LOGINSumandal na lang ako sa inuupuan at nakabusangot pa rin siyang pinanood. Ganoon pa rin at tuloy lang siya sa ginagawa, pakiramdam ko nga ay baka hindi na kami makalabas. Sa dami ba naman ng papeles sa harap niya, ewan ko na lang talaga. "I can almost see that pout on your face," pang-aasar niya, nasa laptop pa rin ang tingin. I gave him a small eye roll in return, still not able to hide my frustration. Lahat na ng posisyon ng pag-upo ay nagawa ko na. Nandoon na 'yong muntikan ko nang languyin ang sahig sa sobrang pagkabagot. Kada minutong lumilipas ay bilang na bilang ko. Siguro nasa dalawang oras bago ko nakita ang pag-inat niya, sinyales na tapos na talaga siya sa ginagawa.Finally, after what felt like forever, he looked up from his laptop, his eyes flicking over to me as if noticing the storm brewing in my head. Walang anu-ano ay tumayo na ako at lumabas na sa office na hindi siya pinapansin. Sa wakas, makakalabas na rin!Naligo na ako at nagbihis sa banyo. Paglabas ko ay sakto
Dahil sa namuong kaunting hiya ay nagpatuloy na lang ako sa pag-scroll sa Facebook. Tinipa ko ulit ang pangalan niya sa search bar, pero sa pagkakataong ito ay ang Post section naman ang tiningnan ko. Gusto ko malaman ang ideya ng ibang tao tungkol sa kaniya. Hindi na ako nagulat nang makitang dinaig pa niya ang artista sa daming post tungkol sa kaniya. There were candid shots of him looking effortlessly handsome, nothing out of the ordinary for him. Lahat ng iyon ay halatang galing sa mga babaeng puwede nang tawagin na fan girl.Pero ang nakakuha talaga ng atensyon ko ay ang mga picture niya na kuha sa loob ng korte. His expression in every shot was deadly serious. Matalim ang mata, kunot ang noo, habang ang kabuoan ng kanyang awra ay hindi maitatangging nagsusumigaw ng karangyaan at awtoridad. Siya talaga 'yong tipo na hindi mo gugustuhing makalaban sa korte, sa tingin pa lang. Ilang beses ko na siyang nakita sa ganoong ekspresyon, pero iba pa rin pala talaga kapag nasa picture n
"I like the taste," nakangisi niyang puri sa gawa kong kape, pagkatapos sumimsim ng huling beses. I blinked and quickly looked away, a small smile tugging at my lips. Nakakainis naman. Mukha na tuloy akong tanga kakangiti dito. Kinagat ko ang aking labi upang pigilan ang ayaw nang magpaawat na ngiti. Nang magtagumpay ako ay muli na naman ako napasandal sa sofa, at saka siya pinanood na seryosong may tina-type sa laptop. Noong una ay nai-enjoy ko pa, pero nang tumagal na ng isang oras ay nabagot na naman ako. Tumingin ako sa gilid at doon, ang nakahilerang libro sa estante ang pinagdiskitahan. Infairness naman sa lalaking bilyonaryo, malinis ang pagkakaayos, ha. Kumuha ako ng isa at sinuri ang unahan at likod nito. Kaso unang buklat ko pa lang ay napangiwi agad ako. Codes and Statutes, Jurisprudence? Hindi na ito sakop ng utak ko. Bakit may ganitong libro ang mokong?Ibabalik ko na sana sa estante nang matigilan ako. Teka nga lang...Bigla akong napatingin sa gilid at nakita ang i
"You're so quiet, I'm not used to it."Binalingan ko siya at kinunutan ng noo. "Alangan naman mag-ingay ako dito? E, 'di, wala ka nang natapos niyan.""Right," aniya at tumango.Sumimsim muna siya sa tinimpla kong kape. Pagkatapos ay may t-in-ype siya sa laptop. Katahimikan ang nangibabaw sa paligid, tanging ang ingay na dulot ng kaniyang keyboard ang naririnig. Ganunpaman, hindi ako nakaramdam ng pagka-ilang. Nilibot ko na lang ang paningin ko sa paligid at natigil sa isang family photo na nakasabit sa likod ng inuupuan niya ngayon. Kapansin-pansin ito dahil sa laki nito.In the picture, Riel, himself, was standing proudly at the center, flanked by his two brother. Sa hula ko ay nasa highschool pa lang silang tatlo nang kuhanin ang picture. There was his mother beside him. As usual, with her warm and welcoming smile. On the other side were his father and grandfather.Bakit kaya wala ang lola ng mokong? Hindi rin niya naikuwento sa akin ang tungkol doon, at mas lalong wala akong bala
Hindi na ako nagsayang ng minuto at tinungo ko na nga ang kusina. Of course, everything was in Japanese, so I was essentially playing a game of guess the label. I kept wandering into the kitchen, scanning the shelves for anything that looked familiar.Halos suriin ko na lahat ng nakikitang stock, pero sa huli ay bumagsak ako sa pinaka-safe na option. Pinagtimpla ko na lang siya ng kape. I found a packet of what looked like instant coffee and a jar of hot chocolate mix. That would do.Habang hinihintay ko ang pagkulo ng sinalang kong tubig, pumasok sa isip ko ang panibagong ideya. Gusto ko siya ipagluto ng adobong manok. Hindi naman sa may iba pa akong pagpipilian, dahil iyon lang naman talaga ang alam kong lutuin.Tama! Bakit hindi ko iyon naisip kanina? Tutal wala din naman dito si Ojiisan, e, why not, ipamalas ko ang mahal kong adobong manok? Isa pa, nai-enjoy ko rin ang pagluluto no'n. Iyon nga lang at may kaunting problema. Manok lang at toyo ang nakita kong narito na makakatulon
We spent the next two days visiting a couple of places around Tokyo. One day in Odaiba. That futuristic part of the city. Hanggang ngayon ay nakaukit pa rin sa utak ko ang view ng Rainbow Bridge. Its bright light at night was something I'd never forget. Hindi rin namin pinalagpas ang mga shopping center doon. Bili dito, bili doon. Halos magpigil nga ako ng tawa nang si Riel ang pinagbuhat ko sa lahat ng pinamili ko. Paano, e, sabi niya bilhin ko na raw lahat ng matipuhan ko. Dahil ako naman 'yong klase ng tao na may pagkamasunurin minsan, ayun at halos pakyawin ko na lahat. Akala ko nga ay magagalit siya dahil halos nasa 100,000 pesos ang halaga no'n lahat. Isa pa, siya lahat nagbuhat habang pakanta-kanta lang ako sa gilid. Pero kapag tinitingnan ko naman siya ay mukhang wala lang naman sa kaniya. Tinatawanan pa nga niya ako minsan, lalo na no'ng bumili na ako ng panty. Nagbitaw na naman siya ng green joke.Kaya ang ending, ako ang nainis. Pero nawala din naman no'ng kinabukasan ay
Sa tagal kong naghintay na ma-seen niya ang message ko ay hind ko namalayang nakatulog ako. Kaya naman pagkagising na pagkagising ko kinabukasan ay cellphone agad ang hinawakan ko. Tiningnan ko kung naghimalang nag-reply siya habang tulog ako kaso… No new messages. "Grabe talaga ’tong future husb
Gusto kong magpalamon sa lupa sa sobrang hiya ko. Literal na napatayo ako mula sa pagkakaupo at napasabunot na lang sa buhok ko habang palakad-lakad sa loob ng kwarto. Sa dinami-rami ng pwedeng mangyari ngayong gabi, bakit ito pa?! "Diyos ko, Chloe! Ang tanga-tanga mo talaga!" bulong ko sa sarili
Pero teka… bakit nga ba siya nag-text bigla? Hm… hindi kaya tumalab na agad charm ko sa kaniya? Ano, kasalan na ba ang sunod nito? Napahagikgik ako sa mga naisip. Kahit gustuhin ko man na makasal kami agad, hindi pa talaga puwede. Nasa Senior high pa lang ako. Kailangan may mapatunayan muna ako.
Pagbalik ko sa table, hindi na ako tumabi sa kaniya. Mahirap na, baka Mamaya ay makahalata pa sina Mama. Isama mo pa ang nanunuring tingin ngayon sa akin ni Ate. Tahimik akong naupo sa tabi ni Mama saka nakinig na lang sa pinaguusapan na, habang nagkukunwari akong busy kumain ng pagkain ng carbon







