보관함
검색
홈 / Romance / Honey, I don't want the Crown / Chapter 93

공유

Chapter 93

작가: Akiyutaro
last update 게시일: 2025-09-17 18:49:02

Mabilis ang bawat hakbang ko, ramdam ko ang bigat ng lupa sa ilalim ng aking bota. Ang dilim ng kagubatan ay parang kumakain sa akin—parang bawat puno’y nagtatago ng lihim, bawat ihip ng hangin ay boses ni Cassandra na humihingi ng tulong.

“Cass…” bulong ko, halos hindi na makahinga. Ang sigil sa kamay ko ay bahagyang nagliliwanag, kumakapit sa huling bakas ng enerhiya na naiwan niya. Ginamit ko iyon bilang gabay, parang sinag ng ilaw na nagsisilbing bakas ng kanyang presensya.

Pero mabilis na
이 작품을 무료로 읽으실 수 있습니다
QR 코드를 스캔하여 앱을 다운로드하세요
이전 챕터 다음 챕터
잠긴 챕터

최신 챕터

  • Honey, I don't want the Crown   197

    May mga umaga sa Arkenfall na parang ordinaryo lang sa unang tingin, pero kapag pinakinggan mo nang mabuti, may mga pagbabago kang maririnig. Hindi sa ingay, kundi sa tono. Sa paraan ng pagbati ng mga tao. Sa bilis ng lakad nila. Sa kumpiyansang dala nila kahit walang nag-uutos. Ganito ang umagang iyon. Sa training grounds, nagsimula ang araw nang walang sigaw. Walang malakas na tunog ng bakal. Kahoy pa rin ang espada, pero ang bigat ng galaw ay mas ramdam. Hindi na ito tungkol sa lakas ng hampas. Tungkol na ito sa kontrol. Si Alaric ay nakatayo sa gitna ng yard, nakapalibot ang ilang trainees—hindi niya iniutos, pero kusa silang lumapit. Hindi siya nagtuturo sa paraan ng instructor. Wala siyang hawak na checklist. Ang ginagawa niya lang ay magpakita. “Try again,” sabi niya sa isang trainee, kalmado. “Pero this time, huwag mong pilitin.” “Paano po?” tanong ng bata, hingal. “Listen to your body,” sagot ni Alaric. “Kapag pagod ka, mas lalong nagkakamali.” Tumango ang bata at sin

  • Honey, I don't want the Crown   198

    May mga araw sa Arkenfall na hindi mo mapapansin agad na mahalaga pala—walang engrandeng balita, walang sigawan ng tagumpay. Pero sa loob ng palasyo, may mga pagbabagong tahimik na nag-uugat. Ganito ang araw na iyon. Maaga pa lang ay gising na si Alaric. Hindi dahil may training bell, kundi dahil kusa na ang katawan niya. Tumayo siya sa bintana ng kanyang silid at minasdan ang kaharian. May mga usok na mula sa mga tahanan sa ibaba, senyales ng mga almusal na inihahanda. May mga taong naglalakad patungo sa trabaho, may mga batang tumatakbo, walang ideya na ang mga susunod na mag-aalaga sa kanilang mundo ay nakatanaw lang mula sa itaas. Hindi niya naramdaman ang bigat. Mas ramdam niya ang koneksyon. Lumabas siya ng silid at naglakad patungo sa training grounds. Hindi niya inaasahang may makikita siya roon, pero nandoon na si Elera—nakaupo sa gilid, may hawak na notebook, tahimik na nagsusulat. “Ang aga mo,” sabi ni Alaric. Ngumiti si Elera nang hindi tumitingin. “Hindi ako makat

  • Honey, I don't want the Crown   199

    May mga sandali sa Arkenfall na parang humihinto ang oras—hindi dahil may trahedya, kundi dahil may katahimikang puno ng kahulugan. Ganito ang hapon na iyon. Mahina ang hangin sa hardin ng palasyo. Ang mga dahon ay gumagalaw lang kapag gusto nila, parang alam nilang walang nagmamadali. Naroon si Alaric, nakaupo sa mababang pader, pinagmamasdan ang ilang trainees na naglilinis ng kanilang gamit matapos ang training. Hindi niya sila minamadali. Hindi rin siya nagbibigay ng dagdag na utos. Naniniwala siyang kung paano sila kumikilos kapag walang nakatingin, doon makikita kung sino sila talaga. Lumapit si Elera, dala ang dalawang basong tsaa. “Break time,” sabi niya, iniabot ang isa. Tinanggap iyon ni Alaric, ngumiti. “Parang dati lang,” sabi niya. “Tayo ‘yung nagtatago sa training para uminom.” “Ngayon tayo na ang dahilan bakit sila nagiging maingat,” biro ni Elera. Tahimik silang natawa. May ilang sandali na walang nagsalita. Hindi awkward. Sanay na sila sa katahimikan ng isa’t

  • Honey, I don't want the Crown   200

    May mga araw sa Arkenfall na parang walang espesyal na nangyayari, pero kapag tinignan mo nang mas malalim, doon mo makikita kung gaano na kalayo ang narating ng lahat. Hindi ito ‘yung uri ng araw na may trumpeta o anunsyo. Isa lang itong normal na araw—at minsan, iyon ang pinakaimportante. Maagang gumising si Elera, mas maaga kaysa dati. Hindi dahil may meeting o training agad, kundi dahil hindi na siya sanay matulog nang matagal. May kung anong excitement na hindi niya maipaliwanag, parang pakiramdam na may paparating, kahit wala namang malinaw na dahilan. Umupo siya sa gilid ng kama, hinayaan munang tumahimik ang isip bago tumayo. Paglabas niya ng silid, tahimik pa ang hallway. May iilang servants na naglilinis, pero wala ang dating tensyon. May mga bumabati sa kanya, hindi na nagugulat, hindi na rin masyadong nanginginig. Normal na lang siya sa kanila—at sa kakaibang paraan, iyon ang pinakamatibay na anyo ng respeto. Sa courtyard, nadatnan niya si Alaric na kausap ang ilang gu

  • Honey, I don't want the Crown   194

    Tahimik ang gabi sa Arkenfall nang muli silang makabalik. Iba ang pakiramdam ng lupa kapag sariling kaharian na ang tinatapakan—parang mas mabigat, pero mas pamilyar. Walang engrandeng salubong, walang trumpeta o sigawan. Tahimik na utos lang ni Nathaniel na panatilihing simple ang pagbalik nila. Hindi ito parade. Isa lang itong pag-uwi. Habang bumababa sila sa carriage, napatingin si Alaric sa mga pader ng palasyo. Matayog pa rin, matibay, at puno ng kasaysayan. Dati, ito lang ang nakikita niya bilang training ground—isang lugar ng utos at disiplina. Ngayon, may halo na itong ibang kahulugan. Ito ang lugar na kailangan niyang pangalagaan balang araw. “Welcome home,” mahina ngunit puno ng damdaming sabi ni Cassandra. Ngumiti si Elera, huminga nang malalim. “Mas tahimik dito kaysa Aurelia.” “Pero mas mabigat,” sagot ni Alaric, hindi reklamo kundi obserbasyon. Tumango si Nathaniel. “Because this is where responsibility lives.” Hindi na sila dumiretso sa kani-kanilang silid. Sa

  • Honey, I don't want the Crown   193

    Tahimik pa rin ang Aurelia Palace kinabukasan, pero ibang klaseng katahimikan na ang bumungad. Hindi na ‘yong pagod na tahimik ng gabi, kundi ‘yong banayad na simula ng umaga—may liwanag na dahan-dahang sumisilip sa mga bintana, may mahinang tunog ng mga yabag ng servants sa hallway, at may amoy ng bagong timplang tsaa na kumakalat sa hangin. Si Alaric ang unang nagising. Hindi dahil may tumawag o may schedule—kundi dahil nasanay na ang katawan niya. Years of training had conditioned him to wake up before the sun, kahit wala nang sigaw ng instructor o tunog ng training bell. Umupo siya sa kama at sandaling nanahimik. Walang armor. Walang sword. Walang pressure—kahit sandali lang. Lumapit siya sa bintana at tinignan ang labas. Ang Aurelia ay parang painting sa umaga. Tahimik, payapa, at parang walang alam sa bigat ng responsibilidad na naghihintay sa kanya sa hinaharap. Ganito pala ang ibang kaharian, naisip niya. Hindi lahat palaging naghahanda para sa gulo. Maya-maya, may mara

  • Honey, I don't want the Crown   Chapter 54

    Sa loob ng palasyo, may isang tensyon na hindi agad napapansin ng mga tao—isang tensyon na nagsisimulang mag-ugat sa pagitan ng dalawang lalaki.Nakaupo si Nathaniel sa kanyang silid-aralan, hawak ang ilang papeles ng proyekto na ipinatong ng mga tagapayo sa harap niya. Ngunit imbes na maayos niyan

  • Honey, I don't want the Crown   Chapter 53

    Mainit ang liwanag ng araw na tumatama sa mga pader ng palasyo nang magtipon ang konseho para sa buwanang pagpupulong. Sa gitna ng mahaba at marangyang mesa, nakaupo sina Nathaniel at Cassandra, kapwa nakasuot ng damit na sumisimbolo ng pagkakaisa ng kaharian: siya sa gintong balabal na may burdang

  • Honey, I don't want the Crown   Chapter 52

    Ang araw ay nagsisimula nang lumubog nang lumabas si Cassandra mula sa palasyo. Kasama niya ang dalawang dama at si Lux, ang pinakakatiwalaang bodyguard na ipinadala ni Nathaniel mismo. Malaki ang pangangatawan ni Lux, maliksi ang galaw, at halos hindi nagsasalita maliban kung kailangan. Nakasunod

  • Honey, I don't want the Crown   Chapter 51

    Ang bulwagan ng palasyo ay maliwanag sa apoy ng malalaking sulo na nakasabit sa bawat haligi. Ang kisame ay may nakaukit na mga simbolo ng liwanag, tanda ng panibagong kapayapaan. Ngunit sa gitna ng kagandahang iyon, ang hangin ay tila mabigat, puno ng hindi nakikitang laban.Nakaupo sina Nathaniel

더보기

다른 추천

좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status