CHAPTER 2

NATHALIE'S POV

“Hello, who's on the line please?” tanong ko nang sagutin ko ang tumatawag sa landline.

“Hello, ma’am, I’m Kath from Makati Medical Hospital. May I speak to Miss Nathalie del Prado?” pagpapakilala sa akin ng isang babae mula sa kabilang linya.

“Yes, speaking,” maikli kong tugon na may halong pagtataka.

Hindi ko alam kung bakit may tumawag sa akin mula sa isang hospital. Ngunit para akong kinakabahan ngayon na hindi ko maipaliwanag. At mas lalo pang lumakas ang kabog ng dibdib ko nang biglang bumagsak ang isang picture frame na nakasabit sa wall, kung saan kumpleto kaming pamilya.

Narinig kong huminga muna nang malalim ang nasa kabilang linya bago muling magsalita.

“Ma’am Nathalie, isinugod po dito sa hospital sina Mr. and Mrs. del Prado at si Gabriel del Prado dahil sa isang car accident. At number n’yo po ang nakita namin sa wallet ni Gabriel del Prado,” paliwanag ng babae mula sa kabilang linya na naging dahilan nang pagpatak ng aking mga luha.

Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko at bigla na lang akong nanigas sa aking kinauupuan dahil sa nangyari sa aking mga magulang at nakakatandang kapatid.

“Hello, ma’am, are you still…?

“Yes, I’m still here,” pagputol ko sa babaeng kausap ko.

“Okay, ma’am, sige po magpapaalam na po ako. Puntahan n’yo na lang po rito ang pamilya n’yo, bye,” pagpapaalam niya at pinutol na niya ang kanyang linya.

Nanginginig akong tumayo mula sa aking kinauupuan upang magtungo kung saan bumagsak ang family picture namin at dahan-dahan ko itong dinampot na naging dahilan upang makaramdam ako ng sakit sa aking daliri. At nakita ko ang maliit na sugat sa aking hintuturo dahil sa maliliit na bubog.

Habang nakatitig ako sa family picture namin nang may narinig akong katok sa pintuan at kasunod ang pagbukas nito.

“Oh my gosh! What happened here, Nathalie?” gulat na tanong ng aking bestfriend na si Trixie.

Tumingin ako sa aking kaibigan at tuluyan na akong umiyak na mas lalong nagpataranta sa aking kaibigan.

“Nathalie, calm down please. Gamutin muna natin ‘yang sugat mo,” wika ni Trixie at tinulungan niya akong tumayo.

Habang ginagamot ni Trixie ang aking sugat, patuloy pa rin ako sa aking pag-iyak.

Pagkatapos linisin ni Trixie ang aking sugat sa daliri ay hinawakan niya ang aking baba at muli siyang nagsalita.

“Nathalie, please stop crying. Paano kita matutulungan kung hindi mo sinasabi sa akin kung ano ang dahilan ng pag-iyak mo.” Sabay abot niya sa akin ng tissue box.

Tumingin ako sa aking kaibigan. “Na_naaksidente sina Kuya Gab,” nauutal kong sambit na naging dahilan upang magulat ang aking kaibigan.

“Nathalie, calm down okay.” Huminga muna nang malalim si Trixie bago muling magsalita. “Tumingin ka sa akin, Nathalie, walang nangyaring masama sa kanila, okay.”

Kinagat ko ang aking labi. “What if may nangyaring masama sa kanila? Paano na ako? Hindi ko kakayanin na mag-isa, Trixie,” mga salitang lumabas sa labi ko habang patuloy sa pagpatak ang aking mga luha mula sa mapupungay kong mata.

Hinawakan ni Trixie ang aking mga kamay. “Nathalie, listen to me. Huwag kang mag-isip ng negative. Hindi lahat nang naaaksidente, eh, namamatay na, okay!” muling pahayag ng aking kaibigan upang palakasin ang aking loob.

“Sana nga, Trix,” tipid kong tugon dahil iba talaga ang sinasabi ng puso’t isipan ko.

“Ang mabuti pa, Nathalie, puntahan na natin sila sa hospital. Para hindi ka na mag-isip nang kung ano-ano diyan,” mungkahi ng aking kaibigan na mabilis kong sinang-ayunan.

Tinulungan akong tumayo ng aking kaibigan, pagkatapos ay inayos niya ang aking mahabang buhok na medyo kulot o wavy. Pinahid din niya ang aking mga luha gamit ang isang tissue at inakay na niya ako palabas ng aking opisina.

Nang makalabas kami ng opisina ay nakasalubong namin si Fatima na aking secretary.

“Ma’am Nathalie, may mee…” hindi na naituloy ng aking secretary ang kanyang sasabihin nang bigla akong magsalita.

“Fatima, I have an emergency. So please, cancel all my meeting today,” utos ko sa aking secretary na mabilis niyang tinanguan.

Nagpatuloy na kami sa paglalakad ng aking kaibigan paalis ng aking opisina.

Nang makalabas na kami ng building ay naghihintay na ang aking driver-bodyguard na si Nick, na kinuha ng aking ama dahil ayaw niya akong magmaneho ng sarili kong sasakyan at lumalabas na mag-isa simula nang magkaroon siya ng death threat.

Tinulungan kami ni Nick na makasakay sa kotse at pagkatapos ay tuluyan na kaming umalis upang magtungo sa hospital.

Habang tinatahak namin ang kahabaan ng Edsa patungo sa Makati Medical kung saan isinugod ang aking mga magulang at kapatid ay nagsimula na naman akong kabahan na naging dahilan nang muling pagpatak ng aking mga luha.

Natatakot ako sa posibleng mangyari sa aking pamilya at lalong hindi ko kayang mabuhay na mag-isa.

Lumipas ang isang oras na biyahe ay narating na rin kami ng Makati Medical.

Nang mai-park ni Nick ang aking kotse ay tinulungan niya kaming bumaba ng sasakyan.

“Thank you, Nick,” pasalamat ng aking kaibigan sa driver-bodyguard ko.

Tumango si Nick at nagsalita. “Ma’am Nathalie, maghihintay na lang po ako rito.”

“Okay,” matipid kong tugon at naglakad na kami ng aking kaibigan patungo sa emergency room ng hospital.

Hindi pa man kami nakakalayo kay Nick ay narinig kong tumunog ang mobile phone niya at nagsalita ito.

“Yes, boss, malinis ang pagkaka…” hindi ko na narinig ang sinasabi ni Nick nang tuluyan kaming makalayo sa kanya.

Mas lumakas naman ang kabog ng aking dibdib nang makapasok kami ng hospital. Mas nanikip ang dibdib ko nang marating namin ang emergency room at nakita ko ang aking kapatid na walang malay habang ginagamot ng mga doctor.

“Kuya Gab!” sigaw ko na naging dahilan upang pagtinginan ako ng mga nurse.

Lumapit sa akin ang isang nurse. “Miss Nathalie del Prado?” paniniguro ng babaeng nurse.

“Yes, ako nga,” mabilis kong tugon habang ang mga mata ko'y hinahanap ang aking mga magulang na naging dahilan upang tanungin ko ang babaeng kausap ko. “Nurse, nasaan ang mga magulang ko?”

Huminga muna nang malalim ang nurse bago muling nagsalita.

“Miss Nathalie, kapatid mo lang po ang nakaligtas sa aksidente. Dead on arrival po ang mga magulang n’yo. Nasa morgue na po sila,” pagtatapat ng nurse na naging dahilan nang paninigas ko sa aking kinatatayuan.