Masuk
Tahimik ang buong 32nd floor ng Velmont Corporation, pero hindi ito yung klase ng katahimikan na peaceful.
Ito yung katahimikan bago ang bagyo. Sa hallway, halos lahat ng empleyado nakatayo sa kani-kanilang cubicles, kunwari busy, pero ang totoo? Nag-aabang. Nagbubulungan. May paparating kasi. “Siya na raw yung bagong Executive Assistant ni Mr. Velez.” “Ang sabi, handpicked daw personally ng board.” “Grabe, ang taas daw at sobrang pogi.” “Pogi? Assistant lang ‘yon ah.” “Hindi lang assistant. Executive level.” May halong kilig at curiosity ang hangin sa floor. Hindi naman araw-araw may bagong hire na nagiging instant topic ng buong kumpanya. Lalo na kung tungkol sa CEO. Si Adrian Velez. The youngest CEO in the industry. Cold, ruthless, at kilala bilang walang sinasanto pagdating sa trabaho. Marami na raw assistants ang umalis after just one week. Some resigned. Some cried. Some disappeared quietly. Kaya ngayon, lahat gustong makita kung sino ang bagong magtatangkang tumagal sa tabi niya. Sa gitna ng crowd, tahimik lang si Aira Monteverde. Nasa corner siya ng floor, hawak ang folder ng reports, trying her best to look unbothered. Pero kahit siya, hindi niya maiwasang mapatingin sa elevator. Hindi dahil curious siya sa “pogi.” Kundi dahil… May kutob siya. Isang hindi magandang kutob. The Elevator Doors Open Ding. Parang huminto ang oras. Bumukas ang elevator doors. At lumabas ang isang tao na parang hindi bagay maging empleyado. Naka-black tailored suit, crisp white polo underneath, at tie na sobrang perfect ang pagkakaayos. Matangkad. Broad shoulders. Sharp jawline. Yung tipo ng lalaking kapag dumaan sa hallway, automatic na mapapalingon ang lahat. Confidence radiated from every step. Parang hindi siya assistant. Parang siya ang may-ari ng building. “Ay grabe…” “Ang pogi nga…” “Model ba ‘yan?” Whispers spread like wildfire. Pero habang ang lahat ay natutulala, si Aira? Nanigas. Parang binuhusan ng malamig na tubig ang buong katawan niya. Hindi dahil pogi. Kundi dahil… Kilalang-kilala niya ang mukha na ‘yon. A Familiar Stranger Last month, habang stressed siya sa work at family issues, napadpad siya sa isang private online forum for business heirs and corporate insiders. Hindi niya alam bakit siya nag-sign up. Maybe boredom. Maybe loneliness. Until she met someone. Username: PrinceE Tahimik. Mysterious. Pero surprisingly gentle kausap. Random chats turned into long conversations. Late-night calls turned into comfort. Hanggang isang gabi… Biglang nagbago ang tono nito. “If we ever meet in real life…” “Promise me you won’t expose me.” Akala ni Aira joke lang. Akala niya online drama. Pero ngayon… Nasa harap na niya ang taong iyon. At ang ID badge na naka-clip sa suit? Eli Santiago Executive Assistant Pero ang totoo? Hindi lalaki si Eli. Si Eli… ay babae. At si Aira lang ang nakakaalam. Habang nag-uumpukan ang employees para silipin ang bagong assistant, dumiretso si Eli kay Aira. Parang alam nito exactly kung nasaan siya. Parang hinanap siya. Tumigil ito sa harap niya, eyes unreadable. Then, without warning, bahagya itong yumuko at bumulong: “Please…” “Don’t tell anyone.” Nanlaki ang mga mata ni Aira. “Eli…” mahina niyang sabi, halos hindi lumabas ang boses. “What are you doing here?” Hindi agad sumagot si Eli. Sa halip, tumingin siya sa paligid, parang may nakabantay. Then, in a low voice: “I have no choice.” Napakunot-noo si Aira. “No choice? Why are you pretending to be a man?” Saglit na tumahimik si Eli, jaw tightening. “Because if they find out…” “I’ll lose everything.” Aira swallowed hard. “Everything? Like what?” Huminga nang malalim si Eli bago sumagot, parang bawat salita mabigat. “My position.” “My inheritance.” “And my only chance to survive inside this company.” Bago pa makapagtanong ulit si Aira, biglang may lumapit na grupo ng female employees. “Hi! Welcome to Velmont!” “Can we take a picture with you?” “Grabe kasi, parang celebrity ka!” Agad na nagbago ang expression ni Eli. Lumabas ang charming corporate smile. Professional. Perfect. “Sure,” sagot niya, parang natural na natural. Pero habang nagpi-picture sila, tumingin siya ulit kay Aira. At sa mga mata niyang iyon… Hindi charm ang nakita ni Aira. Takot. Desperation. Parang may hinihinging tulong. Or maybe… Trust. Biglang bumukas ang pinto ng CEO’s office. At parang may invisible switch na pinindot… Nanahimik ang buong floor. Lumabas si Adrian Velez. Tall. Commanding. Cold eyes that looked like they could freeze anyone in place. Isang tingin lang niya, tumigil ang lahat. Lumapit siya kay Eli, gaze sharp. “So you’re the new assistant,” malamig niyang sabi. Eli straightened, posture flawless. “Yes, sir.” Tinitigan siya ni Adrian mula ulo hanggang paa. “You don’t look like someone who makes mistakes.” Eli’s lips curved slightly. “I don’t, sir.” May bahagyang amusement sa mga mata ni Adrian. Or suspicion. Aira felt her stomach twist. Kung malaman lang ni Adrian ang totoo… Kung malaman lang niya na ang “assistant” niya ay hindi lalaki… Lahat sila madadamay. Habang naglalakad si Adrian pabalik sa office, sumunod si Eli. Pero bago siya tuluyang pumasok, tumigil siya saglit. Hindi siya lumingon. Pero narinig ni Aira ang bulong niya. “Stay quiet…” “Or we both fall.” At tuluyang nagsara ang pinto. End of Chapter 1 At doon nagsimula ang pinaka-delikadong laro sa Velmont Corporation. Isang babae na nakasuot ng suit… Isang identity na kailangang itago… Isang CEO na walang tiwala kahit kanino… At si Aira, ang nag-iisang taong may hawak ng sikreto. Because the man everyone admires… Is not a man at all. And her secret… Could destroy them both.Tahimik ang buong office.Pero sa loob ng silid ni Eli, hindi tahimik ang mundo.Mabilis ang galaw ng mga daliri niya sa keyboard. Sunod-sunod ang paglabas ng codes sa screen, parang walang katapusan. Ang mga mata niya ay nakatutok, seryoso, at walang kahit anong pag-aalinlangan.Hindi ito simpleng trabaho.Hindi ito simpleng pag-type.Ito ay laban.Isang laro na hindi puwedeng matalo.“Come on…” bulong niya habang patuloy sa pagta-type.Hindi pa siya tapos.Kahit natanggal niya ang trace kanina, alam niyang hindi doon matatapos ang lahat. Kung si Adrian ang nasa likod nito, siguradong hindi ito basta-basta titigil.At tama siya.Biglang nag-flicker ang screen niya.Napahinto siya sandali.“...What?”May bagong access attempt.Mas malalim.Mas agresibo.Mas mabilis.Napangiti si Eli nang bahagya.“So you’re pushing back now…”Hindi na siya nag-aksaya ng oras. Mabilis siyang nag-type ulit, pinapalakas ang defense niya, habang sinusubukang tuklasin kung saan nanggagaling ang bagong int
Pilít pinipigilan ni Eli ang kaba na unti-unting kumakain sa dibdib niya.Kanina pa siya hindi mapakali.Pagkatapos ng nangyari kay Rafael, at ng biglaang presensya ni Adrian sa hallway, pakiramdam niya parang lahat ng galaw niya ay may nakamasid.At hindi siya nagkakamali.Dahan-dahan siyang lumakad papunta sa office niya, pero bago pa siya makarating, nakita niya si Adrian na dumiretso sa sarili nitong office.Walang lingon.Walang salita.Parang normal lang.Pero alam ni Eli na hindi.Hindi normal ang tingin nito kanina.Hindi normal ang katahimikan nito ngayon.May alam siya…Napalunok si Eli.“Damn…” mahina niyang bulong.Pero pinilit niyang magpakatatag.Hindi siya puwedeng magpanic.Hindi ngayon.Habang naglalakad siya sa hallway, napansin niya ang mga tingin ng ibang employees.Kunyari casual.Pero halatang nagmamasid.“He's so handsome…”Rinig niyang sabi ng isang babae sa gilid.Napatingin siya.Bigla namang nagtawanan ang grupo ng female employees.“Grabe, CEO-level talaga
Tahimik ang gabi sa Velmont Corporation.Halos wala nang tao sa floor.Iilan na lang ang ilaw na bukas, at isa doon ay ang sa office ni Eli.Nakatutok siya sa laptop niya, pilit tinatapos ang reports na kailangan ni Adrian kinabukasan. Pero kahit anong focus niya, hindi pa rin niya maalis sa isip niya ang nangyari kanina.Si Rafael.Ang pagbabalik nito.At ang mga salitang binitawan nito sa kanya.“I’ll expose you.”Napahinto siya sa pagta-type.Napapikit.Huminga nang malalim.“Hindi ako puwedeng magkamali…” bulong niya.Hindi ngayon.Hindi habang nandito si Rafael.Hindi habang mas lalong nagiging observant si Adrian.Biglang may kumatok sa pinto.Knock. Knock.“Eli.”Napalingon siya.Boses ni Adrian.“Come in, sir.”Pumasok ito, hawak ang coat niya, mukhang kagagaling lang sa meeting.“Still here?”Tumango si Eli. “May tinatapos lang po akong reports.”Lumapit si Adrian sa desk niya, sumilip sa laptop.Tahimik.Pero ramdam ang presensya.“You work too much.”Napatingin si Eli.“It’
Nang makaalis si Adrian, saka lang nakahinga nang maluwag si Eli.Parang kanina pa niya pinipigilan ang sarili niyang huminga nang normal.Dahan-dahan siyang napasandal sa upuan niya, ipinikit ang mga mata, at hinayaan ang katahimikan na bumalot sa kanya.Tahimik ang buong opisina.Pero sa loob niya…Magulo.Mabigat.At puno ng alaala.Napabuntong-hininga siya.“Hindi na siya naniniwala…” mahina niyang bulong.Kahit may ebidensya.Kahit may birth certificate.Hindi pa rin sapat.At ang mas nakakagulo pa…Hindi lang pagdududa ang nararamdaman niya mula kay Adrian.May iba pa.Mas personal.Mas… delikado.Dahan-dahan niyang ibinuka ang mga mata niya, nakatingin sa kisame.At doon…Unti-unting bumalik ang mga alaala.High school.Isang lugar na dapat simple lang.Pero para kay Eli..Doon nagsimula ang lahat.Doon nagsimula ang pagkawala niya ng lahat.“Hoy, alam mo ba?”Bulungan sa hallway.Tawanan.Mata na puno ng panghuhusga.Napapikit siya habang naaalala iyon.Siya.Nakaupo sa gilid.
Tahimik ang umaga sa Velmont Corporation.Pero hindi ito ang karaniwang katahimikan.May kakaibang tensyon sa hangin… parang may hinihintay ang lahat, parang may paparating na hindi pangkaraniwan.Sa executive floor, nakaupo si Eli sa desk niya, abala sa pag-aayos ng schedule ni Adrian. Tuloy-tuloy ang pagta-type niya sa laptop, pero hindi buo ang focus niya. May kung anong bumabagabag sa kanya simula pa kaninang umaga.Hindi niya maipaliwanag.Pero pakiramdam niya… may mangyayari.Biglang may lumapit sa kanya.“Eli!”Napatingin siya.Si Aira, medyo hingal pa, parang nagmamadali.“Ano ‘yun?” tanong ni Eli, bahagyang nagtataka.Lumapit si Aira at yumuko nang kaunti, parang may gustong ibulong.“May darating daw na big time investor ngayon,” sabi niya, medyo excited ang tono. “Sobrang sikat daw sa business world.”Hindi agad nagsalita si Eli.Tahimik lang siya, nakatingin kay Aira.“Talaga?” kalmado niyang sagot.“Oo! Narinig ko sa kabilang department,” dagdag ni Aira. “Tagapagmana raw
Kinaumagahan, tahimik ang buong kwarto.Nakatayo si Eli sa harap ng salamin, nakatingin sa sarili niyang repleksyon. Ilang segundo siyang walang ginagawa… nakamasid lang, parang may hinahanap sa sariling mukha.Napabuntong-hininga siya.Sa harap niya, isang lalaki ang nakatayo.Malinis ang gupit. Maayos ang postura. Controlled ang expression.Si Eli Santiago.Pero sa likod nito…Isang babae.Isang lihim.“Ang hirap naman…” mahina niyang bulong.Dahan-dahan niyang tinaas ang kamay at hinawakan ang sarili niyang pisngi, parang sinusubukang ipaalala sa sarili kung sino ba talaga siya.“Babae ka,” bulong niya sa sarili. “Huwag mong kalimutan.”Pero parang ironic.Dahil simula pa lang…Hindi naman siya pinalaki bilang babae.Naalala niya ang nakaraan.At the age of five, kaya na niyang mag-solve ng complex problems. Habang ang ibang bata ay naglalaro, siya ay nakatutok sa computer. Codes. Systems. Security.Hindi normal.Hindi ordinaryo.At hindi rin pinilit ng mama niya na maging normal s







