LOGINHarold's POV"Gising kana pala, kamusta nahihilo kapa ba?" I saw her face na subrang nagaalala, kanina paba siyang nandito? Nakatulog kasi ako. Pero hindi ko alam pano siya kakausapin. Baka sa bangayan nanaman umabot ang paguusap namin. Kahit may dextrose pa siya pumunta talaga siya dito para lang kamustahin ako. Nakakahiya naman kong wala lang akong kibo.Paglingon lingon na lamang ang nagagawa ko, at napabuntong hininga siya bago nagsalita. "Bakit mo naman ginawa yon? Alam mo naman na hindi sayo puwede ang magpagod ng ganon sa ginawa mo." Wika niya na walang emosyon. Habang nakatalikod sakin. "Ginawa ko iyon dahil nag-aalala ako. Ayaw kong may mangyaring masama sainyo ng anak ko." May gusto pa akong sabihin pero hindi ko alam bakit parang naiipit ang dila ko sa tuwing gusto kona iyong sabihin sa harapan niya. "Hindi mo naman kailangang gawin iyon eh, tumawag ako... Pero walang sumagot." What? Tumawag siya? Bakit hindi ko nakita? "Kong sinagot mo yon sana hindi ka nagkaganito." "S
Harold's POV Nagtaka na ako dahil ni isang tao wala sa bahay. Pero nagkamali ako, "Jane!" Gulat itong humarap sakin at nabitawan ang isang bagay. Namumutla na ito kaya ako nalang ang bumasag ng katahimikan. "Ba't walang tao rito? Nasaan ang Ma'am H—" di pa ako nakakatapos binara na niya agad ako. Napansin ko rin ang kakaiba sa mukha niya."Nasa ospital po sila lahat!" Sambit nito, pero para sakin isang ingay na hindi ko alam kong saan galing. Hindi ko lubos maisip kong bakit nasa ospital sila. "Huh?? A-Anong... Anong nasa ospital sila lahat?" Halos namamawis na ito, hinahabol na din ang hininga na wari'y galing sa pakikipag takbohan. Bago ito nagsalita napakagat mona sa labi. "Sir! A-ano... An.." "Ano???" Muli kong tanong rito. "Nag collapse si Ma'am dinugo siya!" Pagkasabi palang nito, daig kopa ang may asthma parang pinipiga ang dibdib ko. Pero kahit nahihirapan diko pinansin ang gutom ng kalamnan ko. Dahil ano pang silbi ng pagkain kong mapapasama naman ang mahal ko. Buti nalan
Harold's POV It's almost months, weeks day's, ang lumipas. Pero ang magkaayos kami walang progress. Mas lalong lumalala ang pinaghalo-halong tampo, galit, at selos niya. Gusto ko mang magreklamo hindi ko magawa. Is she feel how I feel? Baka sarili lang niya importante sa kanya. Importante paba ako sa kanya? I think, I do all things just to make us connected again. Pero bat ganon mas nadadagdagan ang galit niya sakin mas pa sa araw-araw niya akong nakikita. Naapektuhan na rin ang trabaho ko, I can't focus, because siya lang ang nasa isip ko. I've been doing my best naman. I feel sometimes parang di na niya ako kailangan. Ayaw na nga niya akong kasama matulog sa sarili naming kama. Hindi na niya naibibigay ang pangangailangan ko. Wala naman problema sana kong hindi iyon naibibigay alam ko at naintindihan ko na buntis siya. Pero hindi naman yata sapat na dahilan para gawin niya akong alila diba?Masaya ako dahil simula ng dumating siya at ang anak ko nag iba na ang takbo ng buhay ko.
Harold's POV "Ang aga mo naman?" Umiwas lang siya ng tingin sakin, "Kailan ba ako na late?" Bigla siyang napangiwi, "gurang kana talaga, maraming beses na hoy!" Hindi ko kinaya, tumawa na talaga ako. "Ang aga-aga stress nanaman ang misis ko." Masaya ako sa tuwing naiinis ko siya, I know she's feel jealous on jane. But I don't like her, mas gusto ko ang asawa ko tampuhin man, tuyo-in man, atleast asawa ko. She's my wife but also my bestfriend. "Ohh kala ko aalis kana?" Iritang-irita na ito. "Nag breakfast na ba ako?" Kita ko kong pano siya namutla. "Saan ka pupunta?"Pero ang katahikan lang ang sumagot sakin, lumabas nalang siya without saying a word. Palabas na 'ko ngunit na alala ko si Rafael muntikan ko pang maiwanan. Hindi ko na nga nasusundo iiwanan ko pa."Nak...Nak... Wake up! Malelate kana." Pilit kong ginising mabuti nga hindi naman siya mahirap gisingin hindi tulad sa nanay pagtinupak tulog mantika. "You're ready na. Ako hindi pa!" Sumimangot lamang ito. "Hihintayin ka ni
Hanna’s POV“Hija, okay naman si Jane ah. Sa katunayan, magaling talaga siya sa gawaing bahay. Huwag ka nang magpa-stress diyan. Pagmasdan na lamang natin siya. Gano’n ata siguro ang galing sa probinsiya, hija—ignorante pa sa siyudad. Lalo’t ito ang unang beses na napunta siya rito. Alam mo na, probinsiyana girl. Masasanay ka rin sa kanya.”Kinakabahan talaga ako kahit sabihin pang first time niyang napunta sa siyudad.“Ikaw po bahala, Manang Shie. Pero pagmasdan niyo po. Iba kasi talaga ang kutob ko sa babaeng iyan.”Tumango lang siya.Buong araw, nakamasid lang ako sa kanya. And yes—magaling siya. Kusa rin siyang gumagawa, iyon ang unang napuna ko sa kanya. Kapag oras din ng trabaho, she’s focused at hindi rin siya mareklamo. Sanay na sanay talaga siya sa gawaing bahay.Ang problema lang kasi sa kanya, ang pananamit at aura niya. Hindi sa nangingialam ako sa style niya, but naiirita ako sa tuwing makikita siya. She’s almost 3 weeks na si
Hanna’s POV“Hon, ang aga-aga pa nga. Teka, natulog ka ba o hindi? Matulog ka uli, it’s already 4 AM pa lang oh.”Hindi ako nakinig sa kanya. Dire-diretso lang ako sa pagligpit ng unan at kumot na gamit ko. Yes, we have our own kumot.“Hon! Ano ba? Alam mo naman na buntis ka. Ang aga pa naman, hindi mo naman kailangang gumawa diyan eh! Kung mapaano ka diyan? Ano na!”“Kailangan ko nang kumilos dahil may bisita tayo! Darating ’yong bagong kasambahay!” wika ko na may halong pagkairita. ’Di naman kasi ako bata para pagmandohan pa niya.Napakamot siya sa ulo bigla. “Ay, oo nga pala. Pero bakit ngayon lang? Eh ’di ba noong isang linggo pa dapat iyon?” aniya.“They called me at humingi sila ng paumanhin dahil nagkaproblema daw kasi kaya ngayon lang nila maihahatid ’yong kasambahay. Pero okay lang.” Mahinahon kong pagpapaliwanag.“Oh, I see.” Inakala ko na babalik ito sa pagtulog.“Oh, saan ka pupunta? ’Di ba inaantok ka pa?” ngumiti
“Hija… hija… gising ka na ba?” Alas kuwatro pa lamang ng umaga, ngunit malinaw ko nang narinig ang pamilyar na boses na gumising sa akin. Napapikit pa ako sandali. Ang aga naman ni Nanay Weng. “Ho? Ano po iyon… kakagising ko lang po,” tugon ko, kahit sa totoo lang ay gusto ko pang bumalik sa pagka
Masarap sana ang gising ko nang umagang iyon. Tahimik ang paligid at pakiramdam ko ay mahimbing ang tulog ko. Ngunit maya-maya lang ay may ingay na nagmula sa ibaba ng bahay. Sa una ay parang mahina lang na pagtatalo, pero habang tumatagal ay lalong lumalakas ang boses. Napakunot ang noo ko. May k
“Hon… sama ka. May pupuntahan kami ni Ate Joan.” “No, huwag na. Kayo na lang.” “Sige na, sama ka na. Isasama ko si Rafael.” Nangunot ang noo ko. “Huh? Diba nasa school siya ngayon?” “Oo nga. Pero dadaanan ko siya. He has no class in the afternoon kaya isasama ko. Kaya sumama ka na. Total maghi
“Mommy… where’s Daddy?” “Oh, anak! Gising ka na? Ang aga mo naman ngayon ah,” sabi ko habang pinagmamasdan siya. “Hmmm…” mahinang tugon niya. Napaisip ako. Nagtataka rin ako kung bakit ang aga niyang umalis ngayon. Hindi ko alam ang dahilan, pero may kutob ako kung bakit. “Eh, anak… hindi ko rin







