MasukHindi ko inaasahan na sa isang simpleng araw na plano lang sana naming gawing normal yung tipong lalabas kami para mag-mall, bibili ng gamit ng mga bata, kakain sa labas, at kahit papaano ay makaranas ng konting pahinga mula sa araw-araw na routine ay biglang haharap sa akin ang isang bagay na matagal ko nang tinakasan.Magkahawak ang kamay ng dalawa sa mga anak ko habang ang isa naman ay buhat ni Jian, na sanay na sanay na sa ganung setup na para bang matagal na niya itong ginagawa, habang ako ay dahan-dahang naglalakad sa tabi nila, pinapanood ang eksenang iyon na minsan ay inakala kong hindi ko mararanasan isang tahimik, simpleng pamilya, kahit hindi perpekto.“Mama, look!” masiglang sigaw ng isa sa kanila habang may tinuturo sa loob ng mall, at agad akong napangiti habang si Jian naman ay yumuko para mas marinig ang bata, kinakausap ito nang mahinahon habang inaayos ang hawak niyang isa pang bata na tila ayaw magpaiwan sa atensyon niya.“Slow down,” sabi niya, malambot ang boses,
Hindi ko namalayan kung kailan eksaktong nagsimulang maging magaan ulit ang buhay ko, dahil sa loob ng dalawang taon ay unti-unti akong natutong bumangon mula sa sakit na iniwan ng nakaraan, at sa bawat araw na lumilipas ay mas nakikilala ko ang sarili ko bilang isang ina hindi lang ng isang bata kundi ng tatlong makukulit, masayahin, at minsan ay sabay-sabay na umiiyak na dahilan kung bakit hindi ako pwedeng sumuko kahit kailan.Hindi naging madali ang pagpapalaki sa kanila, lalo na sa umpisa na halos hindi ako makatulog, na pakiramdam ko ay hindi sapat ang oras at lakas ko para sa tatlo, pero hindi ko kinailangang gawin iyon mag-isa.Dahil nandiyan si Jian Li Chen.Sa simula ay hindi ko inisip na magiging ganito kami kalapit, dahil ang tingin ko lang sa kanya noon ay isang mabait na tao na tumulong sa akin sa panahong kailangan ko ng kasama, pero habang tumatagal ay napansin ko na lang na hindi na siya nawawala palagi siyang nandiyan, sa maliliit na bagay, sa mga simpleng araw, sa m
Hindi ko akalain na may araw na gigising ako na parang wala nang natira sa mundo ko, dahil simula nang umalis si Dera ay pakiramdam ko ay hindi lang siya ang nawala kundi pati ang dahilan kung bakit ako bumabangon araw-araw, at kahit gaano ko pilitin ang sarili kong mag-focus sa trabaho, sa mga meeting, sa mga deal na dati ay mahalaga sa akin, ay wala na iyong dating bigat dahil ang totoo, wala nang saysay ang lahat kung wala siya.Tahimik ang opisina ko, pero sa katahimikang iyon ay mas lalo kong naririnig ang sarili kong konsensya, paulit-ulit na binabalikan ang mga salitang binitawan ko yung mga salitang sinadya kong maging malamig, maging masakit, maging walang pakialam hindi dahil iyon ang nararamdaman ko kundi dahil iyon ang kailangan kong ipakita para maprotektahan siya.Dahil may taong nagmamasid.May taong naghihintay ng kahinaan ko.At ang pinakamadaling paraan para saktan ako… ay siya.Kaya kinailangan kong sirain ang sarili kong imahe sa harap niya, kinailangan kong magmuk
Hindi ko inaasahan na sa gitna ng ingay at kaguluhan na dala ng pagiging overly enthusiastic ni Mrs. Chen ay magkakaroon ng sandali na magiging tahimik ang lahat, dahil habang abala si Lora sa pakikipagkulitan sa younger son nito at si Mrs. Chen naman ay tila may panibagong plano na naman sa isip niya, ay bigla na lang silang nagkaroon ng hindi ko maintindihang tinginan parang may napagkasunduan nang walang salita.“Ah… we go first,” biglang sabi ni Mrs. Chen, sabay hila kay Lora at sa younger son, “you two talk.”“HA?!” agad na reaksyon ni Lora, pero bago pa siya makareklamo ay nahila na siya palayo, habang patuloy pa rin ang paglingon niya sa akin na parang gusto niyang tumulong pero halatang nae-excite rin sa nangyayari.At sa isang iglap… naiwan kaming dalawa.Tahimik.Sobrang tahimik na parang biglang bumagal ang oras, at sa unang pagkakataon ay naramdaman ko ang kakaibang kaba sa dibdib ko, hindi dahil sa takot kundi dahil hindi ko alam kung paano sisimulan ang usapan.“Sorry ab
Hindi ko akalain na aabot sa puntong kahit ang simpleng paglakad ay magiging parang isang malaking challenge, dahil sa limang buwan kong pagbubuntis ay pakiramdam ko hindi lang basta lumaki ang tiyan ko kundi parang may sariling gravity na ito na hinihila ako pababa, kaya bawat hakbang ko ay mabagal, maingat, at may kasamang reklamo na kahit ako ay napapagod na rin pakinggan ang sarili ko.“Dera, dahan-dahan!” agad na sabi ni Lora habang hawak ang braso ko, para bang anytime ay babagsak ako kahit naka-straight lang naman ako sa sidewalk.“I’m walking!” sagot ko, medyo naiirita pero hingal na rin, “this is my walk now, okay? Adjust ka na.”Napailing siya. “Hindi ka naglalakad, beh, parang kang penguin na may VIP pass.”“Wow ha,” sagot ko, pero napatawa rin ako kahit papaano.Sa kabila ng hirap ng katawan ko, isang bagay ang hindi ko inaasahan kung gaano kabait ang mga tao sa paligid namin.Kahit wala kaming malapit na pamilya sa California, parang nakahanap kami ng panibagong komunidad
Hindi ko alam kung anong eksaktong nangyari sa loob ng pitong oras na iyon, pero habang tahimik akong nakahiga sa sala, paminsan-minsang hinihimas ang tiyan ko at iniisip kung normal pa ba ang mga hinihingi ko sa buhay, ay narinig ko na lang bigla ang pagbukas ng pinto na parang may dumating na taong galing sa gyera.“DERA!”Halos mapasigaw ako sa lakas ng boses ni Lora habang pumapasok siya, hawak ang isang tray na punong-puno ng kung anu-anong prutas, na kung titingnan mo ay parang hindi na prutas kundi isang science experiment na hindi mo alam kung kakainin mo ba o ipapa-check sa laboratory.“Bakit ka sumisigaw?” tanong ko habang napaupo, pero napahinto ako nang makita ko ang dala niya.“Here!” sabi niya, hinihingal, habang inilapag ang tray sa harap ko na parang proud na proud sa ginawa niya, “your rainbow dragon fruit!”Napatingin ako nang mabuti.Hindi siya mukhang dragon fruit.Hindi rin siya mukhang rainbow.Mukha siyang pinaghalong dragon fruit, mango, grapes, strawberry, at
Dalawang taon ang lumipas nang hindi ko halos namalayan kung paano kami napunta mula sa magulong simula hanggang sa tila maayos na pagsasama, dahil sa loob ng dalawang taon na iyon ay unti-unti naming inayos ang lahat ang tiwala, ang komunikasyon, at pati na rin ang sarili naming mga ugali hanggang
Dalawang taon ang lumipas nang hindi ko halos namalayan kung paano kami napunta mula sa magulong simula hanggang sa tila maayos na pagsasama, dahil sa loob ng dalawang taon na iyon ay unti-unti naming inayos ang lahat ang tiwala, ang komunikasyon, at pati na rin ang sarili naming mga ugali hanggang
Sa mga sumunod na araw ay napansin ko na hindi na lang basta effort ang ginagawa ni Alexander kundi parang sineryoso niya talaga ang pagiging asawa ko, dahil sa bawat galaw niya ay may kasamang pag-iingat, na para bang takot siyang magkamali ulit at tuluyan ko siyang itulak palayo sa buhay ko, at k
Hindi ko inaasahan na babalik agad si Alexander sa Pilipinas, lalo na’t malinaw na sinabi niya na may importante siyang business meeting sa Russia na hindi puwedeng ipagpaliban, pero mukhang may mga bagay talaga na kahit gaano kaimportante ay kayang talikuran kapag may mas mahalaga at sa pagkakatao







