LOGINIiling-iling akong umatras."No..." halos hindi ko na marinig ang sariling boses. "Ang gusto kong marinig ay hindi 'yan. Sabihin mong mali sila, Primo."His face twisted with something I couldn't quite place. Pain, guilt, maybe even relief at finally admitting it aloud.Akala ko iyon na ang huling sasabihin nya. Akala ko iyon na ang matinding magpapabagsak sa puso ko. He didn't stop there. Ang sunod nyang sinabi ay parang kutsilyo na tuluyang humiwa sa puso ko."Riel was supposed to die too."Literal na natigilan ako. Naikuyom ko ang kamao ko. His confession physically knocked the air out of me."A-Ano?!"Magkahalong inis at naguguluhan ang boses ko. Yumuko sya ulit. Napahawak ako sa dibdib nang maramdaman ko ang hirap ko sa paghinga. Ni hindi ako makapag-isip ng maayos."It wasn't part of the plan. Si Celine at David lang dapat," he said bitterly. "But things happened. Bigla syang dumating matapos kong patayin ang dalawa," his lips twisted into a humorless smile. "Babarilin ko sana s
The cold, sterile air of the police station pressed down on me as I sat in the dim interrogation room. Walang kahit anong palamuti sa mga dingding. Bukod sa isang bumbilya sa taas, tanging isang metal na mesa at tatlong upuan ang makikita dito. Isa rito ay inuupuan ko at ng lalaking inakala kong kilala ko.Primo Hidalgo.Sumunod agad ako dito sa police station kahit ilang beses akong pinigilan nina Linda at Riel. Maybe it was because I needed to understand how this could be happening.Ayaw ko pa rin maniwala. Ayaw tanggapin ng buong diwa ko na ang lalaking tahimik na laging naghihintay sa akin sa bakeshop, ngayon ay nakaupo sa harap ko at may kasong homicide.And according to the police, the evidence against him was solid.Sumunod ako dito para malaman ang katotohanan mismo sa bibig nya. Gusto ko ng paliwanag sa lahat ng ito galing mismo sa kanya.Kaso kanina pa kami dito at wala pa akong nakukuhang sagot sa kanya."Nagawa mo ba talaga 'yun?"The handcuffs around his wrists clinked so
Tears blurred the ink as flashes of the past broke free, unraveling every wall I had desperately tried to build.Kada butil ng luha ko ang nahuhulog sa hawak kong dyaryo, ay syang pagbalik din isa-isa ng mga ala-alang matagal ko ng pilit iniiwasang isipin.The way he used to tease me, his lazy smirk when I got flustered.How he'd pull me into his arms, just because he could.At ang panghuli ay ang mukha nyang natutulog bago ako lumabas sa kwarto at umalis sa mansyon.Bumaon ang mga kuko ko sa suot na t-shirt ni Primo. Tumagos ang mga luha ko roon. His hand hesitated before it settled on my back, gentle, warm, and steady.Tahimik lang syang nakayakap sa akin. He just held me, without judgment, without questions, while I shattered against him.Nasa ganoong posisyon kami nang pareho kaming natigilan dahil sa matinis na pagpreno ng mga gulong sa harap namin.A black police car pulled up fast and deliberate right in front of us. Lumabas mula doon ang tatlong lalaki na nakauniporme ng pulis
Marahas akong napalunok. Pumikit pa ako para ihanda ang sarili upang basahin ang kabuuan ng balita, kahit unti-unti ng lumalabo ang mata ko dahil sa luhang handang kumawala."Okay ka lang?" narinig kong bulong ni Primo sa tabi.Umiling ako at dumilat. With a deep sigh, binalik ko ang tingin sa dyaryo. Ang puso ko ay parang pinunit ng ilang beses nang mabasa ko ang mga sumunod na nakasulat."After spending two years behind bars, businessman Riel Valderama walks free today as the court officially dismisses the double homicide case against him. Accused of murdering engaged couple Celine Vargas and David Lancaster, Valderama maintained his innocence throughout the trial. Recent developments and new evidence, however, led to the case being overturned-clearing him of all charges."Tuluyan nang nawalan ng lakas ang tuhod ko, dahilan ng pabagsak kong pagkakaupo sa lupa.A lump rose in my throat as my gaze dropped to a smaller caption beneath the headline."The ruling was officially handed dow
Walang anu-ano'y sumandok ulit ako sa kanyang kanin, na may kare-kare ng nakahalo, saka ko iyon itinapat sa bibig nya.The gesture was automatic, natural, like I'd done it a hundred times before.Saglit nya akong tiningnan bago ngumisi ng nakakaloko. Dahil dun, napatitig ako sa kanyang labi, at napagtanto ang ginagawa.Biglang kumabog ang dibdib ko. Sumalida sa utak ko ang mukha ng lalaki na pilit kong iniiwasan isipin. Ang mukha nyang nakangisi kapag nagpaplanong asarin ako.Ang mukha nya kapag susubuan ko ng pagkain.The memory hit like a slap, sharp and sudden.'Thank you, love...'Napapikit ako nang pati ang boses nyang nang-aasar ay klarong bumulong sa tainga ko.The image, the sound, was so vivid, so real, that my entire body froze.Kusang bumagsak ang kamay ko. Binalik ko ang kutsara sa tabi ng plato ni Primo. Lumunok ako at nag-iwas ng tingin sa lalaki.Riel. Bakit ba sya ang naalala ko nang susubuan ko na si Primo?I straightened in my seat, pretending nothing had happened as
With a small shake of my head, I went back to filling out the form. Umupo ako sa may bakanteng upuan, at doon nag-focus sa pag-fi-fill up. Napatingala ako sa gilid nang maramdaman ko ang pagtayo nya roon.Hinatak nya palapit ang bakanteng upuan sa gilid nya, saka nya ito inuupuan sa tabi ko. Nakatingin lang ako sa kanya nang ipatong nya ang kanyang baba sa palad nyang sinusuportahan ng siko nya. Ang mata nya ay nasa papel na sinusulatan ko.Muli kong narinig ang bulongan ng mga babae sa tabi, pero sa pagkakataong ito, dismayado ang boses nila. Akala talaga nila ay magjowa kami."Dapat 'di ka na tumabi. Na-turn off tuloy sila sa'yo," natatawa kong usal sa kanya.Kinunutan nya ako ng noo. "Sino?"Nakagat ko ang aking labi, pinigilan ang nagbabadyang tawa. Of course, he had no idea how he affected the women here."Wala," sabi ko na lang.Nagpatuloy na lang ako sa pag-fi-fill up. Isang pahina lang naman ang papel kaya mabilis akong natapos. Binalik ko na ito sa sekretarya pagkatapos."Oka
Napakapit ako nang mahigpit sa braso ni Raz, pakiramdam ko ay anumang oras ay bibigay ang mga tuhod ko. Ang kaninang ingay ng mga bulungan at click ng camera ay parang naging background noise na lang habang nakatitig ako sa likuran ng Mommy ni Raz. She stood there like an unbreakable fortress, shie
Mabilis kong pinatakbo ang sasakyan patungo sa private hangar. Ang utak ko ay parang sirang plaka na paulit-ulit na binabalikan ang mga insultong sinabi ni Georgina at ang dokumentong may signatory na A.G. Nang makarating ako sa private hangar, saktong bumababa rin si Raz mula sa jet. Kahit pagod
“Georgina?" "The one and only," kumpyansa niyang sagot habang dahan-dahang naglalakad sa loob ng opisina ko. Hindi siya agad naupo. Sa halip, inilibot niya ang kaniyang paningin sa bawat sulok ng silid, para bang sinusuri kung pasok ba sa standard niya ang kinalalagyan ko. Hinaplos niya ang gili
"Manila? Someone from Manila is targeting my company?" bulong ko sa sarili habang ang kaninang kagaanan ng loob dahil sa negative na resulta ng test ay biglang napalitan ng panibagong kaba. "Sam? Hey, are you still there?" tawag ni Raz mula sa screen. Nakalimutan kong naka-video call pa pala kami.







