Mag-log inMakapal pa rin ang puting usok na bumabalot sa buong archive nang pilit na binuksan ni Alex ang kanyang mga mata. Halos wala siyang makita sa paligid at bawat paghinga niya ay mabigat dahil sa usok na pumasok sa kanyang baga. Naririnig niya ang sunod-sunod na pag-ubo nina Lora at Ji Lian, habang si Jian naman ay patuloy na sumisigaw ng pangalan ni Dera. Nang unti-unti nang humupa ang usok ay mabilis na inilibot ni Alex ang kanyang paningin sa buong silid, umaasang makikita lamang niyang nakatayo si Dera sa isang sulok. Ngunit habang lumilipas ang bawat segundo ay mas lalo lamang siyang kinakabahan dahil wala na ito roon. Ang tanging naiwan sa sahig ay ang flashlight na hawak ni Dera ilang minuto lamang ang nakalipas."Dera!" malakas na sigaw ni Alex habang mabilis na tumakbo sa iba't ibang bahagi ng archive. Isa-isa niyang sinilip ang mga mesa, cabinet, at maging ang makitid na lagusan sa likuran, ngunit wala siyang nakitang kahit anong bakas nito. Hindi siya mapakali. Sa buong buhay
Walang sinuman ang nagsalita matapos lumitaw ang mukha ni Lucien Orpheus sa monitor. Ang dating malamig na hangin sa ilalim ng lihim na silid ay tila lalo pang bumigat habang nakatitig silang lahat sa lalaking nasa live camera feed. Kung si Adrian ay mukhang isang taong puno ng karanasan at talino, si Lucien naman ay kabaligtaran. Mas bata ito, mas kalmado, at may mga matang walang anumang emosyon. Hindi ito ngumingiti nang malawak, ngunit sapat na ang bahagyang pag-angat ng sulok ng kanyang labi upang maramdaman nilang isa itong taong kayang gumawa ng kahit ano nang hindi kinakain ng konsensya. "Akala ko... patay na siya." Halos pabulong na sabi ni Jian habang hindi inaalis ang tingin sa screen. Napansin ni Alex ang bahagyang panginginig ng kanyang mga kamay, bagay na ngayon lamang niya nakita mula nang makilala ito. Hindi madaling matakot si Jian, kaya kung ganito ang reaksyon niya, malinaw na mas mapanganib si Lucien kaysa sa inaakala nilang lahat. Napalingon si Dera kay Jian.
Ang mahinang ugong ng lumang computer ang tanging maririnig sa loob ng lihim na silid habang nakatitig ang lahat sa monitor. Walang nagsasalita dahil kahit hindi pa nagsisimula ang video ay ramdam na nila ang bigat ng kung ano mang katotohanang nakatago rito. Ang mga ilaw mula sa screen ay tumatama sa kanilang mga mukha habang dahan-dahang lumalabas ang lumang recording na mahigit dalawampung taon nang hindi nakikita ng sinuman. Nakahawak si Alex sa kamay ni Dera habang nakatayo sila sa harap ng monitor. Ramdam niya ang panginginig ng mga daliri nito at alam niyang hindi lamang ito dahil sa takot. Ito ay dahil sa pakiramdam na unti-unti nang bumabalik ang mga nawawalang bahagi ng kanyang buhay, mga bahagi na matagal na ipinagkait sa kanya. Sa kabilang banda naman ay tahimik na nakatayo si Jian. Hindi niya inaalis ang tingin sa screen, ngunit mababanaag sa kanyang mukha ang pag-aalala dahil mukhang alam na niya kung ano ang laman ng video. Pagkaraan ng ilang segundo ay tuluyan nang
Sa sandaling makita ni Dera ang lumang larawan na nakapaskil sa gitna ng lihim na silid, tila nawalan siya ng kakayahang huminga. Hindi niya agad narinig ang mga bulungan nina Alex, Ji Lian, at Lora dahil ang buong atensyon niya ay nakatuon lamang sa batang babaeng nakangiti sa litrato. Kahit kupas na ang kulay ng larawan at may mga bahagi na itong nasira dahil sa paglipas ng panahon, walang duda sa kanyang isip na siya ang batang iyon. Parehong mata. Parehong hugis ng mukha. Parehong ngiti na matagal na niyang hindi nakikita sa sarili niya. Pakiramdam niya ay parang may kung anong humigpit sa kanyang dibdib habang unti-unting bumabalik ang mga piraso ng alaala na matagal nang nakabaon sa pinakamalalim na bahagi ng kanyang isip.Habang nakatitig siya sa larawan ay nagsimulang lumitaw ang mga eksenang matagal na niyang nakalimutan. Naalala niya ang isang malaking hardin na puno ng puting bulaklak, ang tunog ng kanyang sariling tawanan habang tumatakbo sa ilalim ng araw, at ang isang ma
Nang sabihin ni Dera na hindi estranghero ang matandang babaeng nakita niya sa araw ng libing ni Jian, tila muling bumigat ang hangin sa paligid nila. Nakaharap sila sa lumang simbahan, ngunit sa sandaling iyon ay wala ni isa sa kanila ang nagmamadaling pumasok. Ang bawat isa ay nakatingin lamang kay Dera habang hinihintay ang susunod niyang sasabihin.Hindi dahil gusto nilang pilitin siya.Kundi dahil nakita nila ang takot sa kanyang mukha.Hindi ito ordinaryong pagkalito.Hindi rin ito simpleng alaala na biglang bumalik.Para itong isang katotohanang matagal nang nakabaon sa kanyang isip at ngayon lamang muling lumilitaw.Napahawak si Dera sa kanyang sentido habang pilit niyang inaalala ang lahat. Pakiramdam niya ay parang may mga piraso ng larawan na unti-unting nagdurugtong sa loob ng kanyang isip. Ang mga bagay na dati ay walang kahulugan ay nagsisimula nang magkaroon ng koneksyon."Naalala ko siya."Mahina niyang sabi."Pero hindi ko siya kilala bilang matandang babae."Napakuno
Habang mabilis na naghahanda ang grupo nina Alex upang bumiyahe patungo sa lumang simbahan, wala ni isa sa kanila ang nakakaalam na may mga pangyayaring nagaganap na roon sa mismong lugar na matagal nilang hinahanap. Ang simbahang minsang naging tahimik na bahagi ng kanilang nakaraan ay muli na namang naging sentro ng isang lihim na matagal nang nakabaon sa ilalim ng panahon.Ang dating banal at payapang lugar ay tila nilamon na ng katahimikan at pag-iisa. Ang mga lumang upuan ay natatakpan na ng makapal na alikabok, ang ilang bahagi ng kisame ay may mga bitak na dulot ng mga bagyo at taon ng kapabayaan, at ang mga makukulay na salamin sa bintana ay matagal nang nawalan ng dating kinang.Sa loob ng abandonadong simbahan ay nakatayo ang lalaking unang nakahanap sa kahon. Mahigpit niya itong hawak habang dahan-dahan siyang naglalakad palabas ng lumang confession room. Makikita sa kanyang mukha ang kasiyahang matagal niyang hinintay, dahil sa wakas ay nasa kanyang mga kamay na ang bagay
Hindi naging madali ang pagbabalik namin mula sa bahay ni Mrs. Chen, dahil kahit tahimik ang buong biyahe ay ramdam ko ang bigat ng bawat iniisip namin, ang mga salitang hindi na kailangang sabihin dahil pare-pareho kaming may dinadala pagkawala, galit, at isang determinasyong hindi na mababali, at
Hindi ko alam kung paano haharapin ang isang ina na nawalan ng anak dahil sa mundong pinasok ko, dahil kahit anong sabihin ko, kahit anong paliwanag ang ibigay ko, alam kong walang salitang sapat para punan ang pagkawala na nararamdaman niya, kaya habang papalapit kami sa bahay ni Mrs. Chen, ramdam
Hindi na ako yung parehong babae na nanginginig sa gilid habang ang iba ang gumagawa ng desisyon, dahil sa gabing iyon, habang nakatayo ako sa gitna ng study room kasama sina Alex, Jian, at si Lora na kahit nakaupo ay parang ready makipag-away kahit kanino, naramdaman ko na ang bigat ng bawat salit
Hindi ko alam kung matatawa ba ako o maiiyak habang nakaupo kami sa loob ng hidden safe area matapos ang literal na takbuhan, putukan, at halos mamatay na naman na eksena sa buhay namin, dahil habang ako ay tahimik na sinusubukang i-process ang lahat yung takot, yung adrenaline, yung galit na unti-







