Escaping

Chapter 3

Shane Concepcion POV

Pagkatapos akong palayasin ni Papa, hindi ko alam kung saan ako pupunta.  Tinawagan ko ang mga kaibigan ko pero ni isa ay walang gustong tumulong.  Naiipit daw sila at sinabihan ng mga Carusso na huwag na huwag akong tutulungan dahil madadamay lamang sila.  

Masakit iyon habang inaalala ko ang napakaganda ng samahan  namin dati. Ngayon halos ayaw na nilang maidugtong ang kanilang pangalan sa akin

Sa paglalakad ko, nagulat na lamang ako na nasa isang lugar ako na hindi ako pamilyar. Tanging ang maleta na hatak-hatak ko ang kasama ko sa pag-iisa ko.

Pinalayas na rin kasi ako ng kasera ko.  Dahil siya ay kaibigan din ng mga Carusso.  Pinakiusap lamang ako noon ni Leon, nang naghahanap ako ng apartment na malapit sa hotel.  Pero ngayon ay wala na rin, hindi na rin ako puede doon.

Deserve ko ba talaga ang mga nangyayari sa akin? Bakit nangyayari ito sa akin? Ginawa ko naman ang lahat para maging maayos ang buhay ko. Pero dahil sa isang pagkakamali ko ay naglaho ang lahat.  Ang pamilya, kaibigan, at higit sa lahat ay si Leon.

Paano na ako ngayon?

Ilang oras na akong naglalakad, at wala pa rin akong tiyak na pupuntahan.  Pinagtitinginan na ako ng tao dahil sa iyak pa rin ako nang iyak.  Iyak ng pangungulila at iyak ng kawalang-pag-asa.

Naisip kong tawagan pa ang isa pang kaibigan.  

Last na ito kapag wala pa rin. Bahala na.

Gamit ang cellphone ay tinawagan ko si Macy

“Hello”

“Macy, tulungan mo naman ako kahit ngayon lang”

“Nasaan ka Shane, andito ako sa kanto ng …

Tumingin tingin ako sa lugar para hanapin ang street sign….

“Ilang Ilang Street. Pupuntahan ko yung tindahang natatanaw ko, doon kita hihintayin Macy,”

“Sige, Shane hintayin mo ako.”

Ilang oras ng paghihintay at nagkita na kami ni Macy.  Hindi ko alam, pero napakabigat na ng loob ko.  Pagkakita sa akin ay niyakap niya ako ng mahigpit. Pagkatapos ay isinama na niya ako sa kanyang bahay.

Nakatira siya sa isang barong-barong na bahay.  Napakaliit at parang eksakto lamang sa kanya.

“Pasensya na, Shane, at maliit lang ang bahay ko.”

“Ako nga ang nahihiya eh, dahil nakikisiksik pa ako dito.”

“Ano ka ba? Okay lang yun”

Nakasama ko siya noon sa unang trabaho ko pagkagraduate ko. Ako sa opisina at siya naman ay sa housekeeping.   Nagkahiwalay lang kami ng lumipat na ako sa mga Carusso.

Hindi naging madali ang buhay para kay Macy. Kagaya ko, itinaboy din siya ng kanyang pamilya.  Noong tinanong ko siya noon kung bakit.  Sinabi niyang mas mabuting huwag ko na lang din malaman.

Habang kami pareho ay nasa papag at nakatingala sa itaas ng dingding.  Tinanong niya ako.

“Ano ang plano mo?”

“Sa totoo lang, wala pa,” mangiyak-ngiyak kong sagot.

“Siguro, mag-a-apply ng kahit anong trabaho.  Mukhang mahihirapan na kasi akong makabalik sa trabahong katulad ng dati.  Dahil sa pinablacklist na ako ng mga Carusso” dagdag ko pa.

“Ikaw ba? Saan ka nagtatrabaho ngayon?”

Hindi muna siya nakasagot.  Nag-aalala ako dahil baka na-offend ko siya.

Sa pagkakakilala ko kay Macy, gusto niyang laging mag-isa dahil sa inferiority complex niya.  Naalala ko noon, lagi ako ang nagsasalita para sa kanya.  Kaya kahit papaano ay naging palagay ang loob niya sa akin.

Baka puwede mo naman akong ipasok, kahit ano, basta may trabaho lang.  Ayaw ko namang maging pabigat sa iyo.

“Ang totoo Shane sa bar lang ako nagtratrabaho, baka ayaw mo dun”

“Waitress ako,” sabi pa niya.

“Waitress? Puede rin ako diyan,” excited kong sinabi.

“Baka may opening kayo at puedeng magapply.  Ayaw ko naman kasing maghintay na lamang, gusto ko agad makapagtrabaho.”

“Ah, eh, sige isasama kita.  Susubukan kong ipasok ka rin.”

Kinabukasan, isinama ako ni Macy sa kanyang pinagtratrabahuhan.  Bitbit bitbit ang portfolio ko.  Nakasuot ako ng puting collared polo slacks at 2 inch na sapatos na may takong.  Sinabihan ako ni Macy na, simplehan ko lamang ang damit ko.  Pero sinabi kong kailang maayos na manamit sa lahat ng oras. “Dress to impress”. Ang laking pagtataka ko dahil sa hapon kami nagpunta.  Gabi lang daw kasi bukas ang bar.  Oo nga naman dahil ang bar ay puntahan ng mga tao kapag tapos na ang nakakapagod na trabaho.

Hindi ko naitanong kung anong kumpanya iyon.  Matipid kasi si Macy magsalita at napapansin kong naiirita siya kapag madami akong tanong.

Pagpasok namin ay hinanap na niya ang Manager.  Madilim pa rin ang paligid kaya hindi ko pa makita ang kabuoan ng bar.

Pagkatapos ay sinamahan na niya ako sa opisina nito.

Pagdating ko doon, napansin kong hindi ito typical na opisina. Kasi wala itong mesa, computer mga filing cabinet at kung ano ano pang bagay na makikita  sa isang opisina. Sa loob kasi nito kapansin pansin ang mga makukulay at makikintab ng mga disenyo.  Inisip ko na lang na kakaiba ang preference ng manager.

Pagpasok niya sa opisina, napuno agad ng kanyang tinig ang silid.  Matinis at parang umaawit na boses.

“Macy, Macy sino na naman itong bitbit mo?”

Tumambad sa akin ang isang lalaki na nakasuot ng napakakulay at sequins na blazer, putok na putok ang makeup at makulay na false lashes.

“Madam Bridgette, mag-a-apply po sana ng trabaho ang kaibigan ko,” pagpapakilala ni Macy sa akin.

Umikot siya sa akin at tinitingnan ako mula ulo hanggang paa.  Kaya nag-umpisa na rin akong bumati at pagkatapos ay inabot ko ang portfolio ko.

Pagkakuha, humalakhak lamang siya.

“Ano ba ang tingin mo sa bar ko? Ano ba ang inaappyan mo?” natatawa niyang tanong sa akin.

“Waitress po Madam Bridgette,” mabilis kong sagot.

“Waitress?” parang hindi ka bagay dun.

Dancer? GRO? Iyan ang puwede sa iyo.

“Pasensya na po, di po ako marunong magsayaw.” nahihiya kong sinabi.

“Madali lang naman magsayaw, konting kembot, konting indayog, konting landi…ganun lang,” habang ipinapakita niya kung paano iyon gawin.

Natigilan ako dahil, teka, ano ba itong bar na pinapasukan ni Macy?

“May karanasan ka na ba sa lalaki?” direktang tanong niya sa akin.

“Po?”

Tumawa uli siya nang pagkalakas-lakas.

“Sa reaksiyon mo, nabasa na kita agad, girl.”

Maya-maya pa ay nagpasukan na ang mga nagsesexihang  babae sa opisina niya.  Bumati at nakipagbeso-beso na sa kanya.

“Ano ito?” gulat na gulat na tanong ko.