#พี่หลามคนจริง EP.6 แค่ไหนที่เรียกว่าจีบเธอ (2) จบตอน

“เฮียแม่งงงง เจ๊าะแจ๊ะผู้หญิงคนอื่นต่อหน้าผมอ่ะ!” ฉันเหวอ รีบผละตัวออกจากคนตัวใหญ่ข้างๆ กายทันที เมื่อยังไม่ทันได้ทำอะไรจู่ๆ ตัวใหญ่ๆ ของเล้งก็โถมทับเข้ามากอดฉลามดุทั้งตัวจนเขาต้องผละออกห่างจากฉันไปด้วย ดูเหมือนเล้งนี่ล่ะจะเมาจริงจังแล้ว เขาถูไถใบหน้าไปมากับท้ายทอยของฉลามดุที่เริ่มมีสีหน้าหงุดหงิดแล้วคร่ำครวญ “พวกมึงดูดิ เฮียแม่งชอบทำร้ายกูอ่ะ เศร้า”

“เหี้ยเล้งเมาล่ะ พี่ต้องจัดการมันหน่อย” เสียงพวกเพื่อนๆ ของเขาหัวเราะลั่นขึ้นมา แล้วฉลามดุก็หันมาดึงคอเสื้อของเขาออก “พี่เดี่ยวยังไม่ทันมา กูว่าถ้าพี่แกมาแม่งคงสร่าง”

“มาเอามันออกไปจากหลังกูทีดิ๊” ฉลามดุหันไปสั่งลูกน้องของเขาที่พยักหน้ารับทันทีพร้อมกับกันตัวเล้งที่อยู่ๆ ก็ฟูมฟายเสียงดังออกไป แล้วหยิบบุหรี่ขึ้นมาจะสูบ แต่เขาก็ชะงักแล้วเหลือบมามองฉัน แล้วจู่ๆ เขาก็เก็บมันใส่กระเป๋ากางเกงไปซะเฉยๆ

“ไมวะพี่ ไม่ดูดบุหรี่เหรอ” ลูกน้องที่จับคนที่ชื่อเล้งไว้ทางด้านขวาถามขึ้นเมื่อสังเกตเห็นท่าทีของเขา แล้วฉลามดุก็เหลือบมามองฉันอีกจนฉันต้องเอียงคอสงสัย

“ไม่” เสียงของเขาจริงจังมาก “มีคนขอให้เลิก”

เดี๋ยวก่อนนะ

เขาหมายถึงฉันรึเปล่าอ่ะ?

“แน่ะเฮีย! ทีไอ้เล้งขอให้เลิกเป็นเพื่อนมันไม่ยอมเลิกนะครับ”

“น้องกับผู้หญิงมันคนละอย่างกันปะ” ร่างสูงพยายามแก้ต่างด้วยสีหน้านิ่งๆ แต่ฉันเห็นว่าใบหูของเขาแดงมากเลย แต่... เดี๋ยวสิ เขาเลิกบุหรี่ให้ฉันจริงๆ เหรอ? ก็แค่พูดไปตามที่เขาถามเท่านั้น ไม่ได้คิดจะให้เลิกจริงๆ สักหน่อย

แต่... จู่ๆ ฉันก็นึกถึงคำของฉลามดุในคืนนั้นที่ลงไปหาเขาด้านล่างหอพักขึ้นมา

“ไม่ชอบคนสูบบุหรี่?”

“อื้อ ไม่ชอบ”

“งั้นเดี๋ยวเราเลิกให้”

เขาเลิกให้ฉันจริงๆ เหรอ ฉันนึกว่าเขาจะพูดไปส่งๆ ไม่คิดจริงจังซะอีก

“พี่แม่ง สูบมาจะหกเจ็ดปีมาเลิกเพราะติดหญิงอ่ะ”

“แล้ว?”

“อีแบบนี้มันมีแววกลัวเมียเห็นๆ เลย ฮ่าๆ”

“ไอ้น้องเวร ถ้ามึงล้ออีกทีกูจะฟ้องนิ้งล่ะ” ฉันเหวอไปเลยเมื่ออีกฝ่ายพูดติดตลกกับน้องๆ ของเขาไม่ทันไร จู่ๆ คนตัวโตก็หันเข้ามาคว้าต้นคอของฉันเข้ามาโอบแล้วเอาหน้าซุกมาที่ท้ายทอยของฉันเหมือนจะเด็กน้อยที่กำลังถูกรังแกแล้วกำลังงอแง “นิ้ง พวกมันแกล้งเราอ่ะ นิ้งตบหัวแม่งให้หน่อยดิ”

“ดะ เดี๋ยว...”

“เฮีย! ทำไมต้องหลบหลังนิ้งไรนั่นอ่ะ ผมงงมาก” ยังไม่ทันที่ฉันจะอ้าปากพูดอะไรด้วยซ้ำ จู่ๆ เล้งที่นั่งสะอึกเงียบๆ อยู่คนเดียวก็โพล่งขึ้นมาเสียงดังลั่นร้าน ทุกคนเหวอ ในขณะที่เขาจะไล่ชี้หน้าผู้ชายทุกคนบนโต๊ะ “แล้วผมก็งงมากว่าทำไมวะ มึงก็มีเมีย มึงก็มีเมีย เฮียก็มีเมีย แล้วทำไมกูถึงไม่มี!!”

“มึงหน้าเหี้ยมั้ง” เพื่อนอีกคนสวนขึ้นมา แล้วเล้งก็เหมือนโมโห เขาผุดลุกออกจากเก้าอี้เสียงดังมากแต่อยู่ดีๆ ก็เซไปเซมา

“หน้ากูเหี้ยเหรอ? เออ!! หน้าเหี้ยแล้วไง ก็เร้าใจอ่ะ เข้าใจคำว่าถึงหน้าผมจะเหี้ยแต่ทำเธอเพลียได้ป่าวค้าบ!” ฉันเผยอปากค้างเมื่อเขาเริ่มพูดอะไรเรื่อยเปื่อยในขณะที่ฉลามดุจะแค่นหัวเราะชิดกับไหล่ฉัน แล้วเขาก็ผละออกไปเพื่อพูดกับเล้ง

“มึงเมาเหรอไอ้เล้ง?”

“ไรเฮีย! ตลกล่ะ ผมไม่ได้เมา” แต่ฉันว่าเขาเมามากแล้วล่ะ จริงๆ นะ “ก่อนหน้าเฮียมาผมดกๆ เป็นขวดเลยนะบอกไว้ก่อน!!”

“งั้นก็เอาอีกแก้ว มา เดี๋ยวกูชงให้เอง” ฉันทำตาโตเมื่อฉลามดุหัวเราะแล้วชงเหล้าให้เล้ง ฉันดูไม่ออกหรอกว่าเขาชงกันแบบไหน แต่ได้ยินคนอื่นๆ พูดว่า เข้มไปๆ อยู่นั่นแหละ “เอ้าน้องรัก ชนกับกู”

“เฮียจะมอมผมปะ” เล้งพูดด้วยน้ำเสียงยานคาง หน้าเขาเหมือนครึ่งหลับครึ่งตื่นตอนรับแก้วเหล้าเข้าไปชนกับแก้วของฉลามดุ “เหี้ยยยย! กลิ่นเหล้าแรงอ่ะ เฮียแม่งมอมผมชัดๆ อึก”

แต่เขาก็ยกดื่มอยู่ดี

“กูมอมแม่งเองแหละเฮีย” ลูกน้องอีกคนหันมากระซิบกระซาบกับฉลามดุที่มีสีหน้าชอบใจ “กะว่าเดี๋ยวจะพามันไปร้องเพลงต่อที่ผับพี่วิน”

ฉันเงี่ยหูฟังสิ่งที่พวกเขาคุยกันแล้วก็ได้แต่ทำหน้ามุ่ยเล็กๆ อย่างไม่เข้าใจ

ผับงั้นเหรอ? พูดอะไรกันเนี่ย ฉันเริ่มจะฟังไม่เข้าใจแล้วนะ

“มึงก็ชอบไปแกล้งมัน” ฉลามดุส่ายหน้าทันที “จะพามันไปไหนก็พากลับดีๆ”

“เออน่าเฮีย มอมมันจนชินแล้วมั้ง” น้องๆ เขาหัวเราะ ก่อนที่จะหันไปให้ความสนใจกับเล้งที่โหวกเหวกโวยวายต่อหลังจากดื่มแก้วนั้นไป ฉันมัวแต่มึนงงจนลืมสั่งอาหาร ฉลามดุที่นั่งชงเหล้าเองเลยหันมาให้ความสนใจแทน

“สรุปเลือกได้ยัง?”

“เอ่อ สั่งรวมๆ เลยได้มั้ยอ่ะ” ฉันถาม เพราะอยากกินก๋วยเตี๋ยวหม้อไฟ ทำไมมากับเขาทีไรต้องรู้สึกอยากกินก๋วยเตี๋ยวทุกทีเลยนะ “เราอยากกินก๋วยเตี๋ยวอันนี้”

“ได้ดิ เดี๋ยวช่วยกิน อีกนานกว่าพวกมันจะกลับ” อีกฝ่ายพูดอย่างใจดี ฉันเลยยิ้มเล็กๆ ให้เขานิดหน่อย แล้วตั้งท่าจะวางเมนูลงที่ตักเพราะไม่อยากรบกวนพื้นที่คนอื่น แต่ก็ถูกฉลามดุฉวยเอาไปวางข้างหลังเก้าอี้ของเขาแทน แล้วเขาก็พูด “ฝากไว้กับเราได้นะ”

“เอ่อ...” ฉันชะงักไป หน้าร้อนนิดๆ ก่อนที่จะเอ่ยขอบคุณเขา “ขอบคุณนะ”

“เปล่า เราไม่ได้หมายถึงเมนูอาหาร”

“...”

“หมายถึงใจเธออ่ะ ฝากไว้กับเราได้”

[พาร์ท : ฉลามดุ]

ทันทีที่ผมพูดประโยคนั้นจบ แก้มของคะนิ้งก็แดงจัดจนเห็นเส้นเลือดฝาด

เธออ้าปากค้าง แต่น่ารักชิบหาย ผมก็เลยกระดกเหล้าเย็นๆ ลงคออีกทีแล้วนั่งยิ้มอยู่คนเดียว หรือผมจะเมาแล้ววะ? ทำไมยิ่งมองหน้าเธอแล้วหยุดมองไม่ได้ เหมือนโรคจิตก็ไม่ต่าง

“ยะ... ยังไม่ฝากได้มั้ย?” เธอถามผมกลับมาด้วยว่ะ แต่ไม่ได้ถามแบบกวนตีนนะ เธอถามเหมือนกลัวว่าผมจะรู้สึกแย่ ผมก็เลยกระตุกยิ้มกลับ เพราะผมไม่คิดมากหรอก

“ได้”

“...”

“เดี๋ยวเธอก็ให้เราเองอ่ะ” ผมก็ไม่มั่นใจหรอก แต่พูดไว้เผื่อเธอจะเปลี่ยนใจ แค่เมื่อกี้ไอ้เล้งมันเมาแย่งซีนผมก็พอล่ะ ครั้งนี้ผมขอตีตื้นทำคะแนนกลับบ้าง “เธอยังดูเราไม่ถึงเดือนเลยนิ้ง เผลอๆ พอถึงเดือนเธออาจจะรักเราเลยก็ได้”

“...”

“อนาคตไม่แน่นอน” ผมพูดแล้วมองเธอด้วยแววตาที่สื่อความหมายบางอย่างที่เธอน่าจะเข้าใจ ผมจะไม่เลิกจีบเธอ จะไม่เบื่อเธอด้วย ผมชอบนิ้งจากใจจริง ชอบมาตั้งแต่เจอหน้าครั้งแรก จากที่มากอยู่แล้วก็มากขึ้นทุกวัน

เธอน่ารัก เธอสวย เธอขี้แย และเธอซุ่มซ่าม เรียบร้อย ทุกอย่างที่นิ้งเป็น คือสเป็คในใจผม

อนาคตผมไม่รู้หรอกว่าผมจะทำตัวเหี้ยใส่เธอมั้ย แต่เวลาผมชอบใครผมให้เต็มร้อย ให้แม่งหมด ชอบขนาดนี้ผมก็จะชอบไปจนตาย

เหมือนที่เคยจะรู้สึกกับพราว... แต่เธอก็ทิ้งผมไปมีคนอื่นก่อน

“... ก็ไม่รู้สิ” นิ้งคงไม่รู้จะตอบผมว่ายังไง เธอก้มหน้างุด ผมมองหน้าเธอโคตรเพลิน จนมันสะดุดเพราะมีไอ้แก่ขี้เมาคนหนึ่งเซมาชนกับโต๊ะจนน้ำส้มหกใส่ชุดนักศึกษาของนิ้ง วินาทีนั้นเสื้อขาวๆ ของเธอก็เปียก แล้วเพราะเธอใส่ชั้นในสีเข้ม มันก็เลยเห็น...

“เวร!” ผมสบถออกมาทันทีพร้อมกับวางแก้วเหล้ากระแทกกับโต๊ะไม้เสียงดัง คว้าตัวของคะนิ้งที่ทำหน้าตกใจสุดขีดเข้าหาตัวผม ในขณะที่ไอ้แก่นั่นยกมือไหว้ขอโทษขอโพยใหญ่ นั่นเพราะผมดูมีท่าทางจะเอาเรื่องมันจริงๆ “นิ้งเป็นไรมั้ย”

ผมหันกลับมาถามเธออย่างเป็นห่วง แต่คะนิ้งกลับมีสีหน้าตื่นกลัวอย่างเห็นได้ชัด เธอตัวสั่นตอนที่เงยหน้ามองผมเพราะคนที่อยู่ในร้านต่างหันมามองที่หน้าอกเธอทั้งนั้น

ผมแม่ง... หงุดหงิดว่ะ ยิ่งกินเหล้ามางี้ยิ่งหงุดหงิด

“แฟนพี่เป็นไงบ้างวะพี่หลาม” พวกน้องๆ ผมถามขึ้นด้วยท่าทางตกใจ ผมส่ายหน้า กอดคะนิ้งไว้แนบอกในขณะที่ลากเธอให้ไปด้วยกันที่หลังร้าน ผมมาที่นี่บ่อย มันมีห้องน้ำเล็กๆ อยู่ด้านหลัง

ผมมาส่งเธอที่หน้าห้องน้ำหญิง ในขณะที่คะนิ้งยังคงทำหน้าตื่นๆ แล้วเอามือมาปิดอกเสื้อไว้

“เดี๋ยวเราซื้อชุดใหม่ให้วันหลังนะ” ผมพูดอย่างรู้สึกผิด แล้วเธอก็ส่ายหน้าเบาๆ

“มะ... ไม่เป็นไรหรอก” คะนิ้งมองซ้ายมองขวาเลิ่กลั่ก ผมก็เลยถอดเสื้อยีนส์ตัวนอกที่ใส่มาส่งให้เธอ “อะ... ไม่เป็นไรหรอก”

“ใส่” ผมกดเสียงลงต่ำนิดๆ อย่างบังคับ เสื้อเธอมันซักที่นี่ไม่ได้หรอกเพราะคะนิ้งจะใส่ไม่ได้ ผมแค่อยากให้เธอมาล้างแขน “แล้วก็เข้าไปล้างตัวซะ”

“ขะ... ขอบคุณนะ” ผมพยักหน้า แล้วเธอก็คว้าเสื้อยีนส์ของผมแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำทันที

ผมก็ยืนล้วงกระเป๋ารออยู่หน้าห้องน้ำหญิงนั่นแหละ เผื่อกันพวกผู้ชายในร้านที่มองเธอด้วยสายตาแบบนั้นมาวอแวเธอต่อด้วย ผมจ้องมาหลายคนอยู่ ลองมันทำมากกว่านี้ผมจะไม่อยู่เฉยแน่ สถานที่แบบนี้มันไม่น่าไว้ใจนักหรอก

รอไม่นานคนตัวเล็กก็ออกมา เธอชะงักหน่อยๆ ที่ผมยังยืนรออยู่ข้างหน้าห้องน้ำ และพอเธอใส่เสื้อยีนส์ของผม จากที่ตัวเล็กอยู่แล้วก็ยิ่งตัวเล็กน่ากอดเข้าไปใหญ่ เสื้อยีนส์ของผมยาวไปจนถึงต้นขาของเธอเลยว่ะ ผมแม่งจะอารมณ์ดีขึ้นก็ตอนนี้แหละ

ไซส์ขนาดตัวที่ต่างกันของเรามันกำลังทำให้ผมคิดไปไกล ให้มันรู้ไปว่าทั้งคนทั้งเสื้ออ่ะของผม

ก็ลองมาแย่งดู แต่ขอไม่รับประกันความปลอดภัย