Chapter 02

Who's there?”

Narinig ko ang pagbukas ng malapit na kwarto. Dumako ang tingin ko roon at mas lalong nag iba ang ihip mg hangin. Nakakasakal.

“A-Ako po iyong bagong maid,” mahina kong sagot. Halos hindi ko nga ibuka ang bibig ko.

Tahimik.

Napakahabang katahimikan ang bumalot sa buong corridor.

Hinawakan ko ang kamay ko dahil sa panginginig nito. Baka may nagawa akong mali, baka pagalitan ako, baka bigla akong paalisin. Ngunit hindi iyon ang naramdaman ko... isang kakaibang bigat ng titig. It's like he is diving deep into my soul, kahit hindi niya ko literal na nakikita.

“Don't ever hum or sing in the halls,” malamig na boses niyang sabi. Walang emosyon—hindi sumigaw, hindi nakatatakot, hindi galit. Pero may kakaibang emosyon, grief.

“O-Opo, sorry,” mabilis kong sagot, yumuko kahit hindi niya iyon nakikita. Tumalikod siya at sinara ang pinto. Kahit nawala siya sa paningin ko, nananatili ang kabog ng dibdib ko sa hindi mapaliwanag na dahilan.

Nakakaloka ang presensya niya!

Maghapon akong nagtrabaho nang sobrang tahimik. Maingat. Halos hindi na nga ako huminga para lang walang magawang anumang ingay. Dahil kahit anong gawin ko, pakiramdam ko maraming mata ang nakatingin, at maraming tenga ang nakikinig—hindi panghuhusga ngunit masyadong mapanuri at parang familiar sa kanila.

At muling bumalik ang panginginig ng buo kong katawan dahil sa inatas sa akin ni Senior Maria—ang matandang butler kanina na sumalubong sa akin—na dalhan ng kape si master Caius sa room nito.

Nasa may hagdan pa lang ako pero hindi ko na maintindihan ang kaba ng dibdib ko. Pinilit ko lang icompose ang sarili ko bago kumatok at buksan.

Pumasok ako nang dahan-dahan.

Sobrang laki ng room niya. Itim, puti at gray ang kulay nito at isang mabangong amoy ang dumadaan sa ilong ko. May piano sa isang sulok—halatang matagal na mula ng ginamit ito.

“Huwag kang magsasalita hanggat hindi ka tinatanong,” naalala ko ang paalala ni Senior Maria, “at kung magsasalita man, hinaan mo lang ang boses mo.” dagdag niya.

Nakahiga siya sa kama nang makapasok ako, ngunit ngayon ay nakaupo na. Lumapit ako sa lamesang nakalagay sa gilid, at nilagay doon ang kape.

Bahagyang gumalaw ang ulo niya, agad niyang nasundan kung nasaan ako ng walang pag aalinlangan.

“Your footsteps,” bigla nitong sabi kaya halos mapatalon ako. “You walk like you want to be invisible.”

Tumahimik ako at yumuko, balak na sanang umalis sa kwarto niya ngunit pinatigil niya ako.

“You're not going to say anything?” Napalunok ako dahil sa malamig niyang boses.

“I was reminded po na huwag sumagot,” sagot ko at lumingon ulit sa kaniya.

Nakatayo na siya, kinakapa ang paligid niya hanggang sa makarating siya sa lamesa niya. Natabig niya pa ang tasa ng kape at may tumalsik sa kamay niya. Agad niyang iniwas iyon at napailing.

Dahil sa kaba na baka napaso siya ay dinaluhan ko siya agad. Maingat kong iniwas sa kaniya ang tasa at inusog ang upuan para maka upo siya.

“Napaso po ba kayo?” hindi ko alam kung saan nanggaling ang boses na iyon at parang sobra ang dinama. Napaangat ang tingin niya sa akin at kumunot ang noo niya.

“You.” Napaatras ako dahil sa diin ng boses niya. Naramdaman ko ang kakaibang hinga niya, na parang hinahabol. Na ang bigat ng bawat paglabas ng hangin sa bibig niya.

Did I trigger something? Ano ang dapat kong gawin?

“Leave, leave me alone,” nabigla ako sa sinabi niya. Napatingin ako sa kamay niyang napaso at namumula iyon ngunit hindi niya naman ininda.

Dahil may iba siyang iniindang sakit. Ramdam ko iyon.

Isang mahabang katahimikan ang namagitan sa amin. Muling akong umatras at yumuko.

“Okay po, master,” sagot ko at muli ng tumalikod. Ramdam ko ang bigat ng mga sandaling iyon. Muli ko siyang tinanaw bago isara ang pinto ng kwarto niya, at doon muli kong naramdaman ang panginginig ng kamay ko.

Hindi ko alam kung may nagawa ba akong mali, at kung ano iyon. Hindi ko alam kung bakit ang simpleng tunog ay parang may binabasag. Hindi ko alam na ang simpleng presensya ko ba ay may dahilan.

Pero isang lang ang alam ko—ang mansyon na ito, ang lalaki na iyon, at ang ibang tao rito ay may sugat na hindi nalulunasan ng katahimikan.

At hindi ako sigurado, pero pakiramdam ko para akong naglalaro sa hindi ko malamang laro.

Hindi ko alam kung boses ko ba, presensya ko ba, itsura ko ba, o ang galaw ko ba ay may kinalaman doon.

Gusto ko malaman kung ano iyon.

But how? Sobrang tahimik ng mga tao rito.

I learned quickly that sound meant everything in this mansion.

Hindi lang kung ano ang naririnig, kung hindi paano ito nagagawa—how every footsteps landed, how every breath you make is heard, how silence could scream louder than words ever could.

Kaya laking gulat ko ng may dumamba sa akin na malaki. His golden fur is soft, his body is excited as his tail wagging, His tongue licking my face happily,

“Hey, hey,” I laughed softly before kneeling instinctively. “Saan ka galing? Bakit ngayon lang kita nakita?”

Isang malaking golden retriever, as expected, he is so gentle yet so playful. He didn't stop licking my face as if he knew me very well.

Tuwang tuwa naman ako dahil sa pagiging friendly niya.

“Knoxx.”

The voice came behind me. Napatayo agad ako at humarap sa kaniya. Agad siyang dinamba ng aso at buti na lang naka balance siya at hindi sila natumba.

“Knoxx doesn't like strangers,” he stopped talking a bit, he's confused, “why did he approach a stranger then?” takang tanong niya.

Inangat niya ang tingin sa akin, sa kabila ng dilim ng mata niya ramdam ko ang kakaibang tingin niya. Hindi ko alam kung para sa akin ang tanong niya at nag-aantay siya ng sagot o tanong niya iyon para sa sarili.

Tumigil ang aso at umupo sa tabi niya. Golden Retriever is a gentle giant, so i guess mali lang siya ng akala? They are so friendly and playful. But then, yumuko ako.

“I'm sorry, hindi ko po alam. Baka nagulat lang po siya sa akin,” page-explain ko. The dog barked kaya napaatras ako.

“Knoxx,” saway niya sa aso. “Go inside,” utos niya rito. Mabilis naman siyang sinunod nito. Muli niya akong tinapunan ng tingin bago niya isara ang pinto.