Chapter 2

“Good morning, Mommy,” bungad sa akin ni Rafael habang inaantok pang nakatayo sa pintuan ng kusina.

Agad ko siyang niyakap at hinalikan sa noo. “Good morning din, baby ko. Anong gusto mong breakfast?” Ngumiti siya nang matamis, ‘yong ngiting kayang magpagaan ng kahit gaano kabigat na pagod.

“Syempre, Mommy, ‘yong favorite ko po.”

Sabay talikod at takbo papunta sa kwarto niya.

Naiwan akong mag-isa sa kusina, tahimik, habang sinisimulan kong ihanda ang almusal naming mag-ina.

Habang naghihiwa ng mga sangkap, saglit akong napatingin sa orasan—maaga pa, pero parang laging kapos ang oras kapag mag-isa kang may pasan sa mundo.

“Mommy, please come over! Tita Faith is calling!” sigaw ni Rafael mula sa sala.

“Baby, sandali lang. May ginagawa pa si Mommy,” sagot ko habang patuloy sa pagluluto.

“Mommy, hurry up,” mariin niyang tawag.

Napabuntong-hininga ako at pinunasan ang kamay bago sagutin ang tawag.

“Oh, napatawag ka?” bungad ko.

“Syempre! May good news at bad news ako sa’yo,” masiglang sabi ni Faith.

“Hay naku, as always. Ano na naman ‘yan?” pabirong sagot ko.

“Ganito kasi ‘yon, bes. ‘Di ba kasama ka sa candidates for promotion? Alam mo ba… promoted ka na.”

Nanlaki ang mga mata ko. Ramdam kong gusto kong tumalon sa tuwa, pero pinigilan ko ang sarili ko.

“Talaga?” mahinahon kong tanong kahit nanginginig ang boses ko.

“Congrats, bes!”

Napangiti ako, pero agad ko ring naitanong, “E ‘yong bad news?”

“Makikita mo na si Mr. Cardinal.”

Napakunot ang noo ko. “Huh? Anong konek ng bad news kay Mr. Cardinal?”

Napakamot siya sa ulo. “Eh bes, ang brutal daw no’n. Cold, suplado… saka nasa fifty plus na raw.”

Kung puwede ko lang batukan si Faith sa kabilang linya, ginawa ko na. “Sino ba nagsabi sa’yo ng mga ‘yan?”

“Narinig ko lang.”

“Don’t judge by its cover,” seryoso kong sabi. “Masyado kang naniniwala sa chismis. Hindi mo pa nga siya nakikita sa personal.”

“Hindi pa.”

“Oh, tingnan mo na lang.”

“Mommy, ano po sinabi ni Tita?” biglang tanong ni Rafael na ikinagulat ko.

Ngumiti ako at lumapit sa kanya. “Anak, promoted na si Mommy.”

Mahigpit ko siyang niyakap.

“Yeah! Talaga, Mommy? I’m happy for you,” masaya niyang sabi.

Hindi ko napigilan ang mapaluha. “Para sa’yo ‘to, anak. Gagawin ni Mommy ang lahat.”

Pagkatapos naming mag-almusal, pinapaligo ko siya. “Maghanda ka na, ha. Pupunta tayo sa mall. Treat ka ni Mommy.”

“Yes, noted, Mommy,” masigla niyang tugon.

Lumipas ang isang buwan.

Maayos ang takbo ng trabaho ko. Hindi man madali, napagsasabay ko pa rin ang pagiging ina at pagiging isang empleyado.

“Rafael, anak, buksan mo nga ang pinto. Tingnan mo kung sino,” sabi ko habang abala sa pananahi.

“Wait, Mommy,” sagot niya.

“MOMMY! Tito at Tita nandito!” masaya niyang sigaw.

“Papasukin mo na, anak.”

“Oh, saan kayo galing?” tanong ko.

“Shopping kami ni Relan,” sagot ni Faith. Alam ko na agad kung saan.

“Alam mo ba, bruha,” simula niya, “may boylet kanina—wow, sarap sana! Kaso ‘yong asawa niyang bruha, ang gulo.”

Napatawa na lang ako habang nakikinig.

“By the way,” biglang seryoso si Faith, “twentieth anniversary ng company sa Martes. Pupunta ka ba?”

Napakamot ako sa ulo. “Pwede bang hindi na lang?”

“Sira ka,” sabat ni Relan. “A-attend ka sa ayaw at sa gusto mo. Sayang ‘yong dress na binili ko.”

“Pag-iisipan ko,” mahina kong sabi.

Dumating ang araw ng event. Kabado ako—unang beses kong makakaharap ang CEO ng JH Corporation.

“Bagay sa’yo ‘yang dress,” sabi ni Faith. “Oh, bakit ‘di mo kasama si Rafael?”

“Iniwan ko muna kay Manang Lucy,” sagot ko, kahit hindi ako komportable sa suot ko.

“Kuha tayo ng drinks,” aya niya.

Pabalik na sana kami sa mesa nang may mabunggo ako. Natapunan ko siya ng inumin.

Pero biglang nanlamig ang buong katawan ko nang makita ko kung sino.

“S-sorry… hindi ko sinasadya,” pautal kong sabi.

“Ano ba, dahan-dahan naman,” iritableng sagot niya.

Tapos bigla siyang natigilan.

“Oh. Long time no see… Hanna Portugal.”

Nanikip ang dibdib ko. “L-Leo? A-anong ginagawa mo rito?”

“Baliktad ata. Ako dapat ang magtanong niyan,” sabi niya habang palapit nang palapit.

“I’m a VIP guest here,” mayabang niyang wika. “Ikaw? You look the same—cheap.”

“Hoy! Kung makapagsalita ka!” singhal ni Faith, pero inawat ko siya.

“Okay lang,” sabi ko. “At least, kahit cheap, wala akong tinatapakang tao.”

Ngumisi si Leo. “Wala ka talagang pinagbago. Hindi ka nababagay dito. ‘Yang suot mo, parang ikaw—cheap.”

“Hindi ako tulad mo,” mariin kong sagot. “Hindi marunong makuntento. Executive Manager ako ng JH Corporation. Kaya ako nandito.”

Bahagya siyang natawa. “Oh really? Executive Manager ka pala. Pero bakit may scandal ka? Kahit sinong lalaki, pinapatulan mo raw.”

Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Nasampal ko siya.

“Hindi totoo ‘yan!” nanginginig kong sigaw. “Wala kang ebidensya para husgahan ako!”

Hindi pa siya nakuntento. Kinuha niya ang mikropono para ipahiya ako.

Ngunit bago pa man siya makapagsalita, may isang babaeng akmang sasabuyan ako ng tubig—

Biglang may yumakap sa akin.

“Are you okay, Miss Portugal?”

Nabigla ako. Kilala niya ako, pero ngayon ko lang siya nakita.

Humakbang siya palapit kay Leo. “Whoever dares to put a hand on this woman will face the consequences.”

Nanlaki ang mga mata ng lahat.

“At ikaw,” dagdag niya sa babae, “kung ‘yang make-up mo, hindi mo man lang inayos, huwag ka nang mang-insulto.”

Nagtawanan ang mga bisita.

Doon ko lang napagtanto—siya si Mr. Cardinal.

Matangkad, elegante, at nakakabiglang gwapo. Nasa fifty’s na raw, pero parang nasa thirty lang.

“Miss Portugal, are you okay?” muli niyang tanong.

“Yes po, Sir,” lutang kong sagot.

May kung anong pamilyar sa kanya—lalo na ang amoy niya. Parang naamoy ko na ‘yon noon, sa isang taong minsan nang naging mahalaga sa buhay ko… pero hindi ko maalaala kung saan.

Hinubad niya ang coat niya at isinuot sa akin. “Here.”

“Thank you, Sir,” mahina kong sabi.

“Let’s go,” utos niya sa kausap sa telepono.

“Ipapahatid na kita. Magpahinga ka.”

Wala na akong nasabi. Hinubad niya ang heels ko at ipinasuot ang flat sandals bago ako isakay sa sasakyan.

Sa unang pagkakataon matapos ang matagal na panahon, naramdaman kong mahalaga ako.

At inalagaan.