CHAPTER 4

NATHALIE’S POV

Hindi ko pa rin alam ang aking gagawin. At sa pagkakataon na ito'y hindi ako iniwan ng aking matalik na kaibigan. Si Trixie na rin ang kumontak sa Arlington Funeral upang ayusin ang burol ng aking mga magulang at pati ang pinaglagyan na ICU ng kapatid ko ay siya na rin ang nag-asikaso. Kaya napaka-swerte ko sa aking kaibigan.

“Nathalie, papunta na ang funeral service para ayusin ang burol nina Tito Edmond at Tita Madeline,” ani ni Trixie na akin lang tinanguan.

Patuloy lang sa pag-aalo ang aking kaibigan sa akin nang lumapit sa amin si Nick.

“Excuse me, Ma’am Trixie, narito na po ‘yong pinabili n’yo sa aking sandwich at tubig.” Sabay abot niya ng mga pagkain na dala niya.

“Thank you, Nick, umupo ka na diyan at kumain ka na rin,” mabilis na tugon ni Trixie sa aking driver.

Tumango si Nick. “Sige po, ma’am,” pagsunod niya at pagkatapos ay tumabi siya sa akin.

Maya-maya ay inabot sa akin ni Trixie ang isang sandwich at tubig, ngunit tinanggihan ko ito dahil wala akong gana kumain.

Huminga muna ng malalim si Trixie bago muling nagsalita.

“Nathalie, please naman, oh! Kumain ka muna. Simula nang pumunta tayo rito kanina hindi ka pa kumakain. Baka naman kung mapano ka niyan.”

Tumingin ako kay Trixie. “Hindi ako nagugutom,” walang buhay kong tugon.

Hinawakan ni Trixie ang isang kamay ko. “Nathalie, I know what happened was painful for you. Even though I am hurting from the loss of your parents, they treated me like a daughter at naging magulang din sila sa akin,” mga salitang lumabas sa labi niya.

“Trixie, ang sakit-sakit dito,” daing ko sa aking kaibigan habang tinatampal ko ang aking dibdib na naging dahilan upang yakapin niya ako nang mahigpit.

“Sige ilabas mo lang ‘yan. Para gumaan ang loob mo,” pag-aalo sa akin ni Trixie.

Sa pagkawala ng aking mga magulang ay marami akong dapat ayusin, ngunit hindi ko alam kung paano ko papatakbuhin ang Del Prado Corporation. Ang kapatid ko ang may alam kung paano patakbuhin ang negosyo namin. Pero under comatose ngayon ang kapatid ko.

Hindi ko pa rin lubos maisip kung bakit nawalan agad ako ng magulang. Hindi man lang nila naranasan ang maging Lolo at lola, na palagi nilang hinihiling kay Kuya Gab na mag-asawa na at nang magkaroon na sila ng apo. Ngunit wala sa vocabulary ng kapatid ko ang magpatali sa isang babae dahil napaka-playboy niya.

Habang magkayakap kami ng aking kaibigan nang may dumating na dalawang police na naging dahilan upang maghiwalay kaming magkaibigan.

“Miss del Prado, I’m SPO2 Natividad at ako po ang may hawak sa kaso na nangyari sa magulang mo,” pagpapakilala sa akin ng isang police.

Ngumiti ako nang bahagya at pinahid ko ang aking mga luha gamit ang aking mga daliri.

“I'm Nathalie del Prado,” pagpapakilala ko kasabay nang pakikipagkamay ko sa kanya.

Tumango si SPO2 Natividad at muling nagsalita.

“Miss del Prado, ayon sa pag-iimbistiga namin sa nangyaring car accident hindi aksidente ang pagkawala ng preno sa kotseng minamaneho ng ‘yong kapatid,” pagtatapat ng police sa akin na nagpakunot ng aking noo.

“What do you mean?” curious kong tanong.

“May pumutol sa preno sa kotse ng mga magulang. Kaya po narito kami ngayon para ma-interview ka namin.” Tumingin siya kay Nick. “Pati na rin po ang mga kasama ninyo sa bahay,” paliwanag niya na ikinagulat ko.

“So may pumatay sa mga magulang ko?!” paniniguro ko na may kasamang galit.

“Opo, Miss del Prado, at malinis po ang pagkakatrabaho sa kotse ng mga magulang ninyo upang hindi mahalata ang pagkakaputol sa preno ng kotse,” muling pahayag ni SPO2 Natividad.

Tumingin ako sa aking driver. “Nick, sino ang huling tumingin ng kotse ni daddy?”

“Si Franco, Ma’am Nathalie. Siya po ang tumitingin sa mga kotse sa bahay, pati po sa kotse n’yo,” mabilis na sagot sa akin ni Nick.

Si Franco ang hardinero namin sa bahay at siya rin ang pinaka-mekaniko namin. Ngunit malabong gawin ‘yon ni Franco, dahil matagal na siyang nagtatrabaho sa pamilya namin at halos sabay na kaming lumaki dahil anak siya ng mayordoma namin at driver ni daddy.

“Sigurado ka ba?” paniniguro ko kay Nick na mabilis nitong tinanguan.

Tumingin ako sa police. “SPO2 Natividad, gawin n’yo po lahat matukoy lang kung sino ang pumatay sa mga magulang ko,” mga salitang lumabas sa labi ko.

“Makakaasa po kayo.” Muli siyang tumingin kay Nick. “P’wede po ba namin isama sa headquarters si Mr…”

Hindi naituloy ni SPO2 Natividad ang kanyang sasabihin nang muli akong nagsalita.

“Siya po si Nick Villamayor ang driver ko. P'wede n’yo po siyang imbestigahan.”

Tumango si SPO2 Natividad. “Thank you po, Miss del Prado,” mabilis niyang tugon.

“Sasama po ako,” wika naman ni Nick at pagkatapos ay tumayo na ito.

“Sige po, Miss del Prado, alis na po muna kami. Sa ibang araw ka na lang po namin isasama sa headquarters para sa imbestigasyon na ginagawa namin. For the meantime, lahat po ng nakatira sa bahay n’yo ay suspect sa nangyaring car accident,” pagpapaalam sa akin ni SPO2 Natividad na tinanguan ko na lang.

Nang dahil sa nalaman ko’y hindi ko na alam kung sino ang pagkakatiwalaan ko sa mga kasama namin sa bahay. Hindi pa man naaayos ang burol ng mga magulang ko’y sumasakit na ang ulo ko dahil sa mga nalaman ko. Ngunit malakas ang kutob ko na may konektado sa mga kasambahay namin ang nagpadala ng death threat sa aking ama.