Lost Him

Chapter 2

Shane Concecion POV

Pagkatapos ng nakakahiyang nangyari sa akin sa hotel. Pakiramdam ko ay unti-unti nang gumuho ang buong buhay ko.  Hindi ko na alam kung paano pa ako haharap sa mga tao.

Kung paano ko titingnan ang sarili ko sa salamin.

Kung paano ko kakayaning mabuhay matapos masira ang pangalan ko.

Halos hindi na ako lumalabas ng apartment sa loob ng ilang araw. Kahit ang simpleng pagbukas ng cellphone ko ay kinatatakutan ko dahil alam kong bawat notification ay panibagong kahihiyan.

Mga tingin,mga bulungan, mga paghuhusga.  At higit sa lahat…

Ang tungkol sa amin ni Leon.

Hindi pa ako kinokontak ni Leon dahil nasa ibang bansa pa ito para sa business trip niya. Pero alam kong nakarating na sa kanya ang balita.

Paano naman hindi? Isang eskandalo iyon. At ako ang sentro ng kahihiyan.

Hindi ko alam kung galit ba siya. Nasusuklam.

O baka…

Pinagtatawanan na lamang niya ako.

Napapikit ako habang nanginginig ang mga kamay ko.

Hindi ko na kayang isipin.

Hanggang sa biglang tumunog ang laptop ko.

May bagong email.

Mula sa HR.

Nang mabasa ko ang subject, ay para akong binuhusan ng malamig na tubig.

Subject: Notice of Termination of Employment

Biglang nanghina ang buong katawan ko.

Mabagal kong binuksan ang email habang nanginginig ang daliri ko.

Habang binabasa ko ang bawat salita…

Parang isa-isa akong hinihiwa.

“This letter serves as formal notice that your employment with Carusso Grand Hotel & Management is terminated effective immediately…”

Hindi ko na natapos agad ang pagbabasa.

Napahawak ako sa ulo ko habang mabilis na bumuhos ang luha ko.

Tanggal na ako.

Wala na akong trabaho.

Wala na akong dignidad.

Wala na akong maiharap sa kahit sino.

At ang pinakamasakit—

Totoo namang kasalanan ko lahat.

Hindi ko man gustong mangyari ang eskandalo…

Ako pa rin ang maruming babae sa paningin ng lahat.

Ako iyong babaeng nabalot ng kahihiyan.

Napahagulhol ako habang yakap ko ang sarili ko sa gilid ng kama.

Hindi ko na alam kung paano pa ako magsisimula ulit.

Tahimik kong tinanggap sa isip ko na baka ayaw na rin ni Leon sa akin.

At bakit nga ba niya ako pipiliin?

Ano pa bang natitira sa akin?

Sirang pangalan. Wasak na reputasyon.

At isang babaeng pinandidirihan na ng lipunan.

“Tama lang…” umiiyak kong bulong sa sarili ko.

“Tama lang na iwan niya ako…”

Dahil kahit ako…

Hindi ko na kayang mahalin ang sarili ko.

Tumawag na lamang ako sa HR dahil wala na akong lakas para magpakita pa sa opisina.

Hindi ko kakayaning makita ang mga katrabaho kong minsan gumagalang sa akin.

Baka hindi ko kayanin ang mga tingin nila.

Mga matang puno ng awa.

O mas masakit—

Mga matang puno ng panghuhusga.

Si Gene Lucas mismo ang nakausap ko. Kaibigan ko siya.

At ramdam ko ang pag-aalala sa boses niya.

“Shane…” mahina niyang sabi sa kabilang linya.

“I’m sorry.”

Napapikit ako habang umiiyak.

“Okay lang Gene…”

“Hindi okay,” sagot niya.

“Pero kailangan kong gawin ito. Alam mo naman ang policy ng company.”

Tumango lamang ako kahit hindi niya ako nakikita.

“I totally understand.”

“Gagawa ako ng paraan para maayos ang clearance mo,” dagdag pa niya. “Hindi mo na kailangang pumunta rito.”

Mas lalo akong napaiyak.

Dahil kahit sa kahihiyan ko…

May mga taong sinusubukan pa ring protektahan ako.

“Thank you…”

“Take care of yourself, Shane.”

Pagkaputol ng tawag ay matagal akong nakatulala.

Pakiramdam ko ay unti-unti nang kinakain ng dilim ang buhay ko.

Pero hindi pa pala doon matatapos ang bangungot.

Dahil maya-maya lamang ay nakatanggap ako ng tawag mula sa bahay.

Pinapauwi ako ni Papa.

Kinabahan ako agad. Alam kong hindi iyon maganda.

Pero kahit nanginginig ang buong katawan ko, pumunta pa rin ako.

Dahil umaasa pa rin ako.

Umaasa akong maiintindihan nila ako.

Na kahit paano…

Yayakapin nila ako bilang anak nila.

Pero nagkamali ako.

Pagpasok ko pa lamang sa bahay…

Ramdam ko na agad ang lamig ng paligid.

Nasa sala si Papa.

Tahimik at matigas ang mukha.

Samantalang si Mama naman ay nakayuko lamang habang nakakuyom ang mga kamay.

Parang walang gustong tumingin sa akin.

Napaluha agad ako.

“Papa…” mahina kong tawag.

Lumuhod ako sa harapan nila.

“I’m sorry…”

“Please… hayaan ninyong magpaliwanag ako—”

PAK!

Isang malakas na sampal agad ang dumapo sa mukha ko.

Napaling ang ulo ko sa lakas noon.

Parang umalingawngaw ang tunog sa buong sala.

Napahawak ako sa pisngi ko habang tuloy-tuloy ang luha ko.

“Papa…”

“YOU ARE A DISGRACE!” sigaw niya.

Halos manginig ang buong bahay sa galit niya.

“Alam mo kung paano namin binuo ang pangalan ng pamilyang ito!”

“Alam mo kung gaano kalaki ang pinuhunan namin para makasabay sa lipunan!”

Tuloy-tuloy ang luha ko habang nakayuko.

“Pero ikaw…” nanginginig niyang sabi.

“Napakasama mong babae.”

Parang dinurog ang puso ko.

“Buhay ka pa pero nabubulok ka na.”

Napapikit ako habang halos mawalan ng hininga.

“Hindi kami papayag na sirain mo kami!”

Wala akong maisagot.

Dahil kahit anong depensa ko…

Kasuklam-suklam pa rin ang tingin nila sa akin.

At mas masakit…

Parang ganoon na rin ang tingin ko sa sarili ko.

Akala ko matatapos na.

Pero mas lalo pa pala akong dudurugin ni Papa.

Tumayo siya at malamig akong tiningnan.

“From this day on…” madiin niyang sabi.

“We are disowning you.”

Parang huminto ang mundo ko.

Napatulala ako sa kanya.

“You will be stripped of your name.”

“Wala kang makukuha ni singko mula sa amin.”

“Hinding-hindi ka na rin puwedeng tumuntong sa bahay na ito.”

Napasinghap ako habang umiiyak.

“Papa… please…”

“Kahit mamatay pa kami,” dagdag niya habang puno ng galit ang mga mata, “hindi na namin kailangan ang mga luha mo.”

“Wala ka nang kaugnayan sa pamilyang ito.”

“Lumayas ka.”

“AT HUWAG KA NANG MAGPAPAKITA SA AMIN!”

Parang gumuho ang buong pagkatao ko.

Mabilis akong napatingin kay Mama.

Umiiyak na rin siya.

Pero hindi siya makapagsalita.

Dahil kapag nagdesisyon si Papa…

Pinal na iyon.

“Papa… huwag po…” halos gumapang na ako sa pakiusap.

Pero umiwas lamang siya ng tingin.

Pagkatapos ay tinawag niya ang mga security.

“Huwag mong hintayin na ipakaladkad pa kita.”

“Umalis ka na.”

Tuluyan na akong nanghina.

Pakiramdam ko ay wala nang natira sa akin.

Wala na akong pamilya.

Wala na akong trabaho.

Wala na akong pangalan.

Wala na akong tahanan.

Nanginginig akong lumabas ng bahay na minsang naging kanlungan ko.

Ang bahay na kinalakihan ko.

Ang bahay na minsang puno ng mga pangarap ko.

Pero ngayon…

Para akong estrangherang pinalalayas.

Huminto ako sa labas habang yakap ko ang sarili ko.

Malamig ang hangin.

Pero mas malamig ang pakiramdam ng pagkawala ng lahat.

Unti-unti akong napaupo sa gilid ng kalsada habang umiiyak.

At doon ko unang naisip—

Saan na ako pupunta ngayon?

Dahil sa unang pagkakataon sa buhay ko…

Wala nang naghihintay sa akin kahit saan.