LOGINMabilis kong tinabing ang mga kamay niya sa dibdib ko. Pilit akong kumakawala sa pagkakasandal ko sa pader pero malakas ang mga kamay niyang pinigilan ako.
“Huwag mo akong hawakan!” sigaw ko sa kaniya.
“Then explain to me why you’re not wearing a fucking bra?”
“May suot akong nipple bra!”
Naka shoulder dress kasi ako kaya naman nagpasya akong nipple bra na lang ang isuot ko. Hindi ko naman kasi alam na ganito ang migiging reaction ng isang ito.
Hindi ko rin naman alam kung bakit napunta dito ang usapan namin. At hindi ko rin alam bakit ito nandito sa aking kwarto.
“What is a nipple bra?!” naguguluhang tanong nito.
“Edi bra!” galit kong sagot. “Pakawalan mo nga ako!”
Muli kong sinubukan kumawala sa nakaharang niyang mga kamay sa magkabilang gilid ko, pero tulad kanina, hindi ako nagtagumapay.
“Change your clothes and wear a bra.”
“Ano?!”
“Magsuot ka nang ibang damit at bra bago kita pakawalan!”
We’re not even close, pero kung umasta ang isang ito tila magkasintahan kaming nag-away lang!
“Ayoko!” matigas kong sagot.
“Then I’ll rip it.”
Bago pa ako umalma ay napunit na nito ang damit ko. Mabilis naman dumapo ang mga kamay ko sa maselan kong parte.
Sumipol si Locke bago ito ngumisi sa akin. Pinakatitigan din niya ang kabuuan ko na siyang nagpabuhay ng aking galit.
Ang walang hiyang ito! Napakamanyak!
“Manyak!” sigaw ko.
Tumawa lang ito na sing lamig ng yelo. Ang kaniyang mga mata ay madilim akong tinignan. At sa pangalawang pagkakataon, kahit na ngayong araw pa lamang kami nagkita ay muli akong kinabahan sa paraan ng paninitig nito sa akin.
“Kung manyak ako, sana umuungol kana sa kama ngayon sa sarap,” maduming wika niya.
“I hate you!” Lahat ng pamilya ninyo!
Mas lalong dumilim ang mga mata nito sa akin.
“I don’t even like you. So, likewise, I hate you too.”
Napakamayang ng isang ito. Pagkatapos akong guluhin dito sa aking kwarto ay papaulanin naman ako nito ng kaniyang mga masasakit na salita.
“Hindi ko alam kung anong plano mo rito. But I’m warning you, lagi may mga matang nakamasid sa’yo. Kaya maling kilos mo lang rito, parusa ang aabutin mo.”
“Parusahin mo kasi ako! Wala akong pakialam! Gagawin ko pa rin ang binabalak ko!” Hindi ko na napigilan ang ibunyang ang totoong pakay ko rito dahil sa sobrang inis.
Nakita ang galit sa mga mata nito pero linakasan ko ang loob ko para hindi ako masindak sa galit na nakikita ko ngayon sa mga mata niya.
At isa pa, kung magpapasindak ako sa kaniya, lagi niyang gagawin ito sa akin. Kung hindi ako lalaban sa kaniya ay hindi ko magagawa ang plano ko rito.
“What did you say?!” Tila kulog ang boses nito dahil sa galit.
Ngumisi ako sa kaniya. Inalis ko ang mga kamay kong nakatakip sa aking masaleseng parte at tinignan siya ng taas noo. Mabilis naman niyang ibaling ang mga mata sa ibaba ko at sa dibdib bago ako nito tinignan muli sa mga mata.
Maglaway ka sa katawan kong manyak ka!
Aakitin kita at ang iyong ama hanggang sa mabaliw kayo sa akin at masira ang iyong pamilya!
“Ang sabi ko parusahan mo kasi ako,” malambing kong wika. Ang aking ngisi sa aking labi ay hindi na nawala.
“Ginagamit mo ba ako, babae?!”
Tumawa ako. Tawang nangungutya.
“Hanggang salita ka lang, alam ko. Kaya gagawin ko ang gusto ko sa mansyong ito. At wala akong pakialam kung humarang ka sa plano ko,” matigas kong wika.
Tila napigtas ko ang pasensya nito. At mukhang nagkamali akong hanggang salita lang siya dahil ngayon ay nakatalikod na ako sa kaniya. Ang dalawang kamay ko ay hawak-hawak niya at nakalagay ang mga ito sa ibabaw ng ulo ko.
Isang malakas na palo ang naramdaman ko sa aking pwet mula sa kaniya kaya napatalon.
“Let me give you your first punishment then,” ani nito bago ko narinig ang pagpunit ng aking panty.
Napasinghap ako dahil sa sunod-sunod na pagpalo nito sa aking pwet. Unti-unti na ring namuo ang mga luha sa gilid ng aking mga mata dahil masakit ang pagkakapalo nito sa akin.
Matapos ako nitong paluin ay hinawakan nito ang pagkababae na siyang dahilan kung bakit bumalik ang kabang nararamdaman ko kanina.
“Give me your first cum on my hand,” bulong nito sa tenga ko.
Sa isang iglap lang ay naipasok nito ang dalawang daliri niya. Masakit iyon dahil sa unang pagkakataon ay may pumasok na mga daliri sa pagkababae ko.
“Moan for me,” wika niya pero hindi ko sinunod.
Kinagat ko ang pang-ibabang labi ko dahil sa sakit nang magsimulang lumabas pasok ang mga daliri niya sa akin.
Ayokong ring umungol dahil ikakasaya niya iyon kaya mariin kong pinaglapat ang mga labi ko.
“Stubborn girl.”
Ang sakit na nararamdaman ko ay unti-unting napalitan ng sarap nang mas binilisan nito ang paglabas pasok niya sa pagkababae ko. At dahil ayokong umungol ay napapikit na lang ako.
Mariin kong kinuyom ang mga kamay kong hawak-hawak pa rin niya at pinipigalan ko pa rin umungol sa sarap na dulot ng kaniyang mga daliri sa paglabas pasok nito sa akin.
Labas. Pasok. Labas. Pasok.
Pabilis ng pabilis na nagpapakawala sa aking ulirat. At kahit gusto kong umungol ay hindi ko ito pinayagan kumawala sa aking mga labi.
“Alam kong nasasarapan ka kaya umungol ka,” muling utos nito pero hindi ko sinunod.
Mas doble ang paggalawa ng daliri niya na nagpamulat sa aking mga mata. Tumirik ito sa sarap.
Sa unang pagkakataon na nararamdaman ko ito, hindi ko alam na ganito pala talaga ito kasarap kaya nababaliw ang iba sa p********k.
Para nasa alapaap ako. Nakawawala ng wisyo. At ayaw ng matapos ang sarap na natatamo.
Hininingal na ako sa ginagawa niya sa sarap pero pinipilit ko pa rin ang hindi umungol.
Nang may mararamdaman na akong labas ay biglang itinigil ni Locke ang ginagawa niya at binitawan niya ako. Napasubsob ako sa pader, mabuti na lang ay naituko ko ang mga kamay ko kahit na nanghihina ang buong katawan ko.
“If you don’t moan for me, then I won’t let you cum or feel satisfied,” puno nang nang-aasar ang tono nito.
Bumaling ako sa kaniya at tinignan siya ng masama.
Ang walang hiyang Salvador na ito!
“Do your plan. Nandito lang ako para parusahan ka.”
“I hate you!” tanging sagot ko dito dahil sa pagkayamot.
Tumawa lang ang gago na siyang lalong nagpainit ng aking ulo.
“Bumaba ka na at kakain na tayo. And wear a decent dress, with a proper bra!” ani nito bago siya tuluyang lumabas sa kwarto ko.
Ang simoy ng hangin dito sa Sta. Ana ay nananatiling pamilyar—malamig, may bango ng dagat, at puno ng mga alaalang naging saksi sa aking pagtatago kay Locke.Matapos ang magandang kasal nina Ashley at Bryan, at ang sorpresang singsing na ibinigay sa akin ni Locke, nagpasya kaming bumalik muna rito sa Sta. Ana.Mag-iisang buwan na kami rito. Madalas na ngang tumawag sa amin si Mama Kelly. Pinapauwi na kami nito sa mansyon dahil miss na raw niya ang apo niya, pero ang tanging sagot lang ni Locke ay dito na kami titira.Hindi ko alam kung totoo ang sagot niya kay Mama Kelly, pero kung ako ang tatanungin niya ay mas gusto ko ngang tumira rito sa Sta. Ana. Dahil payapa, malayo sa gulo, at tila ang lugar na ito ay nagsasabi ng bagong simula. Dito, kung saan malaya kaming magsimula muli.Magkahawak-kamay kaming naglakad ni Locke patungo sa altar ng maliit at tahimik na simbahan ng Sta. Ana. Sa aming gitna ay si Theo na patingin-tingin sa mga magagandang imahe sa paligid.Tumingin ako sa krus
Mabilis na nagdaan ang mga araw. At sa mga araw na iyon ay wala akong ginawa kundi magpagaling para makapunta sa kasal nina Bryan at Ashley. Hindi naman ako nabigo dahil sa loob ng isang linggo, maayos na ang kalagayan ko, maging ang sugat ko sa tiyan ay humihilom na rin. Sa tingin ko, dahil din sa tulong ni Locke kaya mabilis akong gumaling.“Yahay! Uuwi na tayo!” masayang wika ni Theo habang nagtatalon sa kama ko.Kaming tatlo nina Locke at Theo ang nasa silid ko. Abala kami ni Locke sa pag-aayos ng gamit ko, samantalang si Theo ay abala sa paglalaro sa ibabaw ng kama ko. Ngayon ang labas ko sa hospital at hindi na kami sinundo nina Ashley at Bryan dahil abala na ang mga ito sa paghahanda ng kanilang kasal. Samantala, ang mga mokong—mga kaibigan ni Locke—ay abala rin silang lahat ngayon.Ayos lang naman sa akin na walang sumunod sa amin dahil kayang-kaya naman kaming ingatan ni Locke. Ang lakas-lakas kaya ni Locke.Mahina akong napahigikhik dahil sa naisip ko na naging dahilan kun
Lumipas ang mga linggo at unt-unting ibinalik ng tadhana ang lakas sa aking katawan. Ang mahabang panahong iginugol ko sa higaan ng ospital ay napalitan ng mga dahan-dahang hakbang, kung saan ang bawat pag-usad ko ay laging may nakaalalay na kamay—ang mga kamay ni Locke na kailanman ay hindi bumitaw.“Dahan-dahan, Darling,” pabulong at puno ng pag-iingat na wika ni Locke habang nakabaon ang kaniyang bisig sa aking baywang, sinasalo ang bigat ko habang naglalakad kami sa hardin ng ospital.Ngumiti ako at sumandal sa kaniyang dibdib, nilalanghap ang pamilyar niyang amoy na matagal kong ipinagkait sa aking sarili. “Malakas na ako, Locke. Kaya ko na.”“No. Hinayaan kitang mawala noon, Talitha. Ngayong gising ka na, hinding-hindi ko na hahayaang mahirapan ka kahit sa isang hakbang,” mariin ngunit may lambing niyang sagot bago ko naramdaman ang isang halik sa tuktok ng aking ulo.Sa di-kalayuan, nakita namin si Theo na tumatakbo patungo sa amin, may hawak na maliit na guhit para sa akin. Sa
Ang diretsong tunog ng monitor ay tila isang matalim na palaso na sumasaksak sa aking pandinig. Kasabay niyon, naramdaman ko ang marahas na paghila ng isang madilim at malamig na kamay mula sa ilalim ng aking kinatitirikan.Hindi… hindi ako pwedeng bumalik sa dilim!“Darling! No, fûck, no! Talitha, stay with me!” ang boses ni Locke ay hindi na lang basag—ito ay tuluyan nang naging isang ungal ng leon na nasugatan at nawawalan ng pag-asa. Ramdam ko ang panginginig ng kaniyang buong pagkatao sa bawat salitang kaniyang binitawan.Nararamdaman ko ang kaniyang mga palad na yumakap sa aking mukha, ang kaniyang mainit at basang mga luha na mabilis na pumapatak sa aking mga pisngi.“Doc! Pasok, bilis! Bumababa ang vitals niya!” sigaw ni Bryan mula sa kung saan.Sa isang saglit, ang tahimik na silid ay napuno ng mabibilis na yabag ng mga paa, kalubog ng mga gulong ng kung anong makina, at ang mga boses ng mga nars.“Prepare the defibrillator! Charge to two hundred! Clear!”Isang matinding tady
Muling bumalik ang aking diwa sa gitna ng malamig at tahimik na silid. Hindi ko pa rin maimulat ang aking mga mata, at tila nakakulong pa rin ako sa mundong ako lang ang tao, ngunit malinaw kong naririnig ang tunog ng heart monitor at ang mahinang ugong ng aircon sa aking paligid. Ang bawat mekanikal na tunog ay tila nagpapaalala sa akin na may manipis na linyang nagdurugtong sa akin sa lupa. At sa pagkakataong ito, hindi ang hikbi ni Locke ang narinig ko. May ibang tao sa loob ng silid, at ang kanilang mga boses ay mababa, seryoso, at puno ng panganib. “Kumusta ang lagay sa labas, Lucian?” mababa at pabulong na tanong ni Locke, ngunit lamig ang nananalaytay sa kaniyang tinig. “Malinis na, Locke,” sagot ni Lucian. “Ang mga tauhan nina Sofia at Lucy na natira sa gusali ay tuluyan nang naubos nina Carter at Bryan. Walang nakaligtas kahit isa. Siniguro rin namin na walang kahit anong bakas na maiiwan na pwedeng iugnay sa pamilya ng bawat isa sa atin.” Naubos? Wala kahit isa? Bi
Puti. Isang malawak at walang katapusang kaputian ang nakapaligid sa akin.Wala akong maramdamang sakit. Ang matinding hapdi sa aking tiyan kanina at ang lasa ng dugo sa aking bibig ay biglang napalitan ng isang kakaibang pakiramdam—magaan, payapa, ngunit nakalulunod sa lungkot. Subalit sa kabila ng kapayapaang ito, may kung anong mabigat na emosyon ang humihila sa akin pabalik. Isang hindi matapos-tapos na ugnayan na pilit kumakapit sa aking nag-aagaw-buhay na hininga.Gusto kong maglakad pasulong sa kawalan, pero tila may mga pamilyar na boses na unti-unting umaabot sa kaisipan ko.“Clear! Oxygen, i-charge sa dalawangdaan! Isang beses pa, bilis!”“Doc, bumababa ang vital signs niya! Mabilis siyang nawawalan ng dugo!”Mabibilis na yabag ng mga paa. Tunog ng mga nag-uumpugang bakal. At ang nakatutulig na tunog ng isang makina na patuloy sa pagtubog ng diretso. Isang mahaba at nakatatakot na tunog.Bbeeeeep…Sino iyon? Nasaan ako? Kasunod niyon, isang hikbi ang narinig ko. Isang napak
Naiintindihan ko na.Naiintindihan kong sinama lang ako ni Locke para ipakita niya kay Sofia na nakalimot na siya.Gusto niyang ipakita kay Sofia na kaya niya itong palitan. Nakaya niyang makahanap agad ng iba kahit iwanan siya ni Sofia.Gusto ko tuloy matawa habang pinagmamasdan ko sila.Tila nasa
Walang katapusan na pagbabanta na lang ang naririnig ko sa bibig ni Locke at walang katapusan na pagbabababoy na lang ang nasa isip nito.Hindi ko alam ang sinasabi nitong anniversary. Sa pagkakaalala ko ay walang binanggit kanina si Darien tungkol sa pag imbinta nito sa kanya. Lalong lalo na naisa
Palipat lipat ang tingin ni Tita Kelly sa pintuan at sa amin ni Locke. Parang hindi nito alam ang gagawin. Ang pagkalito ay halata sa kanya. Kita ko rin sa mga mata niya ang kagustuhan niyang lumabas at magtanong sa amin.“Uhm…” Tumikhim si Tita Kelly.Kinurot ko naman sa tagiliran si Locke dahilan
Hindi ko alam kung bakit masama ang tingin sa akin ni Locke. E, totoo namang masama ang ugali nito.Umirap ako rito nang magkasalubong ang mga mata naming dalawa.Paniguradong ayaw lang nitong mapahiya siya sa mga kaibigan niya. Siguro hindi alam ng mga ito kung gaano kasama ang ugali ng kaibigan n







