Chapter 3

Sinubukan kong hanapin muna si Ellie sa labas at baka makasalubong ko pa siya bago ko simulan ang trabaho ko, pero hindi ko na talaga siya makita. Kaya sumakay na lang ako sa elevator na nakita ko at agad na dumeretso sa pinakamataas na floor.

Halos hindi na ako mapakali sa kinatatayuan ko habang tumataas ang elevator, dala ang kaba na nararamdaman ko.

Ramdam ko rin ang pagnginig ng kamay ko sa takot at sa pag-iisip ng kung ano-ano.

Halos mapigil ko na ang paghinga ko, lalo na nung huminto ang elevator at kusang bumukas ang p***o.

Napatitig ako sa labas.

"Kaya ko ba talaga ’to?" mahina kong sabi.

Halos hindi ko na magawang igalaw pa at mailabas ang mga paa ko sa elevator sa takot, pero kapag naiisip ko yung perang matatanggap ko, pinilit kong pikit-mata na lang sa maaaring sapitin ko at lumabas na.

Napatingin ako sa paligid at napansin ang kakaiba sa floor na ito kumpara sa mga naunang floor. Paglabas mo sa elevator, hallway agad ang bubungad sa’yo, at sa magkabilang gilid ay magkakasunod ang iba't ibang p***o ng mga room.

Sobrang tahimik dito, nakakamangha na halos hindi marinig dito ang ingay ng tugtog sa ibaba. 

Wala rin akong nakitang ibang tao sa paligid at puro mga p***o lang ng kwarto ang nakikita sa floor na ito.

Mukhang nag-umpisa na ang mga kasamahan ko sa trabaho nila, dahil tanging ako na lang ang nasa labas.

Kinakabahang kinagat ko ang ibabang labi ko at tinignan ang mga pintong nakahilera. 

Kahit natatakot man, nagsimula na akong maglakad para humanap ng kwartong papasukin ko.

Maraming kwarto ang nandito, pero malalaman mo naman kung aling kwarto ang may tao na sa loob o kung alin ang hindi pa occupied.

Base sa paliwanag ni Ellie sa akin kanina, maraming mga VIP ang nagta-try sa floor na ito, pero hindi lahat sila ay nakakaranas ng mga works na ginagawa namin sa kanila.

Bale, first come, first serve ang spot sa bawat kwarto, at malaki ang bayad para maranasan ang trabahong ginagawa namin sa kanila.

Sakto lang ang bilang namin ng mga girls sa dami ng kwarto dito, kaya imposibleng may mawawalan ng trabaho sa isang araw sa amin. Talagang kami na lang ang pipili kung anong kwarto ang gusto naming pasukin.

Napabuntong-hininga ako nang makita na halos lahat ng kwarto sa mga naunang p***o na nilakadan ko ay may nakalagay na occupied, kaya ibig sabihin, bawal ko ng pasukin pa ito.

Pero nung mapunta ako sa pinaka dulo ng hallway, napatingin ako sa mga kwartong nasa kanan at kaliwa ko at napansin kong wala itong nakalagay na sign ng occupied.

Kung ganun, mamimili ako sa dalawang ito kung alin ang pipiliin ko.

Napalunok ako at tinignan ang Room 69 sa kanan ko at Room 70 sa kaliwa.

Ano ang pipiliin ko sa dalawang ito?

"Room 70 ang piliin mo."

Napatigil ako sa pag-iisip at agad na napatingin sa likuran ko. Nakita ko naman agad yung babaeng katabi ko kanina.

Tinignan niya ako mula ulo hanggang paa, saka umirap sa akin.

"Piliin mo ang Room 70, dahil ang madalas na nagr-room diyan ay yung lalakeng nasa 26 years old pa lang. Binata, gentle, at mabait na paniguradong gustong maging master ng isang katulad mo."

Napatingin ako sa kaliwang kwartong sinasabi niya at napatitig doon.

Hindi namin alam kung sino ang nasa loob ng bawat room, dahil palaging iba't ibang mayayamang tao ang sumusubok sa floor na ito.

Pwedeng matanda na ang nasa loob, o pwedeng bata pa.

Pero totoo naman kaya ang sinasabi niya?

Pero bakit naman niya pinapapili sa akin ang room na ito kung mabait naman pala ang nagr-room dito?

Hindi ba mas maganda pang pasukin mo ang room na alam mong mabait ang nasa loob, kaysa mapunta pa sa iba?

Tinignan ko siya para siguraduhing nagsasabi ba siya ng totoo, pero pinagtaasan lang niya ako ng kilay at napameywang.

"Ang tagal mo naman! Dalian mong pumili at pumasok ka na sa loob, dahil paniguradong kanina pa sila naghihintay sa atin," irita niyang sabi, kaya napalunok ako.

"S-sigurado ka bang iyong lalakeng iyon ang nandito?" kinakabahan kong tanong sa kanya, pero inis lang siyang napakamot sa ulo.

"Oo nga kako!" Sinamaan niya ako ng tingin. "Kanina pa ako naiinis sayo ah! Kung ayaw mong piliin ’yan, tumabi ka na lang at ako ang papasok!"

Lalapitan na sana siya, pero kumilos na ako.

Napalunok muna ako at agad na hinawakan ang doorknob ng room na naisip kong pasukin.

Bahala na.

Ang hirap magtiwala sa kanya dahil parang may galit ata siya sa akin.

Hindi ko alam kung ipinapahamak lang ba niya ako ngayon, kaya mas maganda na makasiguro ako.

Saka, paano niya nalamang nasa 26 years old pa lang ang lalakeng nandun kung bawal nga naming malaman ang personal info nila?

Binuksan ko ang p***o ng Room 69 na naisip kong pasukin at pumasok doon.

Natigilan naman siya sa ginawa ko at hindi makapaniwalang tinignan ako.

"Ay, bobo," iyon ang huli kong narinig mula sa kanya bago ko tuluyang sinara ang p***o pagkapasok ko.

Huminga ako nang malalim bago dahan-dahang humarap para tingnan ang loob.

Pero kinilabutan ako at nagtaasan ang mga balahibo ko nang makita ang pulang ilaw na bumabalot sa buong kwarto, pati ang iba’t ibang gamit na nakasabit sa dingding. 

Hindi ko alam kung ano ang tawag sa karamihan ng mga iyon dahil ang pamilyar lang sa akin ay handcuffs, whips, at blindfold, at kung anu-ano pang bagay na hindi ako pamilyar.

"A-anong… anong klaseng kwarto ’to?" nahihintakutan kong bulong.

Simple lang ang ayos ng kwarto. May kama sa gitna, CR sa gilid, at maliit na sala sa kabilang banda.

Pero kusang huminto ang tingin ko sa isang lalakeng nakaupo sa sofa.

Napaawang ang bibig ko nang makita ang napakagwapo niyang mukha. Nakapikit siya, nakasandal ang magkabilang braso sa taas ng sofa, at payapang nakaupo roon. 

Hindi ko alam kung natutulog ba siya o basta nakapikit lang dahil nakasarado ang mata niya.

"Natutulog ba siya?"

Hindi ko rin alam kung ano ang dapat kong gawin ngayon.

Kung natutulog siya, baka mas maganda na iyon para sa akin.

Ibig sabihin, hindi niya ako magagawang hawakan.

Pwede naman sigurong mag-stay lang ako dito nang matagal para mas mataas-taas din ang perang makukuha ko.

Huminga muli ako nang malalim at muling inilibot ang tingin sa paligid.

Ganito din kaya ang itsura ng ibang kwarto?

Nakakatakot ang ganitong room, lalo na ang kulay pulang ilaw. At higit sa lahat, nakakakilabot ang mga bagay na nakadikit sa pader na hindi ko alam kung para saan ginagamit.

Para saan ba kasi ang mga iyon?

Saan kaya ginagamit ang mga ’yon?

Muli kong ibinalik ang tingin sa lalaking nakaupo sa sofa at tila tumigil ang hininga ko nang magkasalubong ang tingin namin. 

Gising na siya. 

Nakadilat na ang mga mata niya at deretso iyon nakatingin sa akin.

Habang nakikipagtitigan ako sa kanya, unti-unti akong nanginig sa takot na hindi ko maipaliwanag kung bakit.

Yung aura niya.

Kung gaano siya kapayapa kanina habang nakapikit, kabaligtaran naman ngayon ngayong nakadilat na siya.

Parang hinihigop niya ang lahat ng lakas ko sa paraan ng pagtitig niya sa akin. Yung tingin niyang parang lalamunin niya ako ng buo.

At sobrang nakakatakot iyon.

Ilang minuto na siyang nakatitig sa akin, na siyang ikinailang ko lalo nang pasadahan niya ng tingin ang katawan ko.

Ang tagal niyang tiningnan ang katawan ko, para bang minememorize niya ang bawat kurba at hugis sa tingin lang bago muling tumingin sa mga mata ko.

Napalunok ako sa kaba habang nakatitig lang sa akin ang malamig at walang emosyon niyang mga mata.

Bakit… bakit ganyan siya makatingin sa akin?

Sobrang nakakatakot ang tingin niya, lalo na ang presensya niya na kahit wala siyang ginagawa, para kang mapapaluhod sa panghihina.

Ngayon lang ako nakatagpo ng ganitong klaseng tao.

Para bang kayang-kaya niyang pasunudin ka sa lahat ng gusto niya, kahit ayaw mo.

Isang tingin lang sa kanya, malalaman mo na agad na napaka-delikadong tao niya.

May something sa kanya na gusto mo na lang magtago at iwasan siya, para malayuan mo ang isang tulad niya.

Sa totoo lang, kanina pa ko gustong iiwas ang tingin sa mga mata niya dahil sa sobrang takot na nararamdaman ko, pero hindi ko magawa. 

Parang yung tingin niya kasi sa akin ay inuutusan ako na manatili lang na tumitig sa kanya.

Ngayon lang ako sobrang natakot sa isang tao, at sa kanya pa na wala pang ginagawa sa akin.

Hindi ko mabasa ang iniisip niya habang nakatingin siya sa akin, pero nakikita ko sa mga mata niya ang emosyon na sobra kong kinikilabutan.

"Are you just standing there?"

Mas lalong dumagundong ang takot sa katawan ko nang marinig ko ang malalim at malamig niyang boses.

Hindi ako sumagot at naikuyom ko na lang ang mga kamay ko.

Tumagilid ng kaunti ang ulo niya nang mapansin niyang nanatili pa rin akong nakatayo sa p***o, takot na takot at nakatingin sa kanya.

Umangat ang gilid ng kanyang mga labi, at narinig ko ang mahinang tawa niya na tila ba natutuwa siya sa akin.

"Come here."

Hindi iyon paanyaya. Utos iyon na kailangan kong sundin.

Pero ayoko…

Ayokong lumapit sa kanya.

Pakiramdam ko, kapag lumapit ako, may gagawin siyang masama sa akin.

"You want money, right?"

Natigilan ako sa tanong niya.

Oo nga pala.

Para nga pala iyon ang dahilan kung bakit nandito ako ngayon.

Napalunok ako muli, at kahit nanginginig na ang mga binti ko sa takot, dahan-dahan akong naglakad papalapit sa kanya.

Ngumisi siya muli nang makita ang paglalakad ko papalapit, at napahawak siya sa labi niya habang matiim akong tinitigan.

Sobrang ilang na ilang ako habang naglalakad, at pakiramdam ko ay hindi ako makalakad ng maayos sa titig niya, lalo na dahil sa mga heels na suot ko.

Huminto ako sa harap niya at umiwas ng tingin, lalo na nung pasadahan niya uli ng tingin ang katawan ko.

Muling nanaig ang katahimikan sa pagitan naming dalawa. Nanatili lang siyang nakatitig sa akin habang ako pinaglalaruan ko lang ang mga daliri ko at nakayuko.

Hindi ko kayang salubungin ang tingin niya dahil sa tindi at init ng mga mata niyang nakatingin sa akin.

Napapaisip tuloy ako kung may suot nga ba akong maskara sa mukha, dahil pakiramdam ko ay nakikita niya mismo ngayon ang itsura ko sa likod ng maskara, sa paraan ng titig niya sa akin.

"So, what type of pleasure are you giving me now?"

Sa tanong niya, napatingin ako sa mga mata niya at agad kong pinagsisihan din iyon nang makita ang nakakatakot niyang titig.

Lalong nagdilim ang mga mata niya nung hindi na ako nagsalita muli.

"You know what, I really don't like someone who's not answering me..." malamig niyang sabi, kaya bahagya akong nataranta.

Bawal ko siyang galitin dahil baka paalisin na niya ako sa kwartong ito at mawala ang perang matatanggap ko.

Kailangan may gawin ako.

Kinakabahang napalunok ako muli. "A-anong… ano ba g-g-gusto mo?"

Napangisi siya nang marinig ang nauutal kong boses.

"Why are you stuttering? Are you that afraid of me?"

Agad akong umiling kahit na kanina pa ako takot na takot sa kanya.

Bawal kong sabihin na natatakot ako.

Nakita ko ang paglabas ng amusement sa mukha niya, saka siya mahina pang tumawa.

"Really? Then if you're not afraid of me, why are you just standing there like a statue? You should sit on my lap."

"Ha?"

Nagulat ako sa sinabi niya at agad na napatingin sa hita niya.

Uupo ako… diyan?

"Yeah. Standing for too long is not good for your legs."

Hindi ako kumilos. Nakatitig lang ako sa hita niya habang iniisip kung dapat ko ba talagang gawin iyon.

Bakit kailangan ko pang umupo sa hita niya?

Hindi ba pwedeng dito na lang ako?

"I'm your master for today, right? You know you should follow me if you want money," malamig niyang sabi nang mapansin ang pagdadalawang‑isip ko.

Oo nga pala, nakalagay sa rules na dapat sundin namin ang master namin.

Pero…

Ayoko man, wala akong nagawa kundi dahan-dahang umupo patagilid sa hita niya at napayuko.

Nakaka-ilang.

Sobrang nakakailang.

Ngumisi siya, at agad niyang pumulupot ang kamay niya sa aking bewang, na ikinagulat ko nang husto.

Mas lalo ko pang ikinagulat at nagtaasan ata ang balahibo ko sa katawan nung nilapit nito ang mukha sa leeg ko at dinikit ang ilong niya at inamoy ako doon.

Sinubukan kong tumayo para makalayo sa kanya, pero dahil mahigpit ang pagkakahawak niya sa bewang ko, hindi ko magawa iyon.

Wala akong nagawa kundi ikuyom na lang ang kamao ko at hintayin ang susunod niyang gagawin.

Tila hindi ito nakuntento sa ginagawa niya at inalis pa niya ang ilang hibla ng buhok ko na nakaharang doon at inamoy ang bandang tenga ko.

"Are you new here? I think this is the first time I've seen you here."

Agad akong tumango.

Mas lalo akong natigilan nung maramdaman ko ang basa nitong labi na pinapatakan ng halik ang balikat ko.

Napakagat na lang ako sa labi at pinipilit kontrolin ang sarili ko.

Para sa pera, Clara.

Para sa pera…

"What's your name?"

"L-Lara," nanginginig kong sagot.

Bawal naming ibigay ang totoong pangalan namin sa kanila, kaya lahat kami ay gumagamit ng ibang pangalan.

Sa akin, simpleng pagbabago lang ang ginawa ko. Tinanggal ko lang ang unang letra ng totoong pangalan ko kaya naging Lara siya.

Nanlaki ang mga mata ko nang hindi ko namalayan na gumalaw ang isa niyang kamay at tinanggal ang pagkakatali ng maskara sa likod ng ul

o ko, kaya tuluyang nahulog ito at nakita niya ang buong mukha ko.

Napasinghap ako at nanlalaki ang mga mata ko habang nakatitig siya sa mukha ko.

H-hindi…

Hindi puwede 'to.

Ngumisi siya sa akin habang diretso ang titig sa mata ko.

"What a beautiful name for your beautiful face, Lara."