, “No.”
“No?!”
“I mean, it’s up to her. Kung paano siya makisama sa akin.” Tumingin sa akin si Locke. “If she’s kind, then I’ll be kind to her, too. But if she’s doing something that I don’t like, sorry to say, papalayasin ko siya sa mansyong ito. Lalo na kung alam kong may plano siyang ikasisira ng pamilya ko.”
Napayuko ako sa aking pagkain dahil hindi ko matagalan ang titig ko kay Locke. Natatakot kasi ako baka isumbong ako nito wala sa oras sa Mommy niya.
“Plano?” naguguluhang tanong ni Tita Kelly. “What are you talking about, anak?
Hindi ko na mapigilan ang sarili kong kagatin ang aking pang-ibabang labi para lang pigilan ang sariling magsalita. Lalo pa nang matagal bago sumagot so Locke sa kanyang mama.
Buwisit talaga ang lalaking ito!
“Never mind me, Mom. Ayoko lang niloloko ako sa sarili kong pamamahay,” sagot ni Locke, na alam kong ako ang pinatamaan niya.
“Ikaw talaga, anak. Ano-ano na lang ang lumalabas sa bibig mo.”
Mabuti na lang ay nag-iba ang usapan ng mag-ina pagakatapos nang huling tanong ni Tita Kelly na siyang pinapasalamatan ko.
Akala ko matatapos akong kumain ng payapa, pero nang naunang matapos kumain si Tita Kelly at naiwan kami ni Locke ay pumasok sa utak ko na walang kapayapaan sa mansyon na ito. Lalo na kung nasa paligid lang ang dragon dito.
“You’re so stubborn, huh,” panimula ni Locke nang mapag-isa kami.
Tumayo ito at nagsimulang maglakad patungo sa akin, pero mabilis din akong tumayo para tumakbo palayo sa kanya.
Ngunit hindi pa ako tuluyang nakakatakbo palayo sa kanya ay hinablot na nito ang braso ko at pabagsak ako nitong pinaupo muli sa aking upuan.
“You didn’t change your clothes. Ginagalit mo talaga ako? Perhaps you want me to punish you again, huh?” Ang malamig nitong tono ay puno ng pagbabanta.
Ang simoy ng hangin dito sa Sta. Ana ay nananatiling pamilyar—malamig, may bango ng dagat, at puno ng mga alaalang naging saksi sa aking pagtatago kay Locke.Matapos ang magandang kasal nina Ashley at Bryan, at ang sorpresang singsing na ibinigay sa akin ni Locke, nagpasya kaming bumalik muna rito sa Sta. Ana.Mag-iisang buwan na kami rito. Madalas na ngang tumawag sa amin si Mama Kelly. Pinapauwi na kami nito sa mansyon dahil miss na raw niya ang apo niya, pero ang tanging sagot lang ni Locke ay dito na kami titira.Hindi ko alam kung totoo ang sagot niya kay Mama Kelly, pero kung ako ang tatanungin niya ay mas gusto ko ngang tumira rito sa Sta. Ana. Dahil payapa, malayo sa gulo, at tila ang lugar na ito ay nagsasabi ng bagong simula. Dito, kung saan malaya kaming magsimula muli.Magkahawak-kamay kaming naglakad ni Locke patungo sa altar ng maliit at tahimik na simbahan ng Sta. Ana. Sa aming gitna ay si Theo na patingin-tingin sa mga magagandang imahe sa paligid.Tumingin ako sa krus
Mabilis na nagdaan ang mga araw. At sa mga araw na iyon ay wala akong ginawa kundi magpagaling para makapunta sa kasal nina Bryan at Ashley. Hindi naman ako nabigo dahil sa loob ng isang linggo, maayos na ang kalagayan ko, maging ang sugat ko sa tiyan ay humihilom na rin. Sa tingin ko, dahil din sa tulong ni Locke kaya mabilis akong gumaling.“Yahay! Uuwi na tayo!” masayang wika ni Theo habang nagtatalon sa kama ko.Kaming tatlo nina Locke at Theo ang nasa silid ko. Abala kami ni Locke sa pag-aayos ng gamit ko, samantalang si Theo ay abala sa paglalaro sa ibabaw ng kama ko. Ngayon ang labas ko sa hospital at hindi na kami sinundo nina Ashley at Bryan dahil abala na ang mga ito sa paghahanda ng kanilang kasal. Samantala, ang mga mokong—mga kaibigan ni Locke—ay abala rin silang lahat ngayon.Ayos lang naman sa akin na walang sumunod sa amin dahil kayang-kaya naman kaming ingatan ni Locke. Ang lakas-lakas kaya ni Locke.Mahina akong napahigikhik dahil sa naisip ko na naging dahilan kun
Lumipas ang mga linggo at unt-unting ibinalik ng tadhana ang lakas sa aking katawan. Ang mahabang panahong iginugol ko sa higaan ng ospital ay napalitan ng mga dahan-dahang hakbang, kung saan ang bawat pag-usad ko ay laging may nakaalalay na kamay—ang mga kamay ni Locke na kailanman ay hindi bumitaw.“Dahan-dahan, Darling,” pabulong at puno ng pag-iingat na wika ni Locke habang nakabaon ang kaniyang bisig sa aking baywang, sinasalo ang bigat ko habang naglalakad kami sa hardin ng ospital.Ngumiti ako at sumandal sa kaniyang dibdib, nilalanghap ang pamilyar niyang amoy na matagal kong ipinagkait sa aking sarili. “Malakas na ako, Locke. Kaya ko na.”“No. Hinayaan kitang mawala noon, Talitha. Ngayong gising ka na, hinding-hindi ko na hahayaang mahirapan ka kahit sa isang hakbang,” mariin ngunit may lambing niyang sagot bago ko naramdaman ang isang halik sa tuktok ng aking ulo.Sa di-kalayuan, nakita namin si Theo na tumatakbo patungo sa amin, may hawak na maliit na guhit para sa akin. Sa
Ang diretsong tunog ng monitor ay tila isang matalim na palaso na sumasaksak sa aking pandinig. Kasabay niyon, naramdaman ko ang marahas na paghila ng isang madilim at malamig na kamay mula sa ilalim ng aking kinatitirikan.Hindi… hindi ako pwedeng bumalik sa dilim!“Darling! No, fûck, no! Talitha, stay with me!” ang boses ni Locke ay hindi na lang basag—ito ay tuluyan nang naging isang ungal ng leon na nasugatan at nawawalan ng pag-asa. Ramdam ko ang panginginig ng kaniyang buong pagkatao sa bawat salitang kaniyang binitawan.Nararamdaman ko ang kaniyang mga palad na yumakap sa aking mukha, ang kaniyang mainit at basang mga luha na mabilis na pumapatak sa aking mga pisngi.“Doc! Pasok, bilis! Bumababa ang vitals niya!” sigaw ni Bryan mula sa kung saan.Sa isang saglit, ang tahimik na silid ay napuno ng mabibilis na yabag ng mga paa, kalubog ng mga gulong ng kung anong makina, at ang mga boses ng mga nars.“Prepare the defibrillator! Charge to two hundred! Clear!”Isang matinding tady
Muling bumalik ang aking diwa sa gitna ng malamig at tahimik na silid. Hindi ko pa rin maimulat ang aking mga mata, at tila nakakulong pa rin ako sa mundong ako lang ang tao, ngunit malinaw kong naririnig ang tunog ng heart monitor at ang mahinang ugong ng aircon sa aking paligid. Ang bawat mekanikal na tunog ay tila nagpapaalala sa akin na may manipis na linyang nagdurugtong sa akin sa lupa. At sa pagkakataong ito, hindi ang hikbi ni Locke ang narinig ko. May ibang tao sa loob ng silid, at ang kanilang mga boses ay mababa, seryoso, at puno ng panganib. “Kumusta ang lagay sa labas, Lucian?” mababa at pabulong na tanong ni Locke, ngunit lamig ang nananalaytay sa kaniyang tinig. “Malinis na, Locke,” sagot ni Lucian. “Ang mga tauhan nina Sofia at Lucy na natira sa gusali ay tuluyan nang naubos nina Carter at Bryan. Walang nakaligtas kahit isa. Siniguro rin namin na walang kahit anong bakas na maiiwan na pwedeng iugnay sa pamilya ng bawat isa sa atin.” Naubos? Wala kahit isa? Bi
Puti. Isang malawak at walang katapusang kaputian ang nakapaligid sa akin.Wala akong maramdamang sakit. Ang matinding hapdi sa aking tiyan kanina at ang lasa ng dugo sa aking bibig ay biglang napalitan ng isang kakaibang pakiramdam—magaan, payapa, ngunit nakalulunod sa lungkot. Subalit sa kabila ng kapayapaang ito, may kung anong mabigat na emosyon ang humihila sa akin pabalik. Isang hindi matapos-tapos na ugnayan na pilit kumakapit sa aking nag-aagaw-buhay na hininga.Gusto kong maglakad pasulong sa kawalan, pero tila may mga pamilyar na boses na unti-unting umaabot sa kaisipan ko.“Clear! Oxygen, i-charge sa dalawangdaan! Isang beses pa, bilis!”“Doc, bumababa ang vital signs niya! Mabilis siyang nawawalan ng dugo!”Mabibilis na yabag ng mga paa. Tunog ng mga nag-uumpugang bakal. At ang nakatutulig na tunog ng isang makina na patuloy sa pagtubog ng diretso. Isang mahaba at nakatatakot na tunog.Bbeeeeep…Sino iyon? Nasaan ako? Kasunod niyon, isang hikbi ang narinig ko. Isang napak
Nanatili ang tensyon sa pagitan namin ni Sofia habang nakangisi siya sa akin. Hindi pa man ako nakakasagot sa kanyang banta, naramdaman ko ang pagdating ng isang mabigat na presensya sa aking likuran.“Anong nangyayari rito?” malamig na tanong ni Locke.Mabilis na nagbago ang anyo ni Sofia. Ang kan
Hinanap ko sa aking isipan ang galit ko para sa mga Salvador—ang poot na dapat ay nag-uudyok sa akin na wasakin ang pamilya niya. Pero bakit tila naglalaho ang talim ng aking paghihiganti sa tuwing lumalapat ang kanyang mga labi sa akin? Ang halik na iginawad ni Locke ay hindi katulad ng mga naun
Pabalagbag na binuksan ni Locke ang pinto ng isang malawak na suite bago niya ako tuluyang ibinaba sa gitna ng malambot na kama. Ramdam ko pa rin ang init ng kanyang mga palad sa aking baywang at ang mapanuksong tingin na tila ba binabasa ang bawat takbo ng isip ko.Sa kabila ng mabilis na pagtibok
Halos mabali ang mga leeg ng mga bisita habang sinusundan nila kami ng tingin paalis sa function hall kung saan nagkakagulo pa rin dahil sa nabasag.Hindi ko naman mapigilan ang igala ang paningin ko sa kanila dahil ang mga mata nila ay nanlilisik sa akin. May mga nagbubulungan pa nga habang nakati







