Chapter 3

CHAPTER 3

            Inaasahan niya na magtatanong ito kaya kagabi pa lang ay nakahanda na ang sagot ni Jillian.

            “Wala, Boss. Magkatrabaho kami noon sa TICP sa Cagayan. Sandali lang naman ‘yon kasi nga di ba training niya ‘yon? Wala na po kaming balita noong umalis siya. Hindi rin namin alam na galing pala siya mayamang pamilya. Ang ordinaryo niya noon, promise!”

            “Really?” usisa pa ni Jensen.

            “Opo.”

            Humalukipkip ito, tila tinatanya kung nagsasabi siya ng totoo. “Then why does it seem to me like your son looks a lot like him?”

            “Hindi po kaya,” tanggi niya na may kasamang iling. “At saka baka may makarinig sa ‘yo. Ano na lang pong iisipin ni Mr. Wolfgang kapag nakarating sa kanya. Baka sabihin no’n, asumera ako.”

            Nakilala na ni Jensen ang baby boy niya noong nasa Cagayan pa sila. Kagagaling pa lang noon sa sakit ni Kai at ayaw bumitaw sa kanya nang iiwan niya sana sa day care center. Wala siyang pinagpilian kundi dalhin ito sa opisina.

            Mabuti na lang mabait ang boss niya. Nilaro nito ang bata habang nagtatrabaho siya. Kaya siguro, natitigan nito si Kai ng matagal.

            Sa unang tingin kasi ay mas kamukha ni Jillian ang bata.

            “Sino ang ama ni Kai?” Hindi talaga papaawat ang boss niyang ito. Alam kasi na hindi siya kasal.

            “Sir, ang personal naman na tanong ‘yan.”

            “Fine, I won’t ask for the name. Is Kai’s father dead or alive.”

            Ilang sandali ang nakalipas bago siya nakasagot. “Dead.”

            Totoo naman. Walang pinagkaiba sa patay si Zacharias dahil hindi na ito magiging parte ng buhay nila ng anak niya. Wala na siyang balak na ipakilala si Kai kay Zacharias. Balang-araw ay magkakaroon ng asawa at mga anak ang lalaking iyon.

            Mas makakabuti na sa kanya lang si Kai.

            “You can go,” tango ni Jensen.

            Bumalik na siya sa sariling mesa. Sa ceiling to floor na glass wall ay kita ni Jillian ang pagdilim ng langit. Kaya hindi na siya nagtaka nang pagdating ng uwian ay bumuhos ang malakas na ulan.

            Napakamot-ulo siya nang walang tumatanggap ng booking niya sa Grab. Wala pa naman siyang dalang payong.

            Lakas-loob na tinakbo niya ang bus stop mula sa entrance ng building. Nang makarating ay basang-basa na ang suot niyang blazer jacket kaya hinubad niya, natira ang puting blouse.

            May pumaradang Maybach na kotse sa kanyang harapan. “Get in!”

            Jillian waved her hand. “Hindi na po, Sir. Magba-buss na lang ako. Thank you.”

            Ang lakas ng ulan at saka rush hour. Mamaya pa ang bus, baka abutan ka ng gabi,” malakas na wika ni Jensen.

            Naisip niya na kailangan niya pang sunduin si Kai sa bahay ni Bella kaya pumayag na siya. Mabilis niyang kinuha ang bag at agad pumasok sa kotse bago pa makalabas si Jenses para pagbuksan siya ng pinto.

            Hindi pa siya nakakaayos ng upo nang sabay silang nagulat dahil sa sunod-sunod na malalakas na busina sa likuran nila kahit hindi naman sila nakaharang sa daan.

            May kotse na limited edition ng Bently sa likod nila. Iilan lang ang meron niyon sa Pilipinas. Tanging mga mapapera at malalakas ang koneksyon sa mga car dealer abroad ang may kakayahang magkaroon. 

            “Huwag mo na pong patulan, Sir. Baka makagawa pa tayo ng traffic,” sabi niya dahil mukhang lalabasin nito ang kung sinumang gago na nasa kotse.

            Sa kabutihang palad ay tumango si Jensen.

            Inayos naman ni Jillian ang seatbelt. “Sir, pwede pong magpababa ako sa may Bel-Air?”

            “You live there?”

            “Hindi po. Yong friend ko po. Iniwan ko po kasi sa kanya si Kai.”

            “Alright.”

Dahil malakas ang buhos ng ulan ay mabagal na pinausad ni Jensen ang kotse. Subalit, gulat napamura ito nang sumagitsit ang gulong ng Bently at biglang nag-iba ng linya. Muntik pa silang mahagip kung hindi lang maagap na nakabig nito ang manibela.

            “What’s wrong with this person? Does he even know how to drive?” inis na bulalas ni Jensen nang tuluyang humarabas ang kotseng iyon sa kalsada.

[ZACHARIAS]

            Zacharias felt he was going crazy!

            Limang taon na ang nakalilipas at akala niya ang pagkamuhi niya kay Jillian ay nawala na. Pero putangina!, nang makita niya ulit ito ay parang inisang pitik na nagkandagulo na naman ang puso’t isip niya.

            Shit! Shit talaga!

            Sira yata talaga ang ulo niya dahil kahit umaapoy ang lagnat niya ay nagdrive siya papunta sa pinagtatrabahuhan ni Jillian para mag-abang.

            Kahapon ay wala ito. Ngayon, ay pumasok ngunit nabwisit lang siya dahil kasama nito si Jensen Chase.

            What the fuck was their relationship? Hindi siya naniniwala na sekretarya lang si Jillian dahil walang boss na personal na naghahatid ng empleyada pauwi.

            Are they dating? Fucking? Kailan pa? At anong pakialam niya. Dapat wala siyang pakialam!

            Sa kanyang kabwisitan ay sunod-sunod niyang binusinahan ang mga ito at muntik pang banggain ang piptsuging kotse ng Jensen Chase na iyon.

            “F uck!” Muli niyang tinampal ang manibela.

            Materialistic at mapagpanggap si Jillian. Ito ang klase ng babaeng pinaglalaruan lang, hindi dapat sineseryoso. Mas lalong hindi dapat binibigyan ng atensyon.

            Kaya bakit nawawalan siya ng kontrol ngayon?

            Ipinarada ni Zacharias ang kotse sa tabi ng kalasda at nagsindi ng sigarilyo. Salubong ang mga kilay na pinanood niya ang malalaking patak ng ulan sa labas.

            “Jillian Aguillar, you’re wicked witch!” he murmured under his breath and blew a smoke.

[JILLIAN]

           

            Sa bukana na lang sana ng subdivision magpapahatid si Jillian ngunit nagpumilit si Jensen na sa mismong tapat ng bahay ni Bella siya ibababa nito.

            Agad naman silang pinapasok ng gwardiya sa may subdivision gate nang masilip siya sa loob ng kotse.          

            “Sir, dito na po,” wika niya habang kinakalas ang seatbelt. “Salamat po ng marami.”

            “I only gave you a ride because the rain was so heavy.”

Sandali siyang natigilan bago ngumiti. “Opo, salamat talaga, Sir. Kung hindi po dahil sa inyo, baka nasa bus stop pa ako hanggang ngayon. Ingat po kayo.”

Tumango ito. “Baba na. Baka abutan pa ako ng grabeng traffic.”

Mabilis naman siyang bumaba at nanakbo papasok sa bahay ni Bella. Sinalubong siya ng kaibigan. “Basang-basa ka. Maligo ka na bago ka pa magkasakit.”

Sumunod naman agad siya. “Ang lakas ng ulan sa labas. Baka hindi kami makauwi ni Kai. Pwede bang makitulog ulit kami?”

“I love that! Kung hindi mo lang ako inungatan sa paglipat niyo, hindi ako papayag na umalis kayo ni Kai. Ang sarap niyo kayang kasama sa bahay. Teka lang, kukunan kita ng damit.”

Pagkatapos niyang maligo ay nagpresenta si Jillian na siya na ang magluluto ng dinner nila.  Kaya inuto na naman siya ni Bella na doon na lang sila ni Kai sa bahay nito.

Habang kumakain ay nagkukulitan ang mag-Ninang.

Napatitig si Jillian sa masayang bukas ng mukha ni Kai. Nangako siya rito noon na hahanapin niya ang Daddy nito.

Nababasag ang puso niya para sa anak dahil hindi na mangyayari ang bagay na iyon