In my Bitterness

Chapter 4

Shane Concepcion

Dahil sa desperasyon…

Tinanggap ko ang trabaho.

Wala na akong panahon para mamili pa.

Wala na rin akong karapatang magreklamo.

Ang mahalaga na lamang sa akin noon ay mabuhay. Makakain. At huwag maging pabigat kay Macy na siyang kumupkop sa akin noong wala na akong mapuntahan.

Kaya kahit nanginginig ang dibdib ko nang unang tumapak ako sa bar ni Madam Bridgette, pinilit kong maging matatag.

Makulay ang ilaw sa loob ng bar.

Pula.

Lila.

Asul.

Parang mga ilaw na pilit na tinatakpan ang lungkot ng mga taong naroroon.

Makapal ang usok ng sigarilyo.

Malalakas ang tawanan.

At sa bawat mesa ay may mga taong pilit nilulunod ang sakit nila sa alak.

May mga babaeng nakangiti pero halatang pagod na pagod na.

May mga lalaking tila masaya ngunit walang laman ang mga mata.

At sa unang gabing iyon…

Pakiramdam ko ay hindi ako nababagay doon.

Inalok ako ni Madam Bridgette bilang dancer at GRO.

“Maganda ka,” diretsahan niyang sabi habang pinagmamasdan ako mula ulo hanggang paa. “Malaki kikitain mo rito.”

Napayuko ako.

Hindi ko kinaya.

“Hindi pa po ako handa sa ganoong trabaho,” mahina kong sagot.

Tinitigan niya ako nang matagal bago humithit ng sigarilyo.

“Then what do you want?”

“Kahit waitress lang po… o bartender.”

Tahimik siyang napangiti.

“Interesting.”

Sa totoo lang, nagulat ako dahil pumayag siya agad.

Akala ko itataboy niya ako palabas.

Pero hindi.

Sa halip ay pinaupo niya ako sa harapan niya habang paikot-ikot ang usok ng sigarilyo sa pagitan naming dalawa.

“Bakit gusto mo pa ring magtrabaho rito?” direkta niyang tanong.

Napakagat ako sa labi.

“Alam mo naman siguro ang nature ng lugar na ito.”

Tumango ako.

“At base sa kilos at pananalita mo…” dagdag niya habang nakapikit na tila sinusuri ako, “mataas ang pinag-aralan mo.”

Hindi ako sumagot.

“May pinagtataguan ka ba?”

Parang biglang sumikip ang dibdib ko.

Matagal akong natahimik bago marahan akong tumango.

Hindi na siya nagtanong pa.

Sa halip ay napangiti lamang siya nang mapait.

“Well,” sabi niya habang umiinom ng whiskey, “you are in the perfect place.”

Napakunot noo ako.

“Walang matinong tao ang pumapasok dito,” dagdag pa niya.

“You are safe here.”

Hindi ko alam kung bakit…

Pero sa unang pagkakataon matapos akong itaboy ng sarili kong pamilya—

Parang may taong tumanggap sa akin kahit kaunti.

Gaya ng nakasanayan ko sa dati kong trabaho…

Ibinigay ko ang lahat.

Kahit waitress lamang ako.

Maaga akong pumapasok.

Maayos akong magtrabaho.

At hindi ako nagrereklamo kahit sumasakit na buong katawan ko.

Pero hindi naging madali ang mga unang araw ko roon.

Halos hindi ko masikmura ang mga nakikita ko gabi-gabi.

Sa gitna ng umiikot na ilaw at malalakas na tugtog ay makikita mo ang mga babaeng halos wala nang saplot habang sumasayaw sa entablado.

Ang iba ay pilit na nakangiti.

Ang iba naman ay tila wala nang nararamdaman.

Habang ang mga lalaki sa ibaba ay tuwang-tuwang nagsisigawan at nagsisiksik ng pera sa kanilang bikini.

May mga lasing na halos hindi na makatayo.

May mga umiiyak habang umiinom.

May mga naghahalikan na parang bukas ay katapusan na ng mundo.

At ako…

Parang unti-unting nawawala sa sarili habang pinapanood ang lahat ng iyon.

Kinikilabutan ako.

Pakiramdam ko bawat gabi ay unti-unting kinakain ng lugar na iyon ang natitira kong dignidad.

Pero kailangan kong magtiis.

Kailangan kong kumapit.

Dahil wala na akong ibang mapupuntahan.

May isang gabi na inutusan akong magdala ng mamahaling alak sa isang private room.

Tahimik kong itinulak ang tray habang naglalakad sa madilim na hallway.

Pero bago pa ako tuluyang makapasok…

Narinig ko agad.

Mahinang paghalinghing ng isang babae.

Napahinto ako.

At maya-maya pa ay narinig ko ang malakas na tawa ng isang matandang lalaki.

“Good girl…” sabi nito.

Nanginginig ang kamay kong kumatok sa pinto.

Pagbukas ng babae ay bahagya ko siyang nakita.

Magulo ang buhok.

Namumula ang labi.

At ang mga mata niya…

Parang matagal nang pagod.

Tahimik niyang kinuha ang alak habang hindi tumitingin sa akin.

Samantalang sa likuran niya ay nakaupo ang matandang lalaki na tila sobrang tuwang-tuwa.

Parang walang pakialam kung gaano kababa ang tingin niya sa babaeng kaharap niya.

Pagkasara ng pinto ay mabilis akong napahawak sa dibdib ko.

Doon ko lalong naintindihan ang realidad ng lugar na iyon.

Bawat serbisyo ay may katumbas na pera.

At habang mas magaling kang magpasaya—

Mas malaki ang iuuwi mo.

Masakit isipin.

Pero iyon ang katotohanan nilang lahat doon.

May mga pagkakataon ding hinahaltak ako ng ilang customer.

“Magkano ka?” lasing na tanong ng isa habang pilit na hinahawakan ang kamay ko.

Mabilis akong umatras.

“Waitress lang po ako.”

“Dodoblehin ko bayad.”

Napailing ako habang pilit kong kinakalas ang kamay niya.

Buti na lamang at mabilis na lumapit ang mga bouncer.

“Sir, bawal po mamilit.”

Nakaramdam ako ng kaunting seguridad dahil kahit paano ay may proteksyon pa rin doon.

Mahigpit ang panuntunan ni Madam Bridgette.

“Kapag ayaw ng babae,” minsan kong narinig niyang sabi habang pinapagalitan ang isang customer, “may karapatan siyang tumanggi.”

Ayaw raw niyang masabing siya ang sumira sa buhay ng mga babae.

“Choice ninyo iyan,” lagi niyang sinasabi.

At kahit paano…

Nirerespeto niya iyon.  Ayaw niya kasing masisi at sabihang “Maninira ng Buhay”

Habang tumatagal ay unti-unti na rin akong nasasanay.

Natuto akong makipagbiruan sa ibang babae.

Natuto akong tumawa kahit pagod.

At natuto akong magpanggap na okay lang ako.

“Ano Shane?” natatawang tanong ng isa habang nakatingin sa dala kong tray. “Kaya pa ba?”

Napatawa ako habang halos mabali ang braso ko sa bigat ng mga bote.

“Oo, buhay pa?”

Nagtawanan silang lahat.

Sa unang pagkakataon matapos masira ang buhay ko…

May mga taong muli akong pinatawa.

Hindi man perpekto ang lugar na iyon…

Pero totoo ang mga tao roon.

Sugatan. Duguan ang puso. Wasak na wasak.

Pero pilit pa ring lumalaban.

Minsan ay na-assign din ako sa bar.

Tinuruan nila akong magtimpla ng iba’t ibang inumin.

“At kapag sobrang lasing na customer,” bulong ng isang bartender habang tumatawa, “haluan mo na lang ng mas murang alak.”

Napadilat ako.

“Hah?”

“Hindi na nila mapapansin yon!”

Napatawa na lamang ako.

Kalakaran na raw iyon sa halos lahat ng bar.

Unti-unti kong nakilala ang bawat tao roon.

May iniwan ng asawa.

May tumakas sa pamilya.

May baon na utang.

May mga pangarap na hindi naabot.

At may mga kagaya kong nawalan ng tahanan.

Napakahirap ng buhay.

Pero sa likod ng makukulay na ilaw at malalakas na musika…

Lahat kami roon ay may parehong dahilan kung bakit patuloy na humihinga.

Dahil kahit wasak na wasak na kami—

Sinusubukan pa rin naming lumaban.