INICIAR SESIÓNHindi agad ako nakapagsalita, dahilan ng paghawak nya ulit sa batok."Sabayan mo na lang ako magkape."Since when did he care about having company? Hindi naman kami gano'n ka-close para ayain akong sabayan siya."...Hindi ko kasi mauubos 'to," he said, gesturing to the ridiculous amount of bread. "Sayang kung itatapon lang pagkatapos."Mariin ko syang tinitigan. Ang mga kantyaw sa akin ng mga kasamahan ko nitong nakaraan ay parang bumulong sa tainga ko. Hindi kaya..."Sasabayan mo lang ako. Wala akong intensyon na kahit ano," mabilis nyang segunda. Siguro napansin ang pagdududa sa mukha ko.Sa huli ay napabuntong hininga ako. Wala pa naman alas syete. Hindi rin naman masama. Isa pa, hindi pa ako nakakapag-almusal.And honestly, a cup of coffee sounded really good right now."Sige," pagsuko ko.Tinulak ko ang upuan sa harap niya at naupo roon. Pero napatayo ulit ako nang mapagtantong kailangan kong kumuha ng sariling tasa. Sa halip na kumuha ng kape mula sa lumang coffee machine, kinuh
Mas lalong nanuot sa ilong ko ang amoy ng mga tinapay. The comforting scent made me smile a little, easing some of the tiredness clinging to my body.Tinulak ko ang de-salamin na pintuan ng shop. The familiar chime ringing softly above me as the door closed. Hindi nga ako nagkakamali na kay Primo ang kotse sa harap.Nalingunan ko sya sa kanyang karaniwan na pwesto, malapit sa bintana. Mabilis syang tumayo nang makita ako."Alina."I paused mid-step. Naglakad siya palapit sa akin at tumigil sa harap ko. Ito ang unang pagkakataon na narinig ko siyang tawagin ako sa aking pangalan.Hindi ko lang alam kung dahil ba sa pagod o ano pero sa pagkakaalala ko, ngayon lang talaga.Tiningala ko sya at nginitian. "Bakit?"Tulad kahapon, pumosisyon na naman ang isang kamay nya sa kanyang batok. Ang mata nya'y hindi makatingin sa akin ng diretso."I..." usal nya sa nahihiyang tono. "Uhm, pumunta ako dito para bayaran ang utang ko."Napakunot saglit ang noo ko, inalala kung may utang nga ba sya sa ak
Dinadakma ng malamig na hangin ang aking mukha habang naglalakad ako papunta sa bakeshop. Tahimik ang paligid, tanging ilang ilaw sa kalye ang kumikislap habang nananatiling madilim ang langit.Mag-aalas singko pa lang ng umaga. Ganitong oras ako pumapasok. Bahagya kong pinilig ang aking ulo upang mag-inat. Ramdam ko ang pananakit ng aking tuhod at balikat, dulot ng puyat at pagod na natamo sa raket ko kagabi.Pinigilan kong huwag mapahikab sa daan. Marahan ko pang sinampal ang nanlalamig kong pisngi upang tuluyan nang magising ang diwa.Bitin na bitin ang tulog ko. Mag-aalas dose na nang nakauwi ako. Gusto ko pa sanang matulog ng matagal pero hindi naman pwede dahil nga may trabaho pa ako.Ang simpleng pag-mi-makeup sana sa isang batang babae ay napunta sa pagiging baby sitter. The little girl needed more help than I expected.Sa huli, inalalayan ko siya sa backstage. Ako na ang nag-asikaso sa mga isinuot niya sa pageant, sa kanyang buhok, at maging ang pagpapakalma sa kanya mula sa
"Alis na 'ko, Linda. Ikaw na bahala magsara dito, ha." I said, adjusting the bag on my shoulder."Sige, sige. Balita ko may raket ka mamayang gabi?" Takang tanong nya.Tumango ako bilang tugon. "May mi-makeup-an akong bata para sa talent show. Sayang 'yung pera. 500 din 'yun.""O, e, magpahinga ka naman paminsan-minsan, Alina," she scolded lightly but with warmth in her tone. "Nitong nakaraan, madalas na ang pagtanggap mo ng raket, ah. Baka magkasakit ka na naman niyan."Umiling ako at nginitian sya. "Hindi 'yan! Pero salamat sa malasakit, ah?"Pabiro nya akong inismiran, pero kumaway din nang nasa pintuan ako.Dumiretso ako sa inuupahan kong apartment. Malapit lang ito sa bakeshop. Isang kanto lang mula doon at mararating mo na ito.The place was small. Isang maliit na kama, may kasikipan na kusina, at banyo na tama lang sa isang tao. Sobrang liit nito kumpara sa dati kong inupahan na apartment sa Manila. Pero kahit na ganoon, mas ayos ito sa akin.Bukod sa hindi mahal ang renta, mab
Lunes ngayon kaya hindi nakapagtataka na narito sya upang magkape.He was standing in front of the glass display case, his eyes scanning the rows of freshly baked bread and pastries like he had all the time in the world.Katulad ng nakasanayan, nakasuot sya ng pormal na suit, na talagang nagsasabi na hindi sya taga-rito. Ang ganoong ka-eleganteng kasuotan ay hindi karaniwang makikita na suot ng mga tao dito.Katulad ko, simpleng maong na nagmukhang luma dahil sa paulit-ulit na paglaba nito, at puting tshirt, na tinaguriang uniporme namin dito sa bakeshop.He was overdressed for a small-town. He exuded that cold, polished aura, like he had just stepped out of some high-rise office in the city and accidentally wandered into our little bakery."May napili ka na po ba?"Hindi na ako nakatiis at napatanong na ako. Natagalan kasi ako sa pagpili nya. E, may naghihintay pa sa aking trabaho sa likod.Si Elise naman kasi, pinili pang makipag-date kaysa sa trabaho nya. Sya kasi ang cashier namin
The smell of sugar and warm bread filled the small bakeshop, a sharp contrast to the memories that refused to leave me.It has been three years.Tatlong taon na ang nakalipas nang umalis ako sa mundo nya. Three years since his mother tried to pay me with that thick envelope of cash, like I was some charity case she could pay off to disappear.Tatlong taon na, at simula nun, wala na akong balita sa kanya. Mabuti na lang at hindi rito kilala ang Alcantara.Sa liit nito, wala pang signal o internet, malabong may makakilala sa akin dito.Mula sa magarbo nyang sahig, ngayon, ang tinatapakan ko ay ang ordinaryong puting tiles ng pinagtatrabuhan kong bakeshop, na kaunting kembot na lang ay maninilaw na sa tagal ng pagkakakabit.Pakiramdam ko, napunta ako sa ibang planeta. Dito, isa lang akong normal na babae na nagtatrabaho sa maliit na bakeshop. Na kung minsa'y makeup artist kapag may pagkakataon.Here, I wasn't Alina Reyes, the woman who almost became Mrs. Alcantara."Hoy! Ba't natahimik k
"And for the record, Architect," dagdag ko, pilit na pinapanatiling mahina ang boses ko kahit na gusto ko nang sumigaw sa inis. "Wala akong pakialam kung anong gusto mong ipakita kay Architect Monica. Kung kailangan mo ng props para sa kung ano mang laro niyo, huwag mo na akong idamay." Napatitig
A/N: Hi po. Medyo nagkaroon ng error ang previous chapters (from Chapter 36-44). Ang mga nailagay po kasi doon ay yung mga naunang chapter. Kumbaga naulit. So ito na po ang continuation ng Chapter 34. *** Inihagis ko ang phone ko sa kama at napasabunot na lang sa sarili ko. Terrible liar? Bakit,
Sa tagal kong naghintay na ma-seen niya ang message ko ay hind ko namalayang nakatulog ako. Kaya naman pagkagising na pagkagising ko kinabukasan ay cellphone agad ang hinawakan ko. Tiningnan ko kung naghimalang nag-reply siya habang tulog ako kaso… No new messages. "Grabe talaga ’tong future husb
Gusto kong magpalamon sa lupa sa sobrang hiya ko. Literal na napatayo ako mula sa pagkakaupo at napasabunot na lang sa buhok ko habang palakad-lakad sa loob ng kwarto. Sa dinami-rami ng pwedeng mangyari ngayong gabi, bakit ito pa?! "Diyos ko, Chloe! Ang tanga-tanga mo talaga!" bulong ko sa sarili







