CHAPTER 2: Give Up on Marrying Me

Bahagyang nanlaki ang mga mata ni George. Matapos ang unang pagkabigla, agad iyong napalitan ng matinding pagkataranta.

"Hindi ako pumapayag!" halos sigaw niya. "Bakit tayo maghihiwalay?"

Napalingon ang ilang bisita sa kanilang direksiyon. Napakagat-labi si George bago mabilis na hinawakan ang kamay ni Atasha at dinala siya sa emergency exit.

"Atasha, pakinggan mo naman ako. Ginawa ko lang ito para pansamantalang mapayapa ang mga magulang ko. Hindi ko kailanman papakasalan si Sofia Reyes. Ikaw lang ang babaeng gusto kong pakasalan."

Nanatiling tahimik si Atasha.

Nang hindi siya sumagot, lalo pang nakiusap si George. "Kakasimula ko pa lang sa kumpanya. Wala pa akong sapat na kapangyarihan para suwayin ang pamilya ko. Kontrolado nila ang bawat desisyon ko. Hindi mo ba ako kayang unawain?"

"Oo," mahinahon niyang sagot. "Kaya nga hinahayaan na kitang piliin ang gusto mo."

"Hindi ko kailangan ang kalayaang iyan!" desperadong tugon ni George. "Ikaw lang ang kailangan ko."

Bahagyang kumunot ang noo ni Atasha. "Hindi puwedeng makuha mo ang lahat, George. Kung pipiliin mong sundin ang gusto ng pamilya mo, huwag mo akong pangakuan ng kinabukasan.

Hindi kita hihintayin. At hinding-hindi ako papayag na maging babae sa anino ng iba."

"Hindi kita gagawing kabit!" mariing tanggi ni George. "Pansamantala lang ang lahat ng ito."

Napangiti si Atasha, ngunit puno iyon ng pait.

"Talaga? Kung hindi ko nasaksihan ang engagement ninyo ngayong gabi, ano ang magiging katawagan sa akin pagkatapos nito?"

Natigilan si George.

"Habang nasa business trip ako, lihim kang nakipag-engage sa ibang babae. Nang isuot mo ang singsing sa daliri niya, ako ang kusang ginawang pangalawang babae."

Walang lumabas na salita sa bibig ni George. Tanging mahinang, "Patawad..." ang nagawa niyang sambitin.

Naalala ni Atasha ang mga larawang ipinadala noon ni George—ang munting birthday celebration na lihim nitong inihanda para sa kaniya kahit hindi siya nakadalo.

Noon lamang niya lubusang naramdaman ang bigat ng konsensiya.

Kaya naman sa pagkakataong ito, halos hindi siya natulog nang dalawang gabi upang matapos agad ang kaniyang assignment at makabalik nang isang araw nang mas maaga.

Akala niya... mababawi pa niya ang mga panahong nawala.

Ngunit huli na ang lahat.

Marahan siyang huminga. Unti-unting humupa ang init sa kaniyang mga mata hanggang sa tuluyang mapalitan iyon ng malamig na pagtanggap.

"Patawad," mahina niyang sabi. "Hindi ako naging mabuting kasintahan."

Napayuko si George.

"Hindi... hindi iyon ang ibig kong sabihin."

Mas lalo nitong hinigpitan ang hawak sa kaniyang kamay. Namumula na ang mga mata nito, tila pinipigilan ang sariling bumigay.

Sa unang pagkakataon, ang lalaking palaging puno ng kumpiyansa ay nagmukhang takot na takot siyang mawalan ng pinakamahalagang tao sa buhay niya.

Tahimik ang emergency exit. Ang tanging maririnig ay ang mabibigat nilang paghinga.

"Pero hindi ko kayang iwan ang trabaho ko para sa'yo," mahinahon ngunit pagod na sabi ni Atasha. "Magkaiba tayo ng pinipiling landas. Mas mabuti nang dito na tayo magtapos."

Parang biglang huminto ang paghinga ni George.

"Atasha..."

Bubuka pa sana siyang muli nang biglang bumukas ang p***o ng emergency exit.

"George!"

Isang elegante ngunit malamig na babae ang mabilis na lumapit sa kanila. Ang kuwintas nitong puting perlas ay kumikislap sa ilalim ng ilaw, ngunit higit na kapansin-pansin ang matalim nitong titig.

"Hanggang ngayon ba, hindi mo pa rin siya tinatantanan?" galit na wika ni Veronica Flores. "Engagement day mo ngayon, pero nakikipagkita ka pa rin sa babaeng ito?"

"Mom, ako na ang bahala rito," mariing sabi ni George. "Pumasok na muna kayo."

"Paano ako tatahimik?" singhal ni Veronica. "Siya pa ang may lakas ng loob na pumunta rito! Wala na ba siyang natitirang hiya?"

"Mom!" agad na putol ni George. "Huwag ninyo siyang pagsalitaan nang ganiyan."

Saglit na natigilan si Veronica. Hindi niya inaasahang pagsasabihan siya mismo ng kaniyang anak. Bago pa siya muling makapagsalita, kalmadong humakbang si Atasha.

"Hindi ako ang dapat ninyong sisihin," malamig niyang sabi. "Ang anak ninyo ang nakipagrelasyon sa akin habang lihim na nakikipag-engage sa ibang babae."

Namula sa galit ang mukha ni Veronica. "Napakawalang-galang mo! Ganiyan ba ang itinuro ng mga magulang mo?"

Biglang namutla si Atasha. Mahigpit niyang ibinaon ang mga kuko sa sariling palad. Napansin iyon ni George.

"Mom, tama na!" Agad niyang hinila palabas ang kaniyang ina. "Huwag na ninyong palalain pa."

Ngunit hindi nagpatalo si Veronica.

"Matagal na kitang pinaalalang layuan ang anak ko! Huwag mong pangaraping makapasok sa pamilya Flores!"

Marahang ngumiti si Atasha. Ngunit ang ngiting iyon ay puno ng panunuya.

"Huwag kayong mag-alala," aniya habang diretso itong tinitigan. "Kung ganiyan ang ugali ng magiging biyenan ko, wala rin akong balak maging bahagi ng pamilya ninyo."

Pagkasabi niyon, tumalikod siya at pumasok sa elevator.

"Atasha!" sigaw ni George habang hahabol sana.

Ngunit mahigpit siyang hinila ni Veronica. "Isang hakbang lang ang gawin mo palabas ng bulwagang ito, George, at ituring mong wala ka nang pamilya!"

Natigilan si George. Wala siyang nagawa kundi panoorin ang unti-unting pagsara ng p***o ng elevator. Kasabay niyon, tuluyan ding nagsara ang huling pag-asang maibalik pa ang babaeng pinakamamahal niya.