로그인Hindi ko akalain na may araw na gigising ako na parang wala nang natira sa mundo ko, dahil simula nang umalis si Dera ay pakiramdam ko ay hindi lang siya ang nawala kundi pati ang dahilan kung bakit ako bumabangon araw-araw, at kahit gaano ko pilitin ang sarili kong mag-focus sa trabaho, sa mga meeting, sa mga deal na dati ay mahalaga sa akin, ay wala na iyong dating bigat dahil ang totoo, wala nang saysay ang lahat kung wala siya.Tahimik ang opisina ko, pero sa katahimikang iyon ay mas lalo kong naririnig ang sarili kong konsensya, paulit-ulit na binabalikan ang mga salitang binitawan ko yung mga salitang sinadya kong maging malamig, maging masakit, maging walang pakialam hindi dahil iyon ang nararamdaman ko kundi dahil iyon ang kailangan kong ipakita para maprotektahan siya.Dahil may taong nagmamasid.May taong naghihintay ng kahinaan ko.At ang pinakamadaling paraan para saktan ako… ay siya.Kaya kinailangan kong sirain ang sarili kong imahe sa harap niya, kinailangan kong magmuk
Hindi ko inaasahan na sa gitna ng ingay at kaguluhan na dala ng pagiging overly enthusiastic ni Mrs. Chen ay magkakaroon ng sandali na magiging tahimik ang lahat, dahil habang abala si Lora sa pakikipagkulitan sa younger son nito at si Mrs. Chen naman ay tila may panibagong plano na naman sa isip niya, ay bigla na lang silang nagkaroon ng hindi ko maintindihang tinginan parang may napagkasunduan nang walang salita.“Ah… we go first,” biglang sabi ni Mrs. Chen, sabay hila kay Lora at sa younger son, “you two talk.”“HA?!” agad na reaksyon ni Lora, pero bago pa siya makareklamo ay nahila na siya palayo, habang patuloy pa rin ang paglingon niya sa akin na parang gusto niyang tumulong pero halatang nae-excite rin sa nangyayari.At sa isang iglap… naiwan kaming dalawa.Tahimik.Sobrang tahimik na parang biglang bumagal ang oras, at sa unang pagkakataon ay naramdaman ko ang kakaibang kaba sa dibdib ko, hindi dahil sa takot kundi dahil hindi ko alam kung paano sisimulan ang usapan.“Sorry ab
Hindi ko akalain na aabot sa puntong kahit ang simpleng paglakad ay magiging parang isang malaking challenge, dahil sa limang buwan kong pagbubuntis ay pakiramdam ko hindi lang basta lumaki ang tiyan ko kundi parang may sariling gravity na ito na hinihila ako pababa, kaya bawat hakbang ko ay mabagal, maingat, at may kasamang reklamo na kahit ako ay napapagod na rin pakinggan ang sarili ko.“Dera, dahan-dahan!” agad na sabi ni Lora habang hawak ang braso ko, para bang anytime ay babagsak ako kahit naka-straight lang naman ako sa sidewalk.“I’m walking!” sagot ko, medyo naiirita pero hingal na rin, “this is my walk now, okay? Adjust ka na.”Napailing siya. “Hindi ka naglalakad, beh, parang kang penguin na may VIP pass.”“Wow ha,” sagot ko, pero napatawa rin ako kahit papaano.Sa kabila ng hirap ng katawan ko, isang bagay ang hindi ko inaasahan kung gaano kabait ang mga tao sa paligid namin.Kahit wala kaming malapit na pamilya sa California, parang nakahanap kami ng panibagong komunidad
Hindi ko alam kung anong eksaktong nangyari sa loob ng pitong oras na iyon, pero habang tahimik akong nakahiga sa sala, paminsan-minsang hinihimas ang tiyan ko at iniisip kung normal pa ba ang mga hinihingi ko sa buhay, ay narinig ko na lang bigla ang pagbukas ng pinto na parang may dumating na taong galing sa gyera.“DERA!”Halos mapasigaw ako sa lakas ng boses ni Lora habang pumapasok siya, hawak ang isang tray na punong-puno ng kung anu-anong prutas, na kung titingnan mo ay parang hindi na prutas kundi isang science experiment na hindi mo alam kung kakainin mo ba o ipapa-check sa laboratory.“Bakit ka sumisigaw?” tanong ko habang napaupo, pero napahinto ako nang makita ko ang dala niya.“Here!” sabi niya, hinihingal, habang inilapag ang tray sa harap ko na parang proud na proud sa ginawa niya, “your rainbow dragon fruit!”Napatingin ako nang mabuti.Hindi siya mukhang dragon fruit.Hindi rin siya mukhang rainbow.Mukha siyang pinaghalong dragon fruit, mango, grapes, strawberry, at
Hindi naging madali ang pag-alis, dahil hindi lang iyon simpleng paglipat ng lugar kundi isang desisyon na putulin ang lahat ng koneksyon sa taong minsan kong piniling mahalin kahit paulit-ulit niya akong sinaktan, at habang nakaupo ako sa eroplano kasama si Mama at si Lora ay tahimik lang akong nakatingin sa bintana, pinapanood ang unti-unting pagliit ng lungsod na naging saksi sa lahat ng sakit at alaala ko, habang sa loob ko ay unti-unti kong inuulit sa sarili ko ang pangakong ginawa ko,na hindi na ako babalik, na kahit anong mangyari ay hindi ko na hahayaang sirain niya ulit ako.“Dera…” mahinang tawag ni Mama habang hinahawakan ang kamay ko, “sigurado ka ba sa desisyon mo?”Dahan-dahan akong tumango, kahit ramdam ko pa rin ang bigat sa dibdib ko. “Yes, Ma… wala na akong babalikan.”At sa unang pagkakataon matapos ang lahat sinabi ko iyon nang walang pag-aalinlangan.Pagdating namin sa California ay parang panibagong mundo ang bumungad sa akin, tahimik, malayo, at higit sa lahat,
oras na akong nakakulong sa loob ng kwarto namin, dahil ang tanging naririnig ko na lang ay ang sarili kong paghinga na paunti-unti nang nagiging mahina, at ang tuloy-tuloy kong pag-iyak na parang walang katapusan, na kahit pilit kong pigilan ay kusang lumalabas, na para bang lahat ng sakit na matagal kong kinikimkim ay sabay-sabay nang sumabog sa araw na iyon.Nakasandal ako sa gilid ng kama, yakap ang sarili ko habang nanginginig, at kahit pagod na pagod na ang katawan ko ay hindi pa rin tumitigil ang luha ko, dahil sa tuwing ipipikit ko ang mga mata ko ay bumabalik ang eksenang ayaw kong maalala, yung halik, yung ngiti ni Anna, at higit sa lahat… ang mga salitang binitawan ni Alexander na parang walang halaga ang lahat ng pinagsamahan namin.“I used you…”Paulit-ulit iyon sa isip ko, parang sirang plaka na hindi marunong tumigil.Hanggang sa maya-maya ay bigla akong nakaramdam ng hilo, na para bang umiikot ang paligid ko kahit nakaupo lang ako, at bago ko pa maintindihan ang nangy
Kinabukasan ay nagising ako na parang wala namang nagbago, dahil sumikat pa rin ang araw, pareho pa rin ang tunog ng electric fan, at pareho pa rin ang routine na nakasanayan ko bilang asawa ni Alexander, pero sa loob ko ay alam kong hindi na iyon katulad ng dati dahil kahit pilit kong kumbinsihin
Kinabukasan, matapos ang gabing medyo gumaan ang pakiramdam ko dahil sa street food trip namin ni Lora, ay bigla na naman siyang nagkaroon ng panibagong plano na ayon sa kanya ay “healing era” raw namin, na ang ibig sabihin pala ay pupunta kami sa pinaka sikat na shop sa city na halos dinadagsa ng
Dalawang taon ang lumipas nang hindi ko halos namalayan kung paano kami napunta mula sa magulong simula hanggang sa tila maayos na pagsasama, dahil sa loob ng dalawang taon na iyon ay unti-unti naming inayos ang lahat ang tiwala, ang komunikasyon, at pati na rin ang sarili naming mga ugali hanggang
Dalawang taon ang lumipas nang hindi ko halos namalayan kung paano kami napunta mula sa magulong simula hanggang sa tila maayos na pagsasama, dahil sa loob ng dalawang taon na iyon ay unti-unti naming inayos ang lahat ang tiwala, ang komunikasyon, at pati na rin ang sarili naming mga ugali hanggang







