CHAPTER 3

NATHALIE’S POV

“Dead on arrival!” mga salitang paulit-ulit kong naririninig na naging dahilan nang aking pagsigaw.

“No!”

Niyakap ako ng aking kaibigan. “Nathalie, pakatatag ka. Andiyan pa ang kuya mo. Lumalaban siya para sa ‘yo. At andito lang ako para sa ‘yo,” mga salitang narinig ko mula sa aking kaibigan.

Nanginginig ang buo kong katawan. Hindi ko lubos maisip na sa isang iglap ay mawawala ang aking mga magulang.

Lumapit ako sa aking kapatid na hanggang ngayon ay walang malay at patuloy na ginagamot ng mga nurse.

“Kuya, lumaban ka, please!” wika ko habang ang mga luha ko’y naramdaman ko nang umaagos mula sa aking mga mata.

Habang nakatingin ako aking kapatid ay lumapit sa akin ang doctor na nag-aasikaso sa kapatid ko.

“Miss del Prado, I’m Doctor Aldrin,” pagpapakilala sa akin ng doctor.

Huminga muna ako nang malalim bago magsalita. “Doc, kumusta po ang kapatid ko? Kailan po gigising ang kapatid ko?”

Ngumiti nang bahagya si Doctor Aldrin. “Tatapatin na kita, Miss Nathalie, fifty-fifty ang kapatid mo. Kinakailangan siyang mailagay sa ICU, para makabitan ng tubo ang kanyang katawan dahil sobrang hina ng tibok ng kanyang puso. At hindi ko masabi kung kailan siya magigising, dahil under comatose siya ngayon,” pagtatapat sa akin ng doctor na mas lalong nagpanginig sa aking katawan.

“Ta_tama ba ako nang narinig? Comatose po ang kapatid ko?” paniniguro ko.

“Yes, Miss del Prado, comatose ang kapatid mo,” mabilis na tugon ng doctor sa akin.

Hindi ko alam kung paano pa ako magpakatatag ngayon, dahil sa kalagayan ng aking kapatid na nakikipaglaban kay kamatayan.

Wala sa isip ko kung paano ko haharapin ang bukas na wala ang aking mga magulang at ang kapatid ko’y walang kasiguraduhan kung magigising pa ba o hindi na.

“Doc, gawin n’yo po ang lahat para maligtas ang kapatid ko,” tanging nasabi ko na mabilis na tinanguan ng doctor.

“I’ll do my best, Miss del Prado, but I can't promise. Especially since your brother hit his head so bad, that it affected his brain,” mabilis na tugon ng doctor sa akin na mas lalong nagpanginig ng buong katawan ko.

Kinagat ko ang aking labi at pilit akong nagsalita. “Doc, I’m ready to pay any amount for my brother’s life. He’s the only family I have now.”

Huminga nang malalim ang doctor at nagsalita.

“Miss del Prado, uulitin ko, fifty-fifty ang kapatid. Only a miracle can save your brother's life. I’ll go ahead para mapaasikaso ko na ang ICU na paglalagyan sa ‘yong kapatid,” pagpapaalam sa akin ng doctor na iniyakan ko lang.

May kasalanan ba ako sa Diyos para parusahan nang ganito. Kinuha na nga niyang sabay ang mga magulang ko, tapos ngayon ay pinapahirapan pa niya ang kapatid ko.

Habang nakatingin ako sa aking kapatid ay naramdaman ko sa aking mga balikat ang dahan-dahan na pagtapik ng aking kaibigan.

“Nathalie, lakasan mo ang loob mo. May dahilan ang lahat kung bakit nangyari ito sa ‘yo,” wika ni Trixie.

“Paano ako magpapakatatag? Kung ang mga taong dahilan para ako mabuhay na masaya'y bigla na lang nawala sa akin? Tapos si Kuya walang kasiguraduhan kung mabubuhay pa,” daing ko sa aking kaibigan na ngayon ay umiiyak na rin.

“Alam ko, Nathalie, masakit ang mawalan ng mga magulang. Pero hindi doon natatapos ang pag-ikot ng buhay mo. Isang pagsubok lang ‘to sa buhay mo mula sa Diyos. At tandaan mo ang pagsubok na hinaharap natin sa buhay ang siyang magpapakatatag sa atin,” muling pahayag ng aking kaibigan.

Alam ko na sa buhay ng tao ay hindi nawawalan ng pagsubok. At ito ang palagi kong hinihiling sa Diyos na ayokong maranasan, simula nang may matanggap na death threat ang aking ama.

Magaling na negosyante ang aking ama. Simula nang makilala niya ang CEO ng Brown Corporation at maging kasosyo sa negosyo ay napansin ko ang pagiging matamlay ng aking ama at mas lalo siyang tumutok sa aming negosyo. Minsan nga ay narinig kong nagtatalo ang aking mga magulang na bakit raw nagpagoyo ang aking ama na hindi ko alam kung ano ba ang pinagtatalunan nilang dalawa.

Nag-uusap kaming magkaibigan nang muling lumapit sa amin ang nurse na kausap ko kanina lang.

“Miss Nathalie, may kailangan po kayong ayusin sa admission department para sa ICU ng kapatid mo, at kailangan n’yo na rin pong ayusin ang katawan ng mga magulang n’yo.” Sabay abot niya sa akin ng mga papel.

Tumango ako. “Okay,” tanging nasabi ko.

Pinahid ng aking kaibigan ang aking mga luha. “Let's go,” pag-aya sa akin ni Trixie at pagkatapos ay kinuha niya sa akin ang mga papel na binigay ng nurse.

Habang naglalakad kami patungo sa Admission Department, pakiramdam ko'y nakalutang ako sa hangin na walang direksyon na patutunguhan, dahil hindi ko pa rin natatanggap na iniwan na ako nina mommy at daddy.

Nang marating namin ang admission department ay pinaupo muna ako ng aking kaibigan at siya na ang nag-asikaso para sa ICU ng kapatid ko at release paper ng mga magulang ko.

Lumipas ang ilang sandali ay natapos na ni Trixie ang pinapaasikaso sa akin ng nurse at lumabas na ito ng isang silid.

Huminga muna ng malalim ang aking kaibigan bago magsalita. “Nathalie, tara na sa mommy at daddy mo.”

“O_okay,” nauutal kong tugon.

Habang naglalakad kami patungo sa morgue kung nasaan ang aking mga magulang ay nagsimula na naman ang pagpatak ng aking mga luha.

Naninigas ang mga paa ko nang papalapit na kami ni Trixie sa morgue. Mas lalo kong hindi maihakbang ang aking mga paa, nang tuluyan na naming narating ang morgue kung nasaan ang mga labi ng aking mga magulang.

Nang makapasok kami ng morgue ay pinakita ni Trixie sa isang lalaki ang papel na hawak niya na mabilis namang kinuha ng lalaki.

“Dito po tayo, ma’am,” wika nang lalaki habang itinuturo niya kung nasaan ang aking mga magulang.

Tumigil kami sa paglalakad nang marating namin ang magkatabing katawan ng dalawang tao.

“Ito po sina Mr. and Mrs. del Prado,” ani ng lalaki.

“Thank you,” pasasalamat ng aking kaibigan sa lalaki habang ang mga kamay niya’y walang tigil sa paghagod sa aking likod.

Kinagat ko ang aking mga labi nang dahan-dahan kong inaalis ang puting kumot na nakataklob sa aking mga magulang.

Tila pinagbagsakan ako ng langit at lupa nang tuluyan lumantad sa akin ang malamig na bangkay ng mga mahal ko sa buhay.

“Mom, Dad!” sigaw ko kasabay nang pagdaloy ng aking mga luha.

Ngayon ko mas naramdaman ang sakit sa dibdib ko dahil totoo ngang ulila na akong lubos.

“Mom, Dad, gumising kayo please! Huwag n’yo akong Iwan!” muling sigaw ko na naging dahilan upang yakapin ako ni Trixie.

“Nathalie, wala na tayong magagawa. Iniwan na tayo nina Tito at Tita. Pero, andiyan pa ang kuya mo lumalaban para sa 'yo,” pag-aalo sa akin ng aking kaibigan.

Bakit ang lupit sa akin ng tadhana. Hindi pa rin ako makapaniwala sa nangyari sa mga magulang ko.

“No! Hindi pa sila patay! Natutulog lang sila!” Sabay yakap ko sa aking mga magulang.

“Nathalie, please, lumaban ka para sa kuya mo. Kailangan ka ng kapatid mo ngayon,” muling pahayag ni Trixie.

Umiling ako. “Trixie, kung panaginip lang ‘to. Please, gisingin mo na ako!” mga salitang lumabas sa labi ko habang yakap-yakap ko ang aking mga magulang.

“I'm sorry, Nathalie,” tanging nasabi ng aking kaibigan.

Sobrang sakit nang nangyari sa buhay ko ngayon. Para akong napilayan lalo pa't sanay akong nakadepende pa ako sa aking magulang. Sina daddy at mommy ang gumagabay sa sarili kong clothing company. Sila ang nag-encourage sa akin na magtayo ng sarili kong negosyo lalo pa't tapos ako ng fashion designer sa Singapore.