MasukPagkaalis ni Locke sa kwarto ko ay niyakap ko nang maghigpit ang mga tuhod ko. Isininubsob ko ang mukha ko sa mga ito habang isinusumpa si Locke sa aking isipan.
Dahil sa ginawa niya, binigyan niya ako ng dahilan upang mas lalo pa akong magalit sa kanya at sa kanyang pamilya.
Siya rin ang kinamumuhian kung tao sa buong mundo dahil napakawalanghiya at baboy niya!
Alam kong nasarapan ako sa ginawa niya, pero isa lang akong babae, nahihirapan din pigilan ang tukso. Subalit siya, masahol pa siya sa hayop!
Napakawalanghiya niya! Sa loob ng isang araw na pamamalagi ko dito sa kanilang mansyon ay ganito na ang binungad nito sa akin?!
Isusumpa ko talaga siya na hindi kailanman siya magkakaroon ng masayang pamilya!
Nagpasya akong tumayo kahit na nanghihina ako upang magbihis. At habang nagbibihis ako ay mabilis na sumagi sa aking isapan ang pag-amin ko na may plano nga ako sa mansyon nina Locke!
Fuck!
Paano kung isumbong ako ng isang iyon kay Tita Kelly? Paano kung palayasan agad nila ako rito?!
Hindi pwede iyon!
Mabilis akong nagbihis at pinili kong muli ay shoulder dress. Ang pinagka-iba lang ngayon ay kulay itim ito. Mabilis din ako naghanap ng panty at sa isang higlap ay mabilis ko rin itong isinuot.
Halos lakad takbo ang ginawa ko kahit na masakit ang pagkababae ko dulot sa ginawa kanina ni Locke para lang madatnan sila sa hapagkainan kasama ang mama nito.
Mabilis na nagtama ang mga mata namin ni Locke nang makarating ako sa hapagkainan. Kaya naman kitang kita ko ang paghagod niya ng sa akin na siyang ikinangisi ko, kahit pa na matalim ako nitong tinitignan.
Ano sa tingin niya sa akin? Susunod sa sinabi niya? Magdusa siya!
Narito ako para sirain ang buhay nila. Hindi para maging sunodsunurin sa kahit anong gusto niya.
After what he did to me, magiging maamo na ako tila tuta rito? Huh! Asa siya!
“Hija, come on. Let’s eat,” masayang anyaya sa akin ni Tita Kelly.
Mukhang hindi naman pala ako isinumbong nitong si Locke na baboy sa paraan ng pakikitungo sa akin ng mama niya.
Mabilis akong tumabi kay Tita Kelly, kahit pa na ang mga platong para sa akin at nasa tabi ni Locke.
Kinuha ko ang mga plato para sa akin at itinapat ko ang mga ito sa harapan ko. Nakita ko ang pagtaas ng kilay sa akin ni Locke dahil sa ginawa ko, na ngayon ay nasa aking harapan pero inikot ko lang ang mga mata ko sa kanya.
“Nakatulog ka ba, hija?”
“Opo. Pasensya na po,” sagot ko sa ginang.
“That’s okay, hija. Pinasundo nga kita kay Locke kaya pala natagalan kayo ay dahil nakatulog. Nahirapan ba siyang gisingan ka?”
Nasamid ako dahil kung bakit hinagod ni Tita Kelly ang aking likod. Mabilis niya ring akong inabutan ng tubig nito.
Lintik na buhay! Unang subo ko pa lang ng pagkain iyon, e!
“H-Hindi naman po, Tita Kelly.” Umubo muli ako pagkatapos kong sumagot.
Hindi ako ginising ng anak ninyo dahil minayak niya ako! Gusto kong isagot ito kay Tita Kelly pero pinigilan ko ang sarili ko at baka mapalayas na nga talaga ako ngayon.
“Hindi ba, sabi ko sa ‘yo mabait ang anak ko?” masayang wika ni Tita Kelly.
Hindi ko naman mapigilan mapangiwi.
Gago siya, Tita. Hindi mabait!
“Sobrang bait nga po, Tita Kelly!” sarkastikong sabi ko.
Nangningning ang mga mata ni Tita Kelly taliwas sa madalim na mga mata ni Locke.
“Sa tingin mo ba ay magkakasundo kayo ng anak ko, hija?” makahulugang nitong tanong.
Tumawa ako. Tawang puno ng panunuya.
Kung alam lang ni Tita Kelly ang nangyari kanina sa amin sa aking kwarto ng anak niya, siguro hindi siya magtatanong sa akin ng ganito.
“Opo naman, Tita.” Peke akong ngumiti sa nasa aking harapan—kay Locke.
“Talaga?!”
“Opo.” Tumingin ako sa ginang. Pinalambot ko ang mga mata ko pagkaharap ko sa kanya. “Ewan lang po sa anak ninyo, Tita, kung gusto ako nitong kasundo.”
Gusto kong malakas na tumawa kaya lang ay pinigilan ko ang sarili ko. Paano ba naman, mabilis na bumaling si Tita Kelly at matigas nitong tinawag ang pangalan ng kanyang anak.
“What?” walang buhay na sagot ni Locke sa kanyang mama.
Abala ito ngayon sa pagkain niya, pero hindi naman niya kinakain ito bagkus ay pinaglalaruan niya. Hindi ko tuloy mapigilan ang mapangiwi dahil sa ginagawa niya.
Palibhasa ay pinanganak na mayaman kaya wala siyang pakialam sa pagkaing nasa harapan niya!
“Ayaw mo bang kasundo si Talitha?”
Bumuntonghininga si Locke, “No.”
“No?!”
“I mean, it’s up to her. Kung paano siya makisama sa akin.” Tumingin sa akin si Locke. “If she’s kind, then I’ll be kind to her, too. But if she’s doing something that I don’t like, sorry to say, papalayasin ko siya sa mansyong ito. Lalo na kung alam kong may plano siyang ikasisira ng pamilya ko.”
Napayuko ako sa aking pagkain dahil hindi ko matagalan ang titig ko kay Locke. Natatakot kasi ako baka isumbong ako nito wala sa oras sa Mommy niya.
“Plano?” naguguluhang tanong ni Tita Kelly. “What are you talking about, anak?
Hindi ko na mapigilan ang sarili kong kagatin ang aking pang-ibabang labi para lang pigilan ang sariling magsalita. Lalo pa nang matagal bago sumagot so Locke sa kanyang mama.
Buwisit talaga ang lalaking ito!
“Never mind me, Mom. Ayoko lang niloloko ako sa sarili kong pamamahay,” sagot ni Locke, na alam kong ako ang pinatamaan niya.
“Ikaw talaga, anak. Ano-ano na lang ang lumalabas sa bibig mo.”
Mabuti na lang ay nag-iba ang usapan ng mag-ina pagakatapos nang huling tanong ni Tita Kelly na siyang pinapasalamatan ko.
Akala ko matatapos akong kumain ng payapa, pero nang naunang matapos kumain si Tita Kelly at naiwan kami ni Locke ay pumasok sa utak ko na walang kapayapaan sa mansyon na ito. Lalo na kung nasa paligid lang ang dragon dito.
“You’re so stubborn, huh,” panimula ni Locke nang mapag-isa kami.
Tumayo ito at nagsimulang maglakad patungo sa akin, pero mabilis din akong tumayo para tumakbo palayo sa kanya.
Ngunit hindi pa ako tuluyang nakakatakbo palayo sa kanya ay hinablot na nito ang braso ko at pabagsak ako nitong pinaupo muli sa aking upuan.
“You didn’t change your clothes. Ginagalit mo talaga ako? Perhaps you want me to punish you again, huh?” Ang malamig nitong tono ay puno ng pagbabanta.
Ang mga huling salitang iyon ni Locke ang paulit-ulit na umaalingawngaw sa aking pandinig habang nakapikit ako at nagtutulog-tulugan. “Hintayin mo akong matapos sa lahat, Talitha. At kapag natapos ko na, wala nang pagdurusa ka pang mararamdaman.” Iyon ang huling sinabi ni Locke bago ko naramdaman ang kaniyang pagtayo. At ramdam ko pa rin ang dampi ng labi niya sa aking noo bago ko narinig ang marahang pagsara ng pinto. Nang masiguro kong wala na siya, dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata. Ang dilim ng silid ay tila sumasakal sa akin. Napahawak ako sa aking tiyan at naramdaman ang mabilis na tibok ng aking puso. Masaya? Mapayapa? Paano kami magiging masaya kung ang pundasyon ng aming pagsasama ay pader ng isang kulungan? Ang mga pangako niya ay tila mga bulaklak na itinanim sa sementeryo—maganda sa paningin, pero amoy kamatayan. Ang kalayaang sinasabi niya ay para lang sa kaniya, dahil para sa akin, ang pananatili sa tabi niya ay habambuhay na pagkakabilanggo. Wala
Tila huminto ang mundo ko sa huling tinuran ni Lucy. Ang kaniyang paa na suot ang mamahaling sapatos ay tila isang dambuhala na nakatapak sa aking pagkatao ngayon.“Ano? Bingi ka ba, Talitha? O gusto mong ako na mismo ang maghatid ng balita kay Locke sa kalagayan mo ngayon?” nakangising tanong niya habang tinitingnan ang kaniyang mga kuko. “Sumosobra ka na, Lucy!” akmang susugod si Ashley pero mabilis kong hinawakan ang kaniyang braso.“Huwag, Ashley…” pabulong kong pigil sa kaniya. Ramdam ko ang panginginig ng sarili kong mga kamay. Tumingin ako kay Lucy. Ang babaeng dati ay itinuring kong kaibigan, ngayon ay isa siya sa mga taong humahawak sa leeg ng aking kinabukasan. Isang maling galaw ko lang, habambuhay kaming magiging bilanggo ng anak ko sa impyernong ito. Dahan-dahan, tila ba bawat pulgada ay may bigat ng isang libong kilo nang ibinaba ko ang aking katawan. Lumuhod ako sa kaniyang harapan. Ramdam ko ang lamig ng sahig sa aking mga tuhod, kasinglamig ng puso ng mga Salvad
Pilit kong pinapakalma ang aking paghinga habang nakatitig sa maliit na plastic na hawak ko. Nararamdaman ko ang malamig na pawis sa aking noo habang hinihintay ang pagbabago sa puting screen nito. Bawat segundo ay tila isang oras na nagpapatindi sa aking kaba.“Sana… sana ay mali ako,” bulong ko sa sarili, kahit na alam ng katawan ko ang totoo.Dahan-dahang lumitaw ang unang guhit. Kasunod nito, ang pangalawa. Malinaw. Mapula. Isang hatol na habambuhay akong nakatali sa dugo ng mga Salvador. Napasandal ako sa pader ng banyo, pilit na pinipigilan ang hikbing gustong kumawala sa aking lalamunan. Ang bawat pintig ng puso ko ay tila babala na mas lalong hihigpit ang hawla sa oras na malaman ni Locke ang tungkol dito.Isang katok ang nagmula sa labas dahilan kung bakit mabilis akong tumayo nang tuwid at inayos ang sariling ekspresyon. Mabilis ko ring itago ang pregnancy test na hawak ko na may dalawang linya sa takot na nasa labas na si Locke.“Talitha, buksan mo,” boses ni Ashley.Mabili
Nagising ako kinabukasan na wala na sa tabi ko si Locke. Ang pinagsaluhan naming init kagabi ang siyang tanging naalala ko at kahit anong isip ko sa huling tinuran niya ay wala akong maalala. Ang alam ko lang ay hinalikan ako nito sa noo bago ako tuluyang nilamon ng dilim.Dahan-dahan akong bumangon at naramdamanko ang kirot sa aking katawan—isang paalala ng bawat haplos at bayo ni Locke. Tiningnan ko ang bakanteng espasyo sa kama. Maayos na ang bahagi ng higaan niya, tanda na kanina pa ito umalis. Hindi ko alam kung totoo ang sinabi niyang mananatili na ito sa tabi ko, dahil ngayon… nagising akong wala siya.Nakaramdam ako ng lungkot dahil pakiramdam ko ay pinaasa na naman niya ako sa mga salita niya, pero sa gitna ng lungkot na nararamdaman ko, nagpapasalamat ako kung sakali mang umalis nga ito.Sabagay, ano pa ba nga ba ang aasahan ko mula kay Locke?Lagi naman walang katotohanan ang bawat sinasabi niya. Wala naman siyang sinabi na napanindigan na niya. Ang bawat pangako niya ay til
Hindi ko halos tingnan si Locke habang kumakain ako. Hindi ko alam kung paano kami mag-uusap ni Ashley kung parati na si Locke sa tabi ko. Gusto kong umalis ito, pero batid kong makakahalata siya kapag pinilit kong paalisin siya. Nagtungo ako sa banyo matapos kumain upang maglinis na ng katawan. Nang matapos ako at lumabas ako, nakita ko agad si Locke na tahimik na nakahiga sa kama. Nakapikit ang mga mata nito nang lapitan ko siya. Bumuntonghininga ako. Mukhang hindi ako agad na dadatnan ng tulog nito dahil na rin kakagising ko lang. Kaya naman nagtungo ako sa balcony at umupo sa bakal na upuan na naroon. Tanaw ang maliwanag na buwan at puno ng bituin na langit, pinapatuyo ang aking buhok gamit ang puting tuwalya, niisip ko kung ano ang maaaring maging buhay ko kapag nakalaya na ako kay Locke. Kung ano ba ang kinabukasan na naghihintay sa amin ng anak ko sa labas ng walang buhay na kwartong ito. Ang bawat kisap ng mga bituin na tinatanaw ko ngayon ay tila mga pangarap na pilit k
Hindi ako nakapagsalita agad. Ang kaniyang mga salita ay tila isang liwanag na nagbibigay ng pag-asa sa madilim kong buhay—isang pag-asa sa gitna ng kadiliman. Sa unang pagkakataon magmula nang pumasok siya sa walang buhay na kwartong ito, hindi poot ang nakikita ko sa kaniyang mga mata ngayon, kundi awa at ang kagustuhan nitong itakas ako.“Bakit, Ashley?” halos pabulong kong tanong. Lito pa rin sa kinikilos niya. “Bakit mo ito gagawin para sa akin? Akala ko ba galit ka?”Huminga siya nang malalim at mas lalong hinigpitan ang hawak niya sa aking braso. Ramdam ko ang init ng kaniyang palad, tila ba ipinapasa niya sa akin ang kaniyang lakas.“Dahil sapat na ang nakita ko kanina, Talitha. Dahil na rin ayokong maging bilanggo ang batang nasa sinapupunan mo rito sa walang buhay na mansyon na ito,” mahinahon nitong sagot.“Hindi ka ba natatakot? Hindi ka ba natatakot na baka iwan ko kayong muli? Hindi ka ba natatakot na baka ginagamit ko lang kayo dahil gusto kong makalabas dito?”Binitawa
“Anong testing your patience? Kumakain lang kami,” sagot ko. Hindi nawala ang ngisi sa aking labi.Naging mas madilim ang mukha ni Locke dahil sa sagot ko. Kung nakakamamatay lang ang mariin niyang tingin, malamang ay kanina pa ako nakahandusay. Ramdam ko ang kuryente ng galit na nagmumula sa kaniy
Mabuti na lang at dinalhan ako ng pagkain ni Bryan kanina. Kaya kahit hindi ako maghapunan ay ayos lang. Mag-aalas-sais na rin at bibilisan ko na lang ang paglilinis para makapagpahinga na ako.Iyon ang akala ko…Akala ko ay mabilis lang ako matatapos, pero halos manlumo ako dahil sa unang beses ko
Ang galit at pait ay mabilis na gumapang sa aking sistema pagkatalikod ko kay Locke, pero walang luha na lumandas sa aking pisngi o bakas ng paghihina. Dahil ang mga salitang kasingtalas ng patalim na lumabas sa bibig ni Locke ay gagawin kong sandata upang mas lalo pang tumaas ang pader na minsan n
Hindi ako dinalaw ng antok kagabi. Paulit-ulit na naglalaro sa isipan ko ang huling titig ni Locke—ang malamig at mapanghamong tingin na tila ba binabasa ang bawat hibla ng aking plano. Akala ko ay sapat na ang mga banta ko para payapain ang galit sa dibdib ko, ngunit ngayong umaga, tila ako ang bi







