LOGINHindi normal ang katahimikan sa loob ng CEO’s office. Ito yung klase ng silence na parang may nakabantay na panganib sa bawat sulok.
Si Adrian Velez ay nakaupo sa likod ng desk niya, fingers tapping slowly against the polished wood. Sa harap niya, nakatayo ang bagong Executive Assistant. Straight posture. Perfect suit. Calm expression. Too calm. Adrian’s eyes narrowed slightly. “So… Eli Santiago.” “Yes, sir,” sagot ni Eli agad. Adrian leaned back. “You were hired quickly.” Eli didn’t flinch. “The board needed someone efficient.” Adrian smirked faintly. “No. The board needed someone they could control.” Tumigil ang hangin. For a second, Eli’s jaw tightened, pero agad din siyang bumalik sa professional smile. “I’m here to work, sir.” Adrian stared at him. “You don’t talk like an assistant.” “And you don’t talk like someone who trusts people,” sagot ni Eli. Nawala ang smirk ni Adrian. Interesting. Sa labas ng office, halos hindi makahinga si Aira Monteverde. Nakatayo siya malapit sa reception area, hawak ang clipboard na hindi naman niya binabasa. Ang utak niya, nasa loob ng office. Kasama si Eli. Kasama ang CEO. Kasama ang sikreto na puwedeng sumabog anumang oras. “Hindi niya malalaman…” bulong niya sa sarili, kahit siya mismo hindi sigurado. Bumukas ang pinto at lumabas si Eli, expression unreadable. Sumunod si Adrian, coat in hand. “Aira Monteverde.” Napalingon si Aira agad. “Y-Yes, Mr. Velez?” “You’ll be assisting Eli for the next two weeks.” Nanlaki ang mga mata ni Aira. “Ako po?” “Yes.” Walang paliwanag si Adrian. “Both of you, executive meeting room. Ten minutes.” And just like that, he walked away. Pagkasara ng elevator doors, agad lumingon si Aira kay Eli. “What are you doing?!” “Lower your voice,” malamig na sagot ni Eli. “He’s putting me beside you!” Eli stepped closer. “I told you… stay quiet.” Aira’s hands trembled. “You can’t pretend forever.” Eli’s smile was bitter. “You think I want this?” Napatahimik si Aira. “If I reveal myself,” mahina nitong sabi, “they’ll send me back.” “Back where?” bulong ni Aira. Eli’s eyes darkened. “To the life I escaped.” Ten minutes later, nasa meeting room na sila. Glass walls, city skyline view, executives whispering habang pumapasok si Eli. “Ang pogi talaga…” “CEO’s assistant? Grabe.” Then Adrian entered. Instant silence. He placed a folder on the table. “We have a problem. Huxley Corp is planning to buy out one of our subsidiaries.” Murmurs spread. Adrian turned to Eli. “Your first assignment. Find out how.” Eli nodded. “Yes, sir.” “And you have 48 hours.” Aira’s breath caught. Impossible iyon. Pero si Eli, kalmado pa rin. Adrian leaned closer, voice quiet but deadly. “I don’t tolerate lies in my company.” The room chilled. “If you lie to me… I will destroy you.” After the meeting, executives filed out quickly. LOnly Aira and Eli remained, gathering documents. Aira whispered, “He knows something.” Eli didn’t answer. Instead, he muttered, “I need you.” Aira blinked. “What?” “I need you to cover for me,” Eli said, eyes intense. “You’re asking too much.” “Please.” That one word sounded real. Not corporate. Not fake. Just a girl trapped in a suit, begging for survival. Aira swallowed hard. “This will ruin me.” “It will ruin me first,” Eli whispered. Silence. Then Aira sighed. “…Fine.” Eli’s eyes widened. “You’ll help?” “Only until you find a way out,” sagot ni Aira. Before Eli could speak, the door opened. Adrian stood there, watching. His gaze moved between them, too sharp, too knowing. “Interesting…” he said slowly. “You two seem… close already.” Aira’s blood ran cold. Adrian smiled faintly. “This should be fun.” End of Chapter 2 Sa Velmont Corporation, secrets don’t stay buried. And Adrian Velez… was already digging.Tahimik ang buong bahay matapos sabihin ni Eli na kaya niyang tapusin ang programming ng robots.Pero kahit walang nagsasalita…Halata ang disbelief sa mukha ng secretary nila.Pati ang mommy niya ay hindi agad nakapag-react.Parang hindi nito alam kung seseryosohin ba ang sinabi niya o hindi.“Sweetie…”Mahina ang boses ng mommy niya.“…this isn’t a simple school project.”Napangiti nang bahagya si Eli habang naglalakad papunta sa dining table at umiinom ng tubig.“I know.”“Ang system ng robots ay sobrang complicated,” dagdag ng secretary.“Tatlong senior programmers ang gumawa ng structure niyan.”Tumango si Eli.“Mm.”“At ilang buwan nila iyong ginawa.”Tahimik.“Programming lang naman iyon.”Casual na sagot ni Eli.Halos mabilaukan ang secretary.“Programming LANG?!”Hindi makapaniwalang sabi nito.Napatingin si Eli rito na parang walang mali.“What?”“Young master… military-grade AI system po iyon!”“Okay?”“OKAY?!”Napailing ang mommy niya habang bahagyang napapangiti.Matagal
Tahimik ang umaga sa bahay nila Eli.First time after several weeks na magkaroon siya ng totoong day off. Walang tawag mula sa company, walang meeting, walang reporters, at higit sa lahat… walang Adrian na nakatitig sa kanya na parang sinusubukang basahin ang buong pagkatao niya.Pero kahit tahimik ang bahay…May kakaiba pa ring pakiramdam si Eli.Parang may mabigat sa hangin.Dahan-dahan siyang bumaba ng hagdan habang inaayos ang manggas ng loose black sweater niya. Medyo basa pa ang buhok niya mula sa pagligo at relaxed ang expression niya.Pero pagdating niya sa sala…Napahinto siya.Nakita niya ang mommy niya na may kausap sa phone.Tahimik lang itong nakaupo pero halatang pagod na pagod.At mas lalong hindi nakatakas kay Eli ang pilit na expression nito.“Mom?”Napalingon agad ang mommy niya at mabilis na ngumiti.Pero hindi iyon umabot sa mata nito.“Oh, sweetie… gising ka na pala.”Tumango si Eli habang dahan-dahang lumalapit.“Are you okay?”“Of course.”Masyadong mabilis ang
Pagkatapos ng kaguluhan sa lobby, halos buong Velmont Corporation ay hindi pa rin makapag-focus sa trabaho. Lahat pinag-uusapan ang nangyari kanina… ang reporters, ang issue ng manager, at higit sa lahat…Si Eli.Ang paraan ng pagsasalita niya.Ang confidence niya.At kung paano niya napatahimik ang media sa ilang salita lang.“Grabe… para siyang ibang tao kanina.”“Hindi ako makapaniwala na kaya niyang magsalita nang ganun.”“He looked scary… but cool.”Sunod-sunod ang bulungan ng employees habang palihim na tumitingin kay Eli na kasalukuyang naglalakad sa hallway na parang walang nangyari.Tahimik lang siya.Pero ramdam ng lahat ang kakaibang aura niya ngayon.Mas malamig.Mas seryoso.Parang hindi basta assistant lang.Pagdating niya sa executive floor, agad siyang sinalubong ng secretary ni Adrian.“Sir Eli…”Napatingin siya rito.“Pinapatawag po kayo ni Sir Adrian.”Hindi na siya nagtaka.Parang inaasahan na niya iyon.“Okay.”Tahimik siyang naglakad papunta sa office ni Adrian h
Kinaumagahan, hindi pa man tuluyang nagsisimula ang trabaho sa Velmont Corporation, magulo na agad ang buong paligid.Sa labas pa lang ng building, nagkalat na ang mga reporters.May camera.May microphones.May live coverage.At higit sa lahat…May issue.“Sir, dumating na po ang media!”“Ang dami nila… hindi na mapigilan!”Nagkakagulo ang guards at staff sa lobby habang sinusubukang kontrolin ang sitwasyon.Pero huli na.Lumabas na ang balita tungkol sa manager.At ngayon…Gusto ng lahat ng sagot.Pagdating ni Eli, bumungad agad sa kanya ang kaguluhan.Mga ilaw.Mga sigawan.Mga tanong na sabay-sabay.“Here he is!”“Isn’t he part of the executive office?!”Biglang lumapit ang mga reporters.Mabilis.Agresibo.“Sir! Do you think this incident is due to poor management?”“Why did the company allow someone like that to handle a department?”“Is this a failure of leadership?!”Sunod-sunod ang tanong.Walang pahinga.Walang filter.Tahimik lang si Eli sa una.Nakatingin.Pinagmamasdan an
Tahimik ang gabi sa opisina ni Adrian.Karamihan sa employees ay naka-uwi na, at ang buong floor ay halos walang ingay. Tanging ilaw na lang mula sa office niya ang bukas, nagbibigay ng malamig na glow sa loob ng kwarto.Nakaupo siya sa swivel chair niya, tahimik, habang nakatingin sa laptop screen.Pero hindi siya nagtatrabaho.Hindi sa usual niyang paraan.“Nobody hacks my system without a trace…”Mahina niyang bulong.Pero ngayong gabi…May nangyari.At hindi niya ito kayang balewalain.Pinindot niya ang ilang keys, mabilis, precise. Lumabas ang internal security logs ng kumpanya.Timestamp.Access points.User activity.Lahat naka-record.“Let’s see…”Malamig ang boses niya.Mabilis siyang nag-scroll.Una… normal.Pangalawa… routine access.Pangatlo…Tumigil siya.“…There.”Isang maliit na inconsistency.Halos hindi mapapansin ng ordinaryong tao.Pero hindi siya ordinaryo.May access na hindi dapat nandun.At ang mas nakakagulat…Malinis.Sobrang linis.Parang hindi dumaan.Napan
Maaga pa lang pero ramdam na ang kakaibang tensyon sa Velmont Corporation. Hindi ito yung normal na busy atmosphere ng isang malaking kumpanya. May kakaibang bigat sa hangin… parang may mangyayaring hindi inaasahan.Isa-isang dumarating ang mga executives at department heads, tahimik pero halata ang curiosity sa mga mata nila. May bulungan dito, may tinginan doon, pero walang may lakas ng loob magsalita nang diretsahan.Sa gitna ng lahat ng iyon, tahimik lang na nakatayo si Eli sa gilid ng conference room. Hawak niya ang tablet niya, calm ang expression, parang wala siyang pakialam sa nangyayari sa paligid. Pero sa loob niya… lahat ay nakaayos na.Every detail.Every move.Every outcome.Pinaghandaan niya ito.Hindi lang para kay Aira.Kundi para sa lahat ng tulad niyang inaapi at tinatapakan.At higit sa lahat…Para sa sarili niya.Hindi na siya yung batang walang magawa kundi umiyak at magtiis.Ngayon…Siya na ang magpapabagsak.“Sir, ready na po ang lahat.”Tumango lang si Eli sa s







