LOGINThe soft glow of the sunset spilled across the private villa, tinting the curtains gold as Aurelia stepped out onto the veranda. She wore a loose white dress, her hair swaying with the gentle seaside breeze. From below, she heard laughter—light, pure, unmistakably theirs.Xavier was carrying Anchali on his shoulders, both of them laughing as the little girl pointed at the waves crashing onto the shore.“Papa! Mas mabilis pa!” sigaw ni Anchali, sabay tawa nang mahulog halos ang tsinelas niya.Xavier laughed with her, hands steadying her legs. “Kung mas mabilis pa, babagsak tayo pareho.”Aurelia couldn’t help the warmth blooming in her chest. This. This was the peace she once thought she’d never have. A life not built on fear or running—but on belonging.When they finally noticed her watching, Xavier’s smile widened.“There’s my wife,” he said, the word rolling off his tongue like something he planned to say for the rest of his life.Aurelia felt her cheeks heat. “You two look like you’
Ang dagat ay kulay bughaw na halos parang salamin, at ang hangin ay punô ng amoy ng alat at kalayaan. Sa isang private island resort, huminto ang helicopter na sinakyan nina Xavier, Aurelia, at Anchali—ang pinaka-kakaibang honeymoon ng taon.Hindi intimate getaway.Hindi tahimik.Hindi tradisyonal.Bakit?Kasi kasama nila ang isang maliit na prinsesa na walang preno ang energy.At oo—perpekto pa rin.---“WELCOME TO OUR HONEYMOON—WITH A THIRD WHEEL,” biro ni Xavier habang binubuhat ang dalawang maleta at isang batang may hawak na beach hat.“Daddy, what is a wheel?” tanong ni Anchali habang tumatakbo sa buhangin.“Uh… something cute that follows Mommy and Daddy everywhere,” sagot ni Xavier, sabay kindat kay Aurelia.Tumawa si Aurelia, hawak ang laylayan ng white summer dress niya.“Hay naku, Xav. Ikaw talaga.”Pero totoo naman—hindi nila ma-imagine ang honeymoon kung wala ang batang iyon.Si Anchali ang tawanan nila.Ang ingay nila.Ang dahilan kung bakit mas buo ang mundo nila.---“
Ang araw ay sumikat na parang ipinagdiwang ng langit ang bagong simula nina Xavier at Aurelia. Sa malawak na hardin na tinabunan ng puting mga bulaklak at gintong tela, ramdam ang saya at sigla ng mga taong dumalo. Ang simoy ng hangin ay malamig ngunit may halong kilig—isang umagang hindi lang para sa kasal, kundi para sa paghilom ng dalawang pusong pinagtagpo ng gulo at pag-ibig.Sa gilid ng venue, abala ang lahat. Si Anchali ay tumatakbo-takbo sa paligid, suot ang maliit na flower crown, hawak ang basket ng petals na halos maubos na kakahagis kahit wala pa sa oras.“Anchali!” tawa ni Aurelia, habang hawak ang laylayan ng kanyang wedding robe. “Baby, save some petals for later!”Ngumiti ang bata, ngumiti nang malapad at inosente. “But Mommy! It’s too pretty! The flowers wanna fly already!”Tumawa si Aurelia, habang inaayos ni Martha ang kanyang buhok. “Just like you,” biro nito, at napasulyap kay Xavier sa malayo—abala itong nakikipag-usap sa organizer, ngunit paminsan-minsan ay lumi
Ang araw ay sumikat nang may dalang bagong simula—mainit, maliwanag, at tila nakikisabay sa tibok ng puso ni Aurelia. Pagmulat pa lang niya ng mata, naamoy na agad niya ang halimuyak ng kape at tinapay mula sa kusina. Nang bumangon siya, naroon si Xavier, abala sa paghahanda ng almusal, suot ang apron na may nakasulat na “Mr. Almost Husband.”“Good morning, future Mrs. Andrada,” bati niya na may ngiti, habang nakatingin sa kanya na para bang unang beses ulit siyang nakita.Napailing si Aurelia pero hindi maitago ang ngiti. “Ang aga mo namang cheesy.”“Syempre,” sagot ni Xavier habang iniabot ang tasa ng kape. “First day ng wedding prep natin. Dapat special.”Napahinto si Aurelia, saglit na napatitig sa kanya. Hindi pa rin siya sanay marinig ang salitang wedding prep—parang panaginip lang. Ilang buwan lang ang nakalipas, puro takot, pagtakas, at dugo ang laman ng mga araw nila. Pero ngayon, heto sila—nagpaplano ng kasal.---Pagkatapos ng almusal, dumating si Nyx na may dalang folder,
Tanghali na nang makatanggap si Aurelia ng tawag mula kay Xavier.Tahimik siya noon sa veranda, nagbabasa ng aklat habang humihigop ng kape, nang biglang tumunog ang telepono.“Lia?”Ang boses ni Xavier ay magaan, ngunit may halong pananabik.“Hmm?” tugon niya, nakangiti kahit hindi pa niya alam kung bakit. “Nasaan ka na ba? Kanina pa kita hinahanap.”“May kailangan lang akong ayusin,” sagot nito. “Pero gusto kong pumunta ka sa La Primrose. Sabihin mo lang sa manager na may reservation si Andrada. Huwag mo nang tanungin kung bakit.”Napakunot ang noo ni Aurelia. “Xav, anong pinaplano mo?”“Just go, Lia,” mahinahon ngunit matamis ang tono nito. “Please.”At bago pa siya makasagot, bumaba na ang linya.---Ilang oras lang, nasa harap na siya ng La Primrose—ang restaurant na minsan nilang pinuntahan noong unang taon ng kanilang kasal. Ang lugar ay tahimik, may mga bulaklak na nakasabit sa bawat bintana, at ang liwanag ng araw ay sumasayaw sa mga kristal na chandelier.Pagpasok niya, sina
Tahimik ang umaga, ngunit punô ng liwanag. Ang mga ulap ay tila humahaplos sa langit sa malambot na kulay bughaw at ginto, at sa hardin ng bahay ng mga Andrada, may halakhak na muling bumabalik—totoong halakhak, hindi ‘yung pilit o pinipilit itago ang sakit.Nakatakbo si Anchali sa damuhan, suot ang dilaw na bestida at may hawak na maliit na bubble wand. “Mommy! Daddy! Look! So many bubbles!”Sumunod sa kanya si Aurelia, nakangiti, habang si Xavier naman ay nakaupo sa may mesa, hawak ang kamera at kinukuhanan ang dalawa.Click. Click. Click.Bawat larawan ay puno ng galaw, tawa, at liwanag. Parang sa wakas, huminga ulit ang mundo nila.“Careful, baby!” tawag ni Aurelia habang tinutulungan ang anak na hindi madulas sa damo.“I got it, Mommy!” sagot ni Anchali, sabay tawa. “Daddy, take picture again!”Ngumiti si Xavier, sumigaw pabalik, “Smile, sunshine!”At nang ngumiti ang bata, may biglang init na gumapang sa dibdib niya—isang uri ng kapayapaan na matagal niyang hindi naramdaman.Hin
12 months later…… .»»————> 𝑎𝑢𝑟𝑒𝑙𝑖𝑎 ————««Aurelia and Xavier decided to take the shot of their marriage. They have been living like a normal couple for the past twelve months. Today is their first wedding anniversary. She’s been preparing for a nice dinner with him. Dinner time has arrive
Day of the wedding. This day should be memorable not irritable. Weddings should be a happy event, but for her it's completely the start of a hellish journey of her life. She's crying not because she's happy, she's crying because of sadness. She's walking down the aisle with a heavy feeling. She fe
three days after what happened, but it's still fresh on her mind. She wants to forget about it, but she can't! She feels like she wants more of him. Fuck! This isn't her, she doesn't like him, she likes Samuel. That's what she's been saying to herself.Ever since that night she and Glea haven't tal
Nang matapos ang dinner ay nagpatianod si Aurelia palabas ng bahay ng mga Andrada. Hindi nya pananaisin na mag-stay pa sa bahay na iyon ng matagal, hindi sya makahinga sa loob. Para bang may nakadagan sa kanya na hindi nya mawari Nagmamadali sya sa paglalakad nang may humila sa braso nya. "Sakay n







