Chapter 3

Harold's POV:

“Sir, naihatid ko na po si Miss Hanna sa apartment niya.”

Bahagya akong napangiti. “Nakuha mo ba ang pinapahanap ko?”

“Opo, sir. At sa katunayan po, confirmed na may anak si Miss Hanna. Lumaki po ang mata ko, sir, nang makita ko—hundred percent kamukha niyo talaga ang bata.”

“Hindi pa rin tayo sigurado kung akin nga ang bata,” tugon ko, pilit pinapakalma ang sarili. “Kaya ipagpatuloy mo ang paghahanap ng mga ebidensya.”

“Opo, sir.”

“At kung kailangan mong magbayad para sa ebidensya, huwag kang mag-alala sa pera. Ako ang bahala.”

“Yes, sir.”

“Sir,” maingat na tanong ng driver ko, “pwede ko lang po bang itanong… bakit parang sobrang obsessed kayo kay Miss Hanna? Eh ngayon lang naman po kayo muling nagkakilala?”

Naputol ang tanong niya nang tumingin ako sa kanya. “Basta. May kinalaman iyon sa nakaraan. Sige na, may gagawin pa ako.”

Hindi ko maipaliwanag ang bigat ng pakiramdam ko sa tuwing naiisip kong muli kaming magtatagpo ni Hanna. Para bang bumalik ang mga multo ng nakaraan—mga alaala na pilit kong ibinaon.

Ngunit hindi niya ako nakilala.

Apat na taon na ang lumipas, pero parang kahapon lang ang lahat. At sa muling pagkikita namin, muli kong naramdaman ang pananabik—lalo na nang maamoy ko ulit ang natural niyang amoy, ang amoy na minsang naging dahilan kung bakit ako tuluyang naakit sa kanya.

Kaya gagawin ko ang lahat para makuha siyang muli.

Hindi ko hahayaang mapunta siya sa iba. Akin siya. Dapat.

“Hey, kid. Who are you looking for?”

Napansin kong panay ang lingon ng isang batang lalaking nakaupo sa bench.

“My mommy!”

May kung anong kumurot sa dibdib ko. Hindi ko alam kung bakit, pero may pagkakahawig siya sa akin—sapat para mag-ingay ang kutob ko.

Muli ko sana siyang tatanungin, ngunit halatang takot siya sa mga estranghero. At bago pa ako makapagsalita, dumating ang isang pamilyar na boses.

“Rafael, anak! Kanina pa kita hinahanap. Saan ka ba nagpupunta?”

Napalingon ako.

“Miss H-Hanna… anak mo?” hindi ko napigilang itanong.

Tumingin siya sa akin, halatang nagulat. “Ah, opo, sir. Nag-iisa kong anak.”

“Tara na.”

“By the way, thank you po, sir. Kung wala po siguro kayo, baka napano na ang anak ko.”

Ngumiti ako. “No, it’s okay.”

Hindi ko alam kung paano ipoproseso ng isip ko ang lahat ng nakita ko. Ngunit isang bagay lang ang malinaw—kailangan kong malaman ang buong katotohanan.

“Miss Hanna, kanina ka pa rito. Hindi ka pa ba nakakasakay?”

“Hindi pa po, sir.”

“O, di halika na. Sumabay ka na sa akin. Pauwi na rin naman ako.”

“Wag na po—”

Tinignan ko siya nang diretso. “Hanna, huwag nang makulit. Kapag may nangyari sa’yo, konsensya ko pa.”

Wala na siyang nagawa kundi sumakay.

Pagbaba niya, mahina niyang sinabi, “Sir, thank you po.”

“Welcome.”

Sa totoo lang, gusto ko siyang ihatid at sunduin araw-araw. Pero ayokong mabigla siya. Lalo na’t hindi niya ako kilala—at hindi niya naaalala ang nangyari sa amin apat na taon na ang nakalipas.

Pareho kaming lasing noon. Pero ako… malinaw pa rin ang isip ko. At bawat detalye ng gabing iyon, bawat bahagi niya, malinaw pa rin sa alaala ko.

Sa bawat araw na magkasama kami, parang unti-unting nagbabago ang mundo ko.

“Good morning, Miss Beautiful,” biro ko.

“Good morning too, sir,” nakangiti niyang tugon.

Araw-araw ko na yatang ginagawa iyon.

“Miss Hanna, anong nangyari?” Pawisan siya at halatang nahihilo.

“Sir, parang nag–blackout po ang system.”

“Oh, okay. I’ll help you.”

Tumingin siya sa akin. “Talaga po ba, sir?”

“Of course.”

Masaya ako tuwing kasama ko siya—sabay kaming kumakain, nagkukuwentuhan. Minsan, gusto ko na lang siyang yayain lumabas kahit walang dahilan.

Pero ang pinakanagbigay-linaw sa lahat ay ang katotohanan.

“Sir, si Jun po ito. Nakuha ko na po ang mga impormasyong kailangan ninyo. Iniwan ko na po sa table ninyo.”

Hindi ko na siya sinagot. Agad kong hinanap ang folder.

Confirmed.

Anak ko si Rafael.

Hindi na ako nagdalawang-isip. Agad akong pumunta sa apartment nila.

Si Hanna lang ang nadatnan ko roon. Doon ko sinabi ang buong katotohanan. Una, wala siyang reaksyon. Hindi ako umalis hangga’t hindi niya ako pinakikinggan.

“Mommy, I’m here!”

Nang marinig ko ang boses ni Rafael, parang may liwanag na pumasok sa dibdib ko.

“Rafael, anak,” nanginginig ang boses ni Hanna, “may sasabihin si Mommy sa’yo… Siya ang Daddy mo.”

Tahimik si Rafael sa loob ng ilang segundo.

Pagkatapos, niyakap niya ako nang mahigpit.

“I miss you so much. Dati, dream ko lang magkaroon ng complete family. Ngayon, nangyari na.”

Hindi ko napigilan ang luha ko. Hindi ko akalaing may kakayahan pa akong magbago—na may magbibigay pa ng direksyon sa buhay ko.

“Good morning, everyone,” masaya kong bati sa mga empleyado—lalo na sa babaeng nagbibigay-kulay sa araw ko.

Pero tila nakakita sila ng multo.

“Grace,” tawag ko sa sekretarya ko. “Anong nangyari?”

Napakamot siya sa ulo. “Sir, nagulat lang po kami. First time po kasi naming makita kayong ngumiti mula umaga hanggang ngayon.”

“Oh, iyon lang pala,” natatawa kong sagot.

Marami palang nagbago sa akin simula nang dumating sa buhay ko ang mag-ina ko.

Kung dati, sarili ko lang ang iniisip ko, ngayon iba na ang mundo ko.

“Good evening, Daddy! Did you eat your dinner na?”

“Yes, baby,” masaya kong tugon. “Ikaw, kinain mo ba ang vegetables mo?”

“Yes po!”

“Dingga!” ngumiti siya. “Tanungin mo pa si Mommy.”

“Kausapin ko nga ang Mommy mo,” sabi ko—kahit ang totoo, gusto ko lang talaga marinig ang boses ni Hanna.

“Kumain ka na ba?”

“Kakatapos lang namin ni Rafael. Ikaw?”

“No,” pagkukunwari ko.

“Ay, bakit? Eight p.m. na. Hindi maganda ’yan sa’yo.”

Napangiti ako. Ganito na siya noon pa man—maalaga.

“I want to see you.”

Namula ang mukha niya.

Hindi ako makatulog. Hindi ko inakalang darating ang araw na magkakaroon ako ng anak… ng pamilya.

Pero hindi ko pa rin alam kung ano ba talaga kami ni Hanna. Walang malinaw. Hindi ko alam kung totoo ang lahat ng ipinapakita niya, o kung ginagawa lang niya iyon para sa anak namin.

Pero simula nang makasama ko silang dalawa, umaapaw ang saya sa dibdib ko. Binigyan nila ng kulay ang matagal nang madilim kong mundo.

At kaya kong gawin ang lahat—

huwag lang silang mawala sa piling ko.