Stand Up

Chapter 5

Shane Concepcion POV

Kahit naging malupit ang buhay para sa akin.  Sinusubukan ko pa ring tumayo.  Lumaban para mabuhay kahit ayaw ko na.

Madalas ay naalala ko pa rin si Leon. Na nangako ng walang hanggan sa akin.  Pero dahil sa mga kalunos-lunos na pangyayari sa buhay ko. Hindi ko na hinangad na tuparin pa rin niya iyon. Hindi na ako karapat-dapat sa kanya. Dahil nadumihan na ako.

Minsan tinanong ko si Macy. 

“Gusto mo bang humanap tayo ng apartment na mas malaki ng kaunti? Tutal, dalawa naman na tayong nagtatrabaho. Para kahit papaano, kahit hindi maganda ang buhay natin ngayon, ay may uuwian tayong maayos na bahay.  Namilog ang kanyang mata at pumayag.

Mabuti na lamang ay maraming alam ang mga girls sa bar na paupahan. Kaya inumpisahan na naming tumingin-tingin.

Nakakita kami ng malapit sa bar.  Isang 2-bedroom na apartment.  Eksakto para may privacy kami ni Macy. 

Mula kasi nang kinupkop niya ako, napansing minsan nababalisa din siya.  

Para kasi sa mga introvert gaya ni Macy, mabilis maubos ang kanilang social battery. At may pagkakataon na gustong mag-isa para makapag-recharge.

Tutal, maganda namang magbigay ng tip ang mga customer. At minsan nag-aabot din ang mga girls sa amin ni Macy kapag pumapaldo  sila sa isang customer. Kaya sa tingin ko ay kakayanin naman namin.

“5,000 ang upa, one month advance, one month deposit,” sabi ng kasero na halos hinhubaran na kami ng titig niya.

“Sige po, kukunin na namin” mabilis kong tugon.

Tutal, may natitira pa naman mula sa separation pay ko sa mga Carusso. Iyon muna ang gagamitin  namin para sa pang-down sa bahay.

Naisip din namin ni Macy na magtayo ng maliit na tindahan sa harap ng apartment, tutal mayroon naman ito, ipinagawa ng dating umuupa. Para kahit papaano ay may extra kami at dahil sa panggabi naman ang bar.

“Kapag kasama ang tindahan, magdagdag pa kayo ng dalawang libo,” sabi ni Mang Kanor, na kasera namin.

Pumayag na rin kami.

Nag-umpisa na muli kaming mangarap ni Macy.  Unti-unti bumabangon para sa bagong pag-asa.

Sa bar habang abala ang lahat sa kani-kanilang pakikipagbaka.  May napansin ang mga girls at tinutukso ako.

“Shane, Shane, kanina ka pa tinitingnan ng poging lalaking iyon.” 

“Girl, mukhang mayaman.” 

“Type na type ka at parang gusto ka ng iuwi”

“Naku kayo talaga, ang mga imahinasyon ninyo grabe na talaga.” sagot ko

 “Baka billionaire iyan or CEO,” dagdag pa nila habang tawa sila nang tawa.

“Talaga ba dito?” pangangatwiran ko.

Hindi na ako masyadong nagbibigay-pansin sa mga sinasabi nila.  Dahil ang focus ko ay trabaho at hindi bagong pag-ibig.

Quota na ako sa problema.  At ipinangako ko sa sarili ko na hindi ko na dadagdagan pa.

Habang nagse-serve sa mga customer na mukha ring may sinasabi sa buhay.

“Miss magexclusive ka naman dito, babayaran ka namin ng malaki.” pagaalok ng lalaki

“Sorry po, waitress lang po ako dito.  Kung gusto ninyo po, hahanapan ko po kayo ng puwede. Madami pong magagandang babae dito,” sagot ko.

“Maarte ka pala eh, babayaran ka naman. Ikaw ang gusto namin, eh,” pamimilit pa nila.

May humawak na sa baywang ko, pagkatapos ay hinaltak na ako at pilit na pinaupo.

Maya-maya pa ay may isang malaking boses na narinig namin na kumukumpronta sa mga lalaki.

“Brad, huwag ninyo namang pilitin ang babae; sinabi niyang hindi siya puwede, di ba?”

“Sino ka namang pakialemero ka? Ano ka ba nito?”

Nagulat na lamang ako nang may suntok na kumawala sa lalaking nagtanggol sa akin.

At nagkugulo na sila.

Ayyy…Ano ba iyan? Sigaw ng mga babae sa bar.

Mabilis namang rumesponde ang mga bouncer at inawat sila.  Hinatak ako ni Macy at pagkatapos ay pumasok sa opisina ni Madam Bridgette.

“Mga buwist talaga itong mga lalaking ito.” sabi ni Madam 

“Pagbayarin ninyo ang mga iyan. Nagtatrabaho kami nang maayos dito. Hindi ninyo makontrol ang sarili ninyo” pagalit na sinabi ni Madam Bridgette

Pagkatapos ng trabaho, mag-uumaga na.  Nakita namin na ang lalaking tumulong sa akin ay  nakasandal sa kotse niya.  Hindi na marahil magawang makauwi ito, kaya dahil sa awa ay nilapitan namin siya.

“Sir, Sir, sasakyan niyo po ba ito?

Pilit niyang kinukuha ang susi sa bulsa niya. 

“Macy, kawawa naman, iuwi na lang natin siya muna.”

Pumayag naman si Macy kahit nag-alinlangan.  Mukha naman kasing respetado ang lalaki.  Nalasing lamang.

Kaya kinuha ko na ang susi at pagkatapos ay ipinasok ko ito sa kotse.  Napakabigat dahil matangkad siya at matipuno.  Pareho kami ni Macy ng katawan na payat kaya pinagtulungan na lamang namin siya.

Pagdating namin sa bahay.  Ang problema ay kung paano siya iaakyat sa kuwarto. Kaya pinagtulungan na naman namin siya uli ni Macy at ipinasok sa kuwarto ko.

Nilinis siya at pagkatapos ay pinatulog.

Tanghalian na nang nagising kami ni Macy, na naging pang-araw na rutin na namin.  Hindi araw-araw pumapasok si Macy sa bar dahil sa kanyang anxiety.  Kaya, binigyan siya ni Madam ng apat na araw na schedule. At limang araw naman ang sa akin. 

Nakapamili na siya ng mga paninda at inayos ang mga ito nang isa-isa sa aming tindahan.

At ako, nagluto na ako ng tanghalian para sa amin. Nagluto ako ng sinigang na baboy para mabuhayan naman kami at gisingin ang pagod naming kaluluwa.

Narinig na lang namin na may bumaba sa hagdan na may mabibigat na yabag.  Nagkatinginan na lamang kami ni Macy at alam namin kung sino iyon.  Mas matikas ito kapag nakatayong tuwid at maaliwalas ang mukha kapag hindi lasing.

“Halika ka na kumain ka na, pag-aya ko.”

Nakahawak siya sa kanyang batok at halatang hiyang-hiya.

Pero umupo na rin siya sa upuang maliit para sa kanya, plastic na monoblock lang kasi iyon.

“Pasensya na if I cause you too much trouble,” lumabas sa kanyang bibig.

“No worries, Sir,” sagot ko naman

“I’m Brix San Luis” pakilala niya.

“Ako naman si Shane Concepcion at siya naman si Macy” pakilala ko 

“Sige kain ka lang Brix” pag-aya ko.

Ubos na ubos niya ang kaning isinerve ko sa kanya. Mukhang nagutom talaga.

Pagkatapos ay humigop ng sabaw ng sinigang.

Mukhang harmless naman si Brix, kaya napalagay na rin ang loob namin ni Macy.

“Salamat talaga sa inyo, hinding hindi ko ito makakalimutan.” sabi niya.

“Ikaw ang nag-drive, Shane?” tanong niya.

Tumango lamang ako.

Tumayo na siya at nagpaalam na.  Para daw kasi siyang kinakain na lupa sa sobrang kahihiyan.

Sobra-sobra ang pasasalamat niya.

“Sino kaya itong Brix San Luis na ito?