LOGIN"Ano?" he teased, throwing me a smirk before focusing back on the road. "Wala ka namang matinong dahilan, 'di ba?"Sabi ko nga, dapat nakontento na ako sa nonchalant nyang reaksyon kanina. Tss. Iba pala ang dating ng pang-aasar nya kapag naka-translate na sa Tagalog. Nakakapikon."Hmph." I crossed my arms and turned to the window, pretending I wasn't sulking."Ano ba talaga?" he asked, voice laced with amusement.I huffed. "Wala lang. Gusto ko lang makita kung may chismis din sa opisina mo tungkol sa'kin. Baka kasi may kumakalat doon na kinasal tayo dahil ginayuma kita."Tumawa sya. Gets ko naman kasi nakakatawa na pinagsasabi ko."Hindi nga ba?"Aba!Nilingon ko sya para tapunan ng napakasamang tingin."Swerte mo, ha. Ang ganda ko kasing witch!""Right," at sumang-ayon pa! "Maybe this is the perfect chance for everyone in my company to meet their real boss."I froze. Literal na natigilan ako."Boss? Boss saan?"Kunot ang noo kong nagtanong sa kanya, kahit may ideya na ako kung ano an
Mag-aalas dos na ng umaga pero ito pa rin ako. Gising na gising ang diwa. Sa kisame ang tingin ko, pilit hinahanap ang tuluyan nang naligaw at ayaw magpahanap kong antok.Gumalaw ako para mag-iba ng posisyon, pero natigilan ako nang paglingon ko sa katabi ay naabutan ko syang gising na gising din."Gising ka pala?"Hindi sya sumagot. Instead, nakatitig lang sya sa akin. Akala ko nananaginip ng gising kasi talagang hindi kumukurap ang mokong. Pero nang winagayway ko naman ang kamay ko sa harap nya ay napakurap sya."Kanina ka pa gising?"No answer again.Tatalikuran ko na sana sya ngunit hinuli nya ang aking siko, dahilan ng pagbaling ko sa kanya ulit.Without saying a word, he gently moved closer and wrapped me in a warm embrace."You okay?" I asked, my voice barely above a whisper.Hindi ulit sya sumagot. Binaon na lang nya ang kanyang mukha sa aking leeg. Ako nama'y mas lalong nagising ang diwa dahil sa kakaibang kinikilos nya.I wasn't not used to him being like this. It's just...
Kunware akong galit na suminghap, kahit ang totoo niyan ay huminga lang ako ng matiwasay. Hindi ko na matandaan ang huling pagkakailang ko sa kanya, pero oo, ngayon ay naiilang ako."Of course you don't. But I was mad at you-""For what?" he cut in smoothly.Nandoon pa rin ang nanunuya nyang boses, pero ramdam pa rin ang nakapaloob doong kuryosidad."For..." I opened my mouth, but nothing came out.Right. What exactly was I mad about again?"See?" ngumisi sya ulit, tila nagtagumpay sa kung anong gustong kamitin. "No fight happened. Just you being jealous of nothing."Marahas akong napalingon sa kanya. Gusto ko syang supalpalin pero mas pinili kong ikutan sya ng mata. Bago pa ako makapagtaray ng lubusan ay tumayo na sya ng tuwid.Naguguluhan pa ako nang bigla syang nag-inat out of nowhere. Iyon naman pala ay nag-ipon ng lakas para walang paalam akong buhatin papunta sa kanyang balikat, na parang sako ng bigas."Riel!" impit kong tili.Paano, e, pinalo pa ako sa puwet habang tumatawang
Akala ko ay tatawanan ulit nya ako. Ngunit, natahimik ang diwa ko nang sumeryoso ang kanyang mukha, at parang may kung anong lumambot sa kanyang ekspresyon. Then, with a deep sigh, he reached for my hand again.Mas lalo akong natahimik, at nanigas na sa kinatatayuan nang dalhin nya ang aking kamay sa harap ng kanyang bibig. Hanggang sa halikan nya ito habang pikit ang kanyang mga mata.My irritation, my annoyance-gone. Just like that.Pakiramdam ko, lahat ng pulso sa aking katawan ay nag-uunahan na sa pagtibok. Lalo na ang aking puso. Ayaw na kumalma habang nakatingin ako sa kanya. Nasa kamay ko pa rin ang kanyang mga labi."I'm sorry, love," he murmured, his voice quiet but firm. "That will be the last time. It won't happen again."Nag-iwas ako ng tingin sa kanya, attempting to hold on to my pride, but the small smile curling at my lips gave me away.Hawak pa rin nya ang isa kong kamay. At kahit hindi ako nakatingin, ramdam ko pa rin ang paninitig nya sa akin. Nakakainis lang dahil k
"Nothing more. No personal matters involved."Dapat ay nagbigay ng kaginhawaan sa akin ang kanyang eksplenasyon, pero iba ang naging dating nito sa akin. Para bang mas lalo lang naging klaro sa akin ang lahat."But she's your ex."Wala sa sarili kong nasabi ang dapat ay nasa utak ko lang.Marahan syang tumawa na ikinagulat ko. Umiiling-iling pa syang nakatingin sa akin, na para bang isang malaking katawa-tawa ang sinabi ko."If by 'ex' you mean ex-lover, then no." His tone was light, teasing almost. "We were bound to marry before, yes, but only because we had to. No love involved."Natameme ako.Wait, what?Bahagyang nagsalubong ang kanyang kilay, tila may naalalang pangyayari. Ako nama'y hindi na nakagalaw at tuluyan ng natameme sa kanya."Wait..." He looked at me, this time with something close to realization. "Is that why you were in the park earlier? Because you thought Isabella and I were actually exes?"Kung kanina ay gulat na gulat ako sa narinig, ngayon naman ay tuluyan na tal
Mabagal pa rin ang mga yabag ko paakyat. Napansin ko ang pagsabay nya sa akin kaya nagtataka ko syang nilingon. He was matching my every steps. Sinasadya nya talaga.Dahil dun ay hindi ko na naiwasang matawa. Ang awkward lang kasi sa haba ng kanyang mga biyas.It was... comforting, somehow. Before I realized it, I was smiling endlessly.Not a big one, just a small, fleeting curve of my lips. Sapat na para mapansin ng mahal na prinsipe kasi napatingin sya sa akin. Napangiti na rin tulad ko."Do you feel better now?"Napakurap ako. Hindi ko inaasahan ang kanyang tanong.Is he talking about what happened earlier? About the park?"I'm fine," I said, keeping my tone light, as if nothing had happened.Nasa harap na kami ng pintuan nang lingunin nya ako tinaasan ng isang kilay."No, you're not."Nag-iwas na lang ako ng tingin at nauna ng pumasok sa loob. Pinili kong umupo sa gilid ng kama. Mabilis naman syang nakasunod at tumabi sa akin."You've been quiet the entire ride home," dugtong nya
Lunes. Alas-sais pa lang ng umaga ay gising na ako. Hindi ko alam kung dahil ba ito sa kaba o sa sobrang excitement, pero kahit puyat ako kagabi ay maaga akong bumangon para maghanda. Pinili ko ang pinaka-presentableng outfit na mayroon ako, isang beige na slacks at itim na turtleneck. "O, umino
Inisip ko pa kung dapat ko bang bawiin ang email. Halos limang minuto akong nakatitig sa screen ng laptop ko, hinihintay kung matagumpay maise-send iyon o magkakaroon ng error. Pero nang lumitaw ang notification na pumasok na ito sa outbox ko, isinara ko na ang laptop. Bahala na. Kung hindi siya ma
Nakasandal lang ako sa bintana ng bus habang pinapanood ang mabilis na pagdaan ng mga sasakyan sa EDSA. Hawak ko ang cellphone ko, binubuksan ang contacts, tinititigan ang pangalan niya, tapos papatayin ko rin ang screen sa huli. Paulit-ulit. Para akong timang.Ano bang dapat kong i-text sa kaniya?
Mabilis ang bawat hakbang ko palayo sa Faculty wing, pilit na hindi lumilingon kahit nararamdaman ko pa rin ang bigat ng presensya niya sa likuran ko. Hindi ko alam kung paano ko natapos ang araw na iyon. Ang bawat klase ay parang dumaan lang sa harap ko, kasi ang isip ko ay pabalik-balik sa mga bi







