KABANATA 2

MEGAN

Pasado alas kwatro na ng umaga nang magising ako. Bahagya pa akong nagulat nang mapansing wala akong saplot sa katawan. Nang magsink-in sa utak ko ang nangyari kagabi, agad akong napalingon kay Brix na mahimbing pa ring natutulog sa tabi ko.

Megan, what have you done? Bulong ko sa isipan, kasabay ng pangingilid ng aking mga luha. How could you give yourself to this man na marami ng babaeng naikama?

Mabilis akong nagpahid ng luha. What’s the point of crying over spilled milk? Naging marupok ako, oo. And there’s no way I could undo what had happened.

Dahan-dahan akong bumangon, pinulot ko ang damit na nagkalat sa sahig at mabilis na isinuot ‘yon. Napangiwi pa ako nang maramdaman ang kirot sa ibang bahagi ng aking pagkababae, pero kailangan ko ng makalayo sa lugar na ‘yon.

Dali-dali akong sumakay ng elevator, ngunit bago pa tuluyang magsara ang p***o, pumasok ang isang babae, bakas sa mukha ang pagkadismaya habang may kausap ito sa cellphone.

“Nasaan ba kasi ang Brix na ‘yon? ‘Langhiya! Buong magdamag niya akong pinaghintay eh di naman sumipot!”

Nagulat naman ako nang marinig ang pangalang binanggit niya.

Brix?

Biglang sumagi sa isipan ko ‘yong ‘birthday gift’ na sinabi niya kagabi.

“Paano yan...” wika ulit ng babae sa kausap niya. “Hindi ko na kasalanan kung nasasayang itong ibinayad niyo sa akin. Sisihin niyo ‘yong gago niyong kaibigan!”

It’s confirmed. Siya pala ang dapat sanang makasama ni Brix, but ended up with me. Was it an accident or sinadya talaga ng gagong ‘yon? Damn it. At ako naman itong si marupok at nagawa ko pang isuko ang bandera ng bataan! Shit.

*********

“Oy girl, buti naman at nandito ka na!” Nakangiting bungad sa akin ng bestfriend kong si Rica, ang newly-promoted na Accounting Associate sa Sterling Crown Company-Quezon City branch. Nauna akong na-promote sa kanya noong isang taon, and this year siya naman. Kaya may makakasama na ako sa mga Accounting works ko dito. I’ve been here for almost ten years na rin, so this job serves as my bread and butter to suffice our daily needs at sa medication na rin ng nanay ko.

“O bakit?” Kaswal ko namang sagot at tumuloy na sa office cubicle ko. Ngunit bahagya naman akong nagulat nang makita ang kumpol ng mga pulang rosas na nakapatong sa table ko.

“Kanino galing ‘to?”

“Eh kanino pa nga ba, kay Alex!”

Hindi pa rin maalis ang mapanuksong ngiti ni Rica habang nakatingin sa akin.

“Sagutin mo na kasi. Matagal ng nanliligaw sa ‘yo ‘yong tao eh.”

“Rica, alam mo naman diba? Ayaw kong matulad sa nanay ko na iniwan ng walanghiya kong ama.”

“O sya, tama na. Baka maiyak ka na naman eh.” Mabilis na awat niya. Alam niya kasi na emosyonal ako pagdating sa usaping pampamilya.

“Hmm, mabuti pa’y tingnan ko nalang kung talagang galing kay Alex ‘yang flowers.”

Agad na itinulak niya ang swivel chair palapit sa mesa ko, pagkatapos, dinampot niya ang card at binasa ng malakas ang nakasulat doon.

“TAKE CARE. FROM SOMEONE AT ROOM 208.”

Napatili siya ng malakas. Buti nalang at sound proof ‘tong opisina namin at di maririnig sa labas ang ingay.

Bigla naman akong kinabahan nang marinig ang nakasulat sa card. Tiyak akong galing ito kay Brix. Gago na ‘yon, at bakit isinali pa talaga ang room number ng hotel.

“Hoy, sino naman ‘to ha?” untag sa akin ni Rica. “Bago mong admirer?”

“Ewan ko, hindi ko naman kilala ‘yan eh.” Boset. At kailangan ko pa talagang magsinungaling at baka malaman pa niya ang katangahang nagawa ko noong gabing ‘yon.

“Hay naku Rica, h’wag mo nga akong tingnan ng ganyan. Bumalik ka na nga sa trabaho at baka mapagalitan pa tayo rito. Remember, kaka-promote mo pa lang.”

“Yes po, madam,” nakangising tugon niya saka ito bumalik sa mesa niya.

Kinahapunan, naunang umuwi sa akin si Rica dahil may date pa raw sila ng boyfriend niya. Habang nag-aabang ako ng taxi sa labas, biglang may huminto na pulang kotse sa tapat ko. Biglang kumabog ng malakas ang dibdib ko nang malaman kung sino ang sakay nu’n.

“Hi Megan, uuwi ka na ba?”

Jusko. Heto na naman ang ‘di matatawarang karisma ng lalaking ‘to na talaga namang nakakawala ng wisyo.

“Brix? Bakit nandito ka?”

“I’m here to pick you up.”

Hindi ko gusto ang ideyang ‘yon. Or maybe takot lang ako na baka maulit na naman ang malaki kong katangahan. Nakakawala kasi ng sanity ‘tong h*******k na ‘to eh.

“No Brix. Thanks. Magta-taxi na lamang ako.”

“I won’t take a ‘no’ for an answer.” He insisted at binuksan niya ang p***o ng passenger seat. “Please.”

Napalinga ako sa paligid at napansin kong nakatingin sa amin ang iba ko pang mga kasamahan sa trabaho. Nakakahiya. Kaya wala akong nagawa kundi ang sumakay na lamang sa kotse niya.

Bahagya pa akong nagulat when he leaned closer to me, para ikabit ang seatbelt ko. I could feel my heart skipped a beat sa simpleng pagkakalapit ng aming katawan. Shit. This is insane.

“Uhm, Megan.” Panimula niyang sabi. “About what happened last time. I’m sorry. Humihingi ako ng tawad dahil nagkamali ako. Akala ko—”

“Akala mo ano, Brix?” Hindi ko napigilan ang paggaralgal ng boses ko as the tears started to form at the corner of my eyes.“Akala mo ako ang regalong inihanda ng mga kaibigan mo para sa iyo? Hindi naman ako ganu’n ka cheap, Brix eh.”

“I’m really sorry, Megan. Nagkamali ako ng kwartong pinasukan.”

Hindi ko na napigilan ang mga luha ko. Hindi naman ako galit sa kanya, galit ako sa sarili ko dahil nagpadala ako sa karisma niya. Pero hinding-hindi na mauulit ‘yon.

“Megan, please don’t cry. Mas lalo lang akong nagi-guilty sa ginawa ko.” Ipinara niya ang kotse sa tabi ng daan, saka dumukot siya ng panyo sa bulsa niya at ibinigay sa akin.

Nagi-guilty raw siya? Seriously? A womanizer like him, na sanay magpaiyak ng mga babae, makokonsensiya pa pala?

Sinikap kong payapain ang kalooban ko. Baka sabihin niya, nagpa-awa effect ako para pansinin niya. Hoy, kahit wasak na ang pinakaingat-ingatang kong kifay, di pa rin ako maghahabol sa kanya noh?

“Okay lang, Brix. It already happened.” Mariin kong sabi, na pilit pinatatag ang boses. “Besides, balewala naman sa akin ‘yon eh. At mas lalo namang wala lang ‘yon sa ‘yo, I’m sure. Basta h’wag nalang tayong magkita ulit. I hope this gonna be our last meeting.”

Napansin ko ang pagkulimlim ng mukha niya na para bang hindi niya nagustuhan ang sinabi ko. The hell I care. Whether he likes it or not, at least napatunayan niyang hindi lahat ng babae, magkandarapa sa kanya.

“Bababa na ako, Brix. Malapit lang naman dito ang bahay namin. Thanks sa paghatid.”

Akmang bubuksan ko na ang p***o ng passenger seat nang pigilin niya ang kamay ko.

“Megan, I just want you to know na hindi ko gagawin ang sinasabi mo. I’ll make sure, hindi ito ang huling pagkikita natin.”

Naguluhan naman ako sa sinabi niya. Ano yon, di niya ako titigilan? Unbelievable for a womanizer like him, huh?