LOGINNataranta sya nang muli na naman ako naiyak.Umiling-iling ako, habang ang luha ay walang katapusang lumalabas sa mata ko."Was it that bad? Should I just-damn it! I promised myself I wouldn't make you cry-""Riel... baby," I cut him off, laughing through my tears. "It's not what you think.""Then why are you crying again?" he demanded, clearly frustrated with himself.Humiwalay ako sa kanya para hawakan ang magkabila nyang pisngi. Marahan ko rin hinaplos ito katulad ng ginawa nya sa akin kanina. Kumalma ang mukha nya at nakipagtitigan sa akin."These..." mahina kong sabi. Pinalis ang luha na kumalat sa aking pisngi. "... are happy tears."Nakatitig lang sya sa akin. Mukhang pinoproseso pa ang sinabi ko. Sa wakas ay tuluyan ng kumalma ang katawan nya."Tears of joy?"I nodded.Dahan-dahan syang napangiti. Sinakop ng mga kamay nya ang magkabila kong pisngi, saka ako hinalikan sa noo."Good," bulong nya. Pinatong nya ang baba sa tuktok ng aking ulo. "Because that's the only kind of tear
Parang magkakasakit pa ata ako sa sobrang stress. Sa pag-o-overthink ko, dumating na ako sa pag-iisip na paano kung alam pala nya lahat?Na hinihintay lang nya ang pag-amin ko?The idea gnawed at me. Mas lalong nanikip ang dibdib ko. Baka ito na ata ang tamang panahon para sabihin sa kanya lahat.Ayaw ko ng patagalin 'to.Kung tatanggapin man nya ako, ipaparamdam ko lalo sa kanya na hindi ako katulad ng mga taong nag-iisip ng kung ano tungkol sa akin.Na malayo ako sa babaeng sinasabi nila dahil lang sa isang video na hindi ko naman alam na kinunan noong panahon na iyon.Na ako ang Alina na walang nakagalaw maliban sa kanya. Na sa kanya ko lang sinuko ang matagal ko ng iningatan na pagkababae ko.Bumangon ako sa pagkakahiga at muling naupo sa gilid ng kama. I inhaled deeply, gathering the courage to finally speak up.Napatuwid ako ng upo nang bumukas ang pintuan. Muntik pa akong mapaigtad sa gulat nang namatay ang ilaw. Alam kong sya ang gumawa nun dahil nakita ko ang pagpindot nya sa
Pinalagpas ko muna ng ilang minuto. Nanatili ako at nakipag-plastikan sa sitwasyon. Nang sa tingin ko ay pwede ng umalis, nilapit ko ang aking bibig sa tainga ni Riel upang bumulong."I think I'll head upstairs now. I'm tired."It wasn't entirely a lie. I was exhausted, but that wasn't the reason I wanted to leave. I just needed to breathe.Ang makasama sa isang sulok ang dalawang kaharap ay nagbibigay sa akin ng hindi kaginhawaan. It felt like waiting for a bomb to go off.Every second in their presence was suffocating, like the walls of the room were slowly closing in on me.I couldn't take it anymore.Nilingon ako ni Riel. Puno ng malasakit at pag-aalala ang mata nya na nakatingin sa akin."You should've just gone up to rest," he said, guilt lacing his tone. "I shouldn't have kept you here.""I'm fine," I lied, forcing a small smile.Tulad kanina, saglit nya akong tinitigan sa mukha, bago tumango at hayaan akong tumayo sa kinauupuan. Humalik pa 'yan sya sa pisngi ko, hindi inalinta
Kuyom ang aking mga kamao, nagpatianod ako sa paggiya sa akin ni Riel papunta sa kanilang dalawa ni Penny. Si Penny na nakita kong tahimik na nanonood sa papalapit naming pigura.Bahagya pa napailing ang babae, habang may ngiti na sa labi nang nasa harapan na nila kami ni Riel. Nilipat nya ang tingin sa kasamang si David nang alalayan ako paupo ni Riel. Muli na naman syang umiling sa hindi malamang dahilan.David's gaze flickered between Riel's hand on my back and the way he instinctively reached for my arm when I adjusted my position.Napalunok ako sa ideyang kaharap ko na ngayon ang dalawang kontrabida sa buhay ko, habang nasa tabi ko lang ang inaasahan kong magiging kakampi ko sa kahaharaping delubyo.Humigpit ang hawak ko sa aking sweater nang magkatinginan kami saglit ni Penny. Kahit gustong-gusto ko ng umalis, pinili kong magpaka-normal sa harap nila.Kailangan kong mapanatili ang ganitong ekspresyong para hindi mabigyan ng ideya si Riel sa lahat ng ito.And speaking of Riel, ki
Naii-stress na talaga ako. Walang sinabi ang problema ko sa school, sa kung anong pwedeng gawin ni David sa buhay ko.I squeezed my eyes shut, letting out a slow, shaky breath.Kita ko sa aking repleksyon sa salamin ng bintana ng taxi'ng ito kung gaano ako kaproblemado ngayon.Ni hindi ko halos makilala ang sarili.I looked exhausted and drained. My eyes were red, gawa ata ng hanging sumalubong sa akin kanina sa gate. Kahit ang labi ko ay nagiging dry na rin.I tore my gaze away and sighed.May kung anong bumubulong sa akin na huwag na muna umuwi, pero pilit ko iyon winaksi. Kumpara sa labas, pakiramdam ko, mas ligtas ako sa mansyon.Doon na kasi ang bago kong tinuturing na tahanan, bukod sa bahay namin sa probinsya nina Mama.Isang tingin ko pa lang kay Riel, ramdam ko na ang kaligtasang matagal ng pinagkait sa akin. Ang palaisipan na pu-pwedeng kunin sa akin iyon ni David, para na akong sinasaksak sa puso ng paulit-ulit.I forced myself to move when the driver parked the taxi in fro
"Kaya pala parang familiar ka sa akin. Right!"Nabigla ako sa biglaan nyang pagtayo. Nilatag nya ang hawak na papel sa lamesa at mabilis akong tinungo. Tumayo naman ako upang humarap sa kanya."You're always in the news!"Mula sa strikta at masungit na mukha, naging tuwang-tuwa ang mukha nya ngayon. Halos umabot na sa tainga ang labi sa kakangiti sa akin."Late na, but still, welcome to our university, Mrs. Valderama."Napatanga ako at halos matuko na sa kinatatayuan nang bigla nya akong yakapin. Napagtanto ata nya ang kinilos kaya tumikhim sya at bumalik sa pagiging seryoso ang mukha nya."T-thank you po," awkward akong ngumiti sa kanya.Pareho na kaming umupo ulit sa kaniya-kaniyang pwesto kanina. Isang beses nya akong nginitian bago tumikhim ulit."Okay, Mrs. Valderama. Personally, I want to grant your request, but because we have rules here, gusto ko maging fair sa mga kasama mo."Tahimik akong tumango sa kanya, naghihintay sa sunod pa nyang sasabihin."The only way this will even
"You don't have to be embarrassed, Ms. Reyes. It's not every day that someone like you asks me for money."His expression softened just a little, a hint of amusement playing at the corners of his mouth. It was as if he found the situation strangely amusing. Tumayo siya at lumapit sa isang lamesa,
Dear Alina, We are pleased to inform you that you have been shortlisted for an interview at Alcantara Group. We would like to schedule a meeting at your earliest convenience. Best regards, HR Team, Vanguard Architects & Associates. Nakatitig lang ako sa email, pilit inaalala kong kailan ba ako n
The dress I chose was simple. A black, knee-length number na nabili ko pang naka-sale, dalawang taon na ang nakalipas. Nasuot ko na 'to noong kasal ng pinsan ko. Outfit repeater ang gaga. I paired it with heels that pinched my toes and a clutch bag I hadn't used since graduation.Ilang beses kong s
Naging mabilis ang takbo ng mga sumunod na araw. Kung noong una ay nangangapa pa ako sa daloy ng trabaho sa Vanguard, ngayon ay unti-unti na akong nasasanay sa ingay ng mga plotter, sa amoy ng kape sa umaga, at sa parang walang katapusang pagre-revise ng floor plans. Martes pa lang ay isinabak na







